“สมควรแล้ว!”
“เย่อวิ๋นเฟยช่วยพวกเราออกหน้า!”
……
ไกลออกไป มีศิษย์ใหม่จำนวนหนึ่งยืนดูอยู่ ส่งเสียงเชียร์เบา ๆ
ในบรรดาศิษย์ใหม่ที่ยืนดูอยู่ หลายคนเพิ่งถูกศิษย์เก่าพวกนี้ปล้นมา พอเห็นเย่อวิ๋นเฟยลงมือกับศิษย์เก่าคนนั้น ต่างก็รู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง
“เอาทุกสิ่งทุกอย่างในตัวพวกเจ้ามาให้หมด แล้วไสหัวไป”
สายตาของเย่อวิ๋นเฟยกวาดมองศิษย์เก่าพวกนั้น พลางเอ่ยเรียบ ๆ
“หา?!”
ศิษย์เก่าพวกนั้นได้ยินก็อดตะลึงไม่ได้
ตั้งแต่ไหนแต่ไร มีแต่ศิษย์เก่าปล้นของศิษย์ใหม่
ไม่เคยมีศิษย์ใหม่คนไหนกล้าปล้นของศิษย์เก่า
ไอ้เด็กใหม่คนนี้ ถึงกับคิดจะปล้นของพวกเขา?
“ไอ้หนู เจ้าช่างหาญนัก!
กล้าดีอย่างไรมาปล้นของพวกข้า!”
ชายร่างสูงใหญ่ล่ำสันผู้หนึ่งตวาดด้วยโทสะ
เพี้ยะ!
เย่อวิ๋นเฟยสะบัดมือตบกลับ ฝ่ามือฟาดผ่านอากาศเข้าใส่ใบหน้าของชายผู้นั้น
โครม!
ชายผู้นั้นกระเด็นลอยออกไป กระอักเลือดปนฟันสิบกว่าซี่
ชายคนนี้มีเพียงพลังระดับปราชญ์ขั้นสูง
หากเย่อวิ๋นเฟยไม่ไว้ชีวิต แค่ปลายนิ้วดีดเบา ๆ ก็สามารถสังหารเขาได้ในพริบตา
“เจ้า...”
ศิษย์เก่าที่เหลือต่างจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยแววตาหวาดหวั่น
พลังต่อสู้ของเย่อวิ๋นเฟยช่างน่าสะพรึงนัก
“ไอ้หนู เจ้าคอยดูเถิด!
พวกเราไปกัน!”
ศิษย์เก่าพวกนั้นไม่กล้าอยู่ต่อ ประคองเพื่อนบาดเจ็บสองคนที่ล้มอยู่ขึ้นเตรียมจะจากไป
“ข้าอนุญาตให้พวกเจ้าไปแล้วหรือ?
หากไม่ส่งทุกสิ่งในตัวออกมา อย่าหวังได้จากไป”