เมื่อเผชิญสายตาห่วงใยและกังวลของเด็กน้อย เสี่ยวไป๋ก็เกาแผ่นดินด้วยอุ้งเล็บอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ พลางเอ่ยปากอย่างไม่ใส่ใจว่า “ข้าเพิ่งตบยุงยักษ์ไปตัวหนึ่ง นี่เลือดมันน่ะ”
“ในโลกนี้มียุงตัวใหญ่อย่างนั้นหรือ?” อาเจาตื่นตะลึงยิ่งนัก
“ย่อมมีอยู่แล้ว เจ้าลืมสัตว์ปีศาจที่ตัวเท่าภูเขาเมื่อวานนี้แล้วหรือ?”
อาเจาคิดถึงสัตว์ปีศาจเมื่อวานก็ยังรู้สึกหวาดหวั่น แทบจะถูกกลืนลงท้องมัน แต่กระนั้น…
อาเจาชี้ที่ปากเสี่ยวไป๋ “แต่ปากเจ้าก็มีเลือดด้วย”
รอบปากของเสี่ยวไป๋มีขนสีขาวหิมะเปื้อนเลือดบางส่วน มันยกอุ้งเล็บขึ้นมาเช็ดตามอำเภอใจ “ข้าเพิ่งกัดยุงยักษ์ตัวนั้นน่ะ เผลอไปโดนเข้า”
อาเจาได้ยินก็ทำหน้าเหยียดเกลียดส่งเสียง “อี๋— เจ้ากัดยุงด้วยหรือ?”
เสี่ยวไป๋ “ไม่กัดแล้วจะฆ่ามันได้อย่างไร”
“…” อาเจาเอียงศีรษะ “ไหนเจ้าบอกว่าตบมันตาย?”
เสี่ยวไป๋ชะงักไปเล็กน้อย เอ่ยว่า “กัดก่อนแล้วค่อยตบ”
อาเจาร้องอ๋อ ในใจนึกภาพตามที่มันเล่า แต่ก็นึกไม่ออกว่ายุงตัวนั้นใหญ่แค่ไหน “ข้าก็อยากเห็นเหมือนกันว่ายุงยักษ์หน้าตาเป็นอย่างไร”
เสี่ยวไป๋เหลือบมองนาง “ต่อไปก็ต้องได้เจอ”
อาเจาถามต่อ “เจอที่ไหน?”
“กำแพงสวรรค์”
“หา?”
“ในกำแพงสวรรค์มีทุกสิ่ง ยังมีกระต่ายที่ใหญ่กว่าเจ้าอีก” เสี่ยวไป๋เอ่ยพลางก้าวเท้าไปยังกระท่อมหญ้ามุงแฝกที่ทรุดโทรม
อาเจารีบตามไป “จริงหรือ? งั้นเนื้อมันอร่อยไหม?”
“พอได้”
“เสี่ยวไป๋เคยกิน?”
“…ไม่เคย”
“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเนื้อมันอร่อย?”
“ข้าก็รู้”
“อืม?” อาเจาเอียงศีรษะอีก “ดูเหมือนเสี่ยวไป๋รู้เรื่องมากมาย”