สิ้นเสียงพูด
ฉึก!
กริชดำสนิทปรากฏกายขึ้นอย่างฉับพลัน พลังมหาศาลพุ่งเข้าโจมตีชายชราชุดเทาดุจสายฟ้าแลบ
เมื่อพลังวิญญาณเพิ่มขึ้น กระบี่เหินที่เย่อวิ๋นเฟยใช้ก็มีอานุภาพสังหารน่าตื่นตะลึง
“เย่อวิ๋นเฟย ข้าสู้ตายกับเจ้า!”
ชายชราชุดเทาคำราม มือหนึ่งฟาดฝ่ามือ ปราณวิญญาณไหลทะลัก เงาจางของงูทมิฬเขมือบฟ้าปรากฏขึ้น ขวางด้านหน้า
โฮก!
งูทมิฬเขมือบฟ้าตัวนั้นมีกลิ่นอายมารทะลักฟ้า เสียงคำรามสะเทือนสวรรค์ ปลดปล่อยหมอกสีเขียวเข้มปกคลุม
ฉึก!
กระบี่ว่างเปล่าแวบผ่าน ฟันงูทมิฬเขมือบฟ้าขาดสะบั้นทันที ระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ไม่ดี!”
ชายชราชุดเทาหน้าเปลี่ยนสี ตกใจสุดขีด ร่างถอยกรูด
พลังรบที่เย่อวิ๋นเฟยแสดงออกมา น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว
ขณะที่เขาตกตะลึง ก็รู้สึกไม่ยินยอมเป็นอย่างยิ่ง
เจ้าหนุ่มรุ่นหลังตรงหน้า ช่างน่ากลัวที่เติบใหญ่ได้รวดเร็วปานนี้
เพียงกระบวนท่าเดียว ก็ทำให้เขาตกระกำลำบากถึงเพียงนี้
ฉึก!
หลังกระบี่ว่างเปล่าฟันงูทมิฬเขมือบฟ้าขาดแล้ว ทิศทางไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ยังคงพุ่งเข้าใส่ชายชราชุดเทาด้วยความเร็วอันน่าตื่นตะลึง
“ไม่!”
ชายชราชุดเท้าร้องลั่น เขาคาดไม่ถึงว่ากริชดำเล่มนี้จะน่ากลัวถึงเพียงนี้
เขาใช้ทุกวิถีทาง แม้กระทั่งหยิบของวิเศษระดับศาสตรามหาภัยออกมาป้องกัน
แต่ไร้ผล
ฉึก!
กระบี่ว่างเปล่าทะลวงการป้องกันทั้งหมดของเขา แทงทะลุหัวใจ ทะลุร่างออกไป
กระบวนท่าเดียว สังหารขั้นรวมจิตแท้ขั้นกลางในพริบตา!
“เย่อวิ๋นเฟย เจ้าเลือดเย็นนัก”
ก่อนตาย ชายชราชุดเท้ามองเย่อวิ๋นเฟยด้วยแววตาซับซ้อน ในใจไม่ยินยอมอย่างยิ่ง
จากนั้น ร่างของเขาก็ค่อยๆ ร่วงลง สิ้นชีพโดยสมบูรณ์
“เขาคือเย่อวิ๋นเฟยนี่เอง!
ไม่ใช่บอกว่าตายไปแล้วหรือ?”
“เขามาล้างแค้นตระกูลเฉินงั้นรึ?”
“เป็นไปได้อย่างไร ใช้เวลาไม่นานนัก เขากลับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้แล้ว!”
“สวรรค์!
สังหารยอดฝีมือขั้นรวมจิตแท้ในพริบตา ความแข็งแกร่งเช่นนี้ น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!”