ใต้ข้อความยังแนบรูปถ่ายมาด้วยหนึ่งใบ
ในรูป หญิงสาวยืนอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัย มือถือใบรับรองการจ้างงาน ใบหน้าดูอ่อนโยน รอยยิ้มสดใส
เธอรูปร่างสูงโปร่งได้สัดส่วน เอวบางขายาว กะจากสายตาน่าจะสูงราว 170 เซนติเมตร
อาจารย์ที่ปรึกษาซึ่งได้รับการบรรจุให้สอนต่อที่มหาวิทยาลัย...
หรือว่าอาจารย์ที่ปรึกษามหาวิทยาลัยท่าทางเรียบร้อยคนนี้ ก็เป็นคนในแวดวงของพวกเธอเหมือนกัน? แถมคงอยู่ในวงการมานานไม่น้อย!
พอตั้งสติได้ ลู่เฉินก็เห็นว่าโจวเมิ่งหรูถามย้ำถึงเหตุผลที่จู่ ๆ เขาก็ซักถามเรื่องอีกฝ่าย
【ไม่มีอะไรหรอกพี่เมิ่ง ทุกคนในกลุ่มนักศึกษาใหม่กำลังเดากันว่าเธอเป็นใคร ฉันก็เลยถามไปเรื่อยเปื่อยน่ะ】
อีกฝ่ายจงใจปกปิดรูปร่างหน้าตา เห็นได้ชัดว่าไม่อยากเปิดเผยอีกด้านของตัวเอง ลู่เฉินจึงรู้กาลเทศะและไม่พูดอะไรมาก
ตลอดช่วงบ่ายที่เหลือ ไม่มีลูกค้าเข้าร้านเลยสักคน ลู่เฉินไถโต่วอินแก้เบื่อ จนบังเอิญเจอบัญชีของหลินเมิ่งเวย
หน้าโปรไฟล์ของเธอดูสะอาดตาและเรียบง่าย คลิปส่วนใหญ่เป็นชีวิตประจำวันของสุนัขที่เลี้ยงไว้ บางครั้งเธอก็ติดเข้ากล้องมา แต่แค่ยืนเงียบ ๆ เป็นฉากหลังเท่านั้น
ลู่เฉินกดติดตามทันที
ใกล้ถึงเวลาเลิกงาน จู่ ๆ โทรศัพท์ก็เด้งข้อความจากเจียงเหยา เศรษฐีนีสาวขึ้นมา
【คุณเฉิน ตอนนี้สะดวกมาที่บ้านไหม? ฉันมีอยู่หลายใบที่อยากขาย】
เดิมทีลู่เฉินกะว่าจะไปฟิตเนสข้างร้านหลังเลิกงาน แวะไปดูสาว ๆ ใส่กางเกงโยคะ ต่อให้ไม่ได้ออกกำลังกาย แค่ได้มองก็อิ่มตาแล้ว
พอเห็นข้อความ เขาก็เปลี่ยนใจทันที