ถามไปรอบหนึ่งแล้ว แต่ไม่มีใครรู้จักบัญชีวีแชตนี้เลย
ลู่เฉินแอบสงสัย อีกฝ่ายอ้างว่าเพื่อนแนะนำมา แต่กลับไม่มีใครรู้จัก แถมก็ไม่มีเพื่อนร่วมวงการมารับเงินแนะนำลูกค้า เรื่องนี้ชวนให้รู้สึกแปลกจริง ๆ
คิดไม่ออกก็ไม่คิดต่อ
เขาถ่ายรูปสินค้าที่ขายได้ตามปกติแล้วโพสต์ลงโมเมนต์เพื่อโปรโมตร้าน เพิ่งจะเตรียมสั่งอาหารเดลิเวอรี เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่หน้าร้านอีกครั้ง
เป็นสาวที่เมื่อวานจูงสุนัขสัตว์เลี้ยงมาด้วย คนที่มีบุคลิกสะอาดบริสุทธิ์
วันนี้เธอก็ยังแต่งตัวเรียบง่าย เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ ผมยาวดำขลับปล่อยสยายคลุมไหล่ ไม่แต่งหน้า ให้ความรู้สึกสดใสราวกับรักแรกในวัยเยาว์เต็มเปี่ยม
ในมือเธอถือกระเป๋ารุ่นคลาสสิกของชาเนล ราคาห้าหมื่นหยวน อีกมือจูงลูกสุนัขเดินเข้ามาในร้าน ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“เถ้าแก่ รับซื้อกระเป๋าไหมคะ ช่วยประเมินราคาให้หน่อย”
ดวงตาลู่เฉินเป็นประกาย
เมื่อเทียบกับพวกคุณหนูไฮโซกำมะลือที่แต่งหน้าจัดและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม สาวตรงหน้าสะอาดบริสุทธิ์ ดวงตาใสกระจ่าง ดูเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยตัวจริงมากกว่า
เขาสวมถุงมือสีขาวแล้วรับกระเป๋ามาตรวจสอบ พลางชวนคุยสบาย ๆ
“คนสวยชื่ออะไรเหรอ? เรียนอยู่มหาวิทยาลัยแถวนี้เหมือนกันหรือเปล่า? ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนอยู่เที่ยวแถวนี้เหรอ?”
“ฉันแซ่สวี่ค่ะ”
หญิงสาวนั่งลงบนโซฟา แววตาเจือความหยิ่งนิด ๆ
“ประเมินราคาให้ดี ๆ ก็พอค่ะ ถ้าราคาเหมาะสม เดี๋ยวฉันค่อยบอก”
ลู่เฉินหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนตรวจสภาพกระเป๋าอย่างละเอียด แล้วเสนอราคา
“สองหมื่นหกพันหยวน”
หญิงสาวทำหน้าอึ้ง
เธอตระเวนไปร้านรับซื้อของมือสองแถวนี้จนทั่ว ราคาสูงสุดที่ได้มีแค่สองหมื่นห้าพันหยวน แต่เถ้าแก่หนุ่มตรงหน้ากลับเสนอราคาสูงสุดให้ทันที!