“สวัสดีครับ ขอถามหน่อย ดอกไม้ในมือคุณขายไหม?”
ลู่จิ่นหลีกำลังคิดอยู่ว่าจะพูดกับคนอื่นยังไงดี ไม่นึกเลยว่าจะมีคนติดเบ็ดเร็วขนาดนี้
“พี่อาหลีขายให้ผมนะ” กู้เป่ยเหยียนร้อนใจทันทีที่ได้ยิน
ลู่จิ่นหลีมองดอกกุหลาบที่เหี่ยวเฉาเล็กน้อย ในใจรู้สึกว่าดอกไม้แบบนี้คงสกัดพลังชำระล้างออกมาได้ไม่มาก
“คุณจะให้กี่เหรียญดวงดาว?” ลู่จิ่นหลีหันไปถามคนที่เพิ่งพูด
“ดอกละ 10,000 เหรียญดวงดาวครับ” พอเห็นลู่จิ่นหลีตกลง ชายคนนั้นก็ดีใจมาก ก่อนหน้านี้ได้ยินกู้เป่ยเหยียนพูด เขานึกว่าลู่จิ่นหลีจะไม่ขายให้เสียแล้ว
“ได้ ขายให้หมดเลย” ลู่จิ่นหลีใช้เครื่องสแกนตรวจช่อกุหลาบในมือ พอนับจำนวนเรียบร้อยก็ให้เครื่องถ่ายทอดสดสแกนยืนยันว่าอัปโหลดคะแนนแล้ว จากนั้นจึงเปิดออปติกเบรนรับเงิน
ชายคนนั้นก็ใช้เครื่องสแกนผ่านออปติกเบรนเช่นกัน พอยืนยันว่าจำนวนตรงกันแล้วก็โอนเหรียญดวงดาวให้ลู่จิ่นหลีทันที
ทั้งสองฝ่ายพอใจกับการซื้อขายมาก มีแค่กู้เป่ยเหยียนที่มองลู่จิ่นหลีขายดอกไม้แล้วไม่ค่อยมีความสุข
พอคนกลุ่มนั้นเห็นลู่จิ่นหลีขายดอกไม้ไปแล้ว ก็หันไปมองโจวจืออี้กับคนอื่น ๆ อย่างกระตือรือร้น แต่พอเผลอสบตากู้เป่ยเหยียนเข้า พวกเขาก็รีบหาเหตุผลปลีกตัวออกไป
เมื่อทุกคนไปกันหมดแล้ว ลู่จิ่นหลีก็ยังไม่พูดกับเขา กู้เป่ยเหยียนจึงวิ่งกลับมาหาเธออย่างกระตือรือร้น ทำหน้าละห้อยมองลู่จิ่นหลี
“พี่อาหลี ผมมีเหรียญดวงดาวนะ ทำไมพี่ไม่ขายดอกไม้พวกนั้นให้ผมล่ะ” กู้เป่ยเหยียนพูดไปก็ยิ่งน้อยใจ