คนทั้งสี่ที่อยู่ด้านนอกเห็นลู่จิ่นหลีกับพวกตื่นแล้ว ก็คิดว่าพวกเธอจะเรียกให้เข้าไปข้างใน จึงพากันยิ้มหน้าบาน
พูดก็พูดเถอะ พวกเขาใช้วิธีนี้มาหลายวันแล้ว และทุกครั้งก็ได้ของกินกลับไป
แต่ยังไม่ทันได้ดีใจ พวกเขาก็เห็นว่าคนฝั่งตรงข้ามหายไปจากสายตา ถึงได้เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพวกนั้นเปิดโหมดความเป็นส่วนตัวแล้ว
“ทำไมพวกนั้นไม่เล่นตามน้ำเลย!”
“ชิ่งหยาง นายไม่ได้บอกว่าวิธีนี้ได้ผลชัวร์หรอกเหรอ ทำไมคราวนี้ใช้ไม่ได้ล่ะ”
“จะมาโมโหฉันทำไม ถ้ามีวิธีก็คิดเองสิ จะใช้วิธีของฉันทำไม
อีกอย่าง วิธีนี้ใช้ได้กับคนที่รักหน้าตาเท่านั้น ไม่งั้นใครจะไปสนใจนาย”
“พวกนายอย่าเพิ่งเถียงกันเลย ดูของที่พวกเขาถือกินเมื่อกี้สิ น่าจะหาได้แถวนี้ พวกเราไปหาดูบ้างเถอะ”
“ใช่ ตอนนี้วิธีเดิมใช้ไม่ได้แล้ว เราต้องพึ่งตัวเอง ไม่งั้นก็รอถูกคัดออกได้เลย”
ทั้งสี่คนจึงทำตามคำแนะนำของคนที่ชื่ออันหย่า แล้วเริ่มค้นหาของกินบริเวณใกล้ ๆ
โชคดีที่พวกเขาดวงดี ไม่นานก็เจอพื้นที่ที่ลู่จิ่นหลีกับพวกขุดแห้ว พอเห็นต้นไม้คุ้นตา ทั้งสี่ก็เงียบลง
“อันหย่า ของนี่เราเห็นระหว่างทางที่มาที่นี่หรือเปล่า”
“ใช่ มีอยู่เต็มไปหมดเลย รีบไปเก็บกันเถอะ”
“งั้นก็รีบหน่อย ไม่งั้นพอพวกนั้นตื่นแล้วคงมาขุดด้วยกัน”
หลังคุยกันเรียบร้อย ทั้งสี่ก็ตั้งใจเดินอ้อมเต็นท์ที่ลู่จิ่นหลีกับพวกพักอยู่ มุ่งหน้าไปยังจุดที่พวกเขาเจอแห้ว
ลู่จิ่นหลีกับพวกเห็นความผิดปกติของทั้งสี่ผ่านม่านพลัง แต่ก็ไม่ได้สนใจ พวกเธอกำลังย่างเนื้อกินกันอยู่