# บทที่ 54 รางวัลหมื่นทอง รางวัลหมื่นทอง!
บ้านตระกูลหานถูกฟ้าผ่า!
สายฟ้าสายนี้กึกก้องทรงพลังยิ่ง กวาดพังครึ่งเรือนของบ้านตระกูลหาน
กระเบื้องบนหลังคาร่วงกรูแกรก เสียงแตกเปรี๊ยะดังไม่หยุด
จากนั้นก็มีเสียงตะโกน "ไฟไหม้" ดังขึ้นระงม
ตอนที่เกิดระเบิดนั้นค่ำคืนล่วงเลยไปมากแล้ว
หลังจากเสียงระเบิดดังขึ้น คนใช้ของบ้านตระกูลหานซึ่งสวมเครื่องแต่งกายบางเบาต่างพากันกรูออกมา แม้แต่ท่านหานกว่างผู้เป็นเจ้าบ้านยังต้องลุกขึ้น
มองดูเรือนที่พังทลาย หานกว่างหน้าเขียวคล้ำ จากนั้นไม่รู้คิดอะไรขึ้นมาได้ มุมปากกลับคลี่ยิ้มประหลาด
เมืองหลวงคึกคักอย่างยิ่ง
"ต้องเป็นฝีมือของอวี๋ลิ่งแน่ ถึงตอนนี้จะยังไม่มีข่าวอะไร แต่ทั่วทั้งเมืองหลวง คนที่มีความกล้าขนาดนี้ก็มีเพียงอวี๋ลิ่ง และคนที่มีเรื่องบาดหมางกับตระกูลหานก็มีเพียงเขาเท่านั้น!"
"ท่านพันปีแน่ใจถึงเพียงนี้เชียว?"
"ฝีมือนี่ไม่ใช่ฝีมือของคนทั่วไป ลองคิดดู ถ้าท่านถูกลอบสังหาร ท่านจะทำแบบนี้ไหม?"
"ใครๆ ก็ไม่ทำกันทั้งนั้น!"
เว่ยจงเสียนยิ้มตาหยีมองดูเปลวไฟที่พร่างพราวแล้วผงกศีรษะ:
"ใครๆ ก็ไม่ทำกัน เรื่องมันกลับเกิดขึ้น ต้องเป็นอวี๋ลิ่งแน่!"
"ท่านพันปี ในเมื่ออวี๋ลิ่งเล่นงานพวกตงหลิน นี่เป็นเรื่องดีสำหรับพวกเรา เราควรไปช่วยไหมพ่ะย่ะค่ะ?"
"ความคิดดี ขอถามท่านชุยหน่อย ท่านว่า อะไรคือชาวตงหลิน?"
ชุยเฉิงซิ่วชะงักไป นึกอะไรไม่ออกสักครู่ ก้มหน้ากล่าวว่า:
"ในเมื่อเป็นเรื่องขัดแย้งระหว่างตระกูลอวี๋กับตระกูลหาน ในสายตาข้าน้อยเห็นว่าก็เป็นแค่พวกหมาตีกันเอง ทว่าเบื้องหลังตระกูลหานกลับเป็นกลุ่มพ่อค้าเกลือทางเหนือทั้งหมด!"
"ดังนั้น ในสถานการณ์ที่ทางเหนือทางใต้กำลังลับลมคมในกัน เขาจึงเลือกหยวนฉงฮ่วนซึ่งเป็นศิษย์ชาวใต้?"
"ข้าน้อยคิดว่าเป็นปัญหาเรื่องเกลือ!"
"แล้วเมื่อวานในท้องพระโรงเหตุใดท่านไม่พูดเล่า?"
ชุยเฉิงซิ่วยิ้มประจบ:
"ไม่ใช่ว่าข้าน้อยไม่อยากทำ แต่ถ้าทำลงไปย่อมดึงดูดการตอบโต้กลับอย่างดุเดือดจากพวกนั้น อวี๋ลิ่งไม่กลัวเพราะเขาไม่ค้าเกลือ แต่ข้าน้อยกลัว!"