"ข้าพูดคำไหนเป็นคำนั้น
ราชันอสูรอ้าวเยวี่ย ข้าจะสังหารให้ได้ เผ่าปีศาจโบราณ ข้าจะกวาดล้างให้สิ้น
แต่ตอนนี้ พวกเจ้าสามคนจงเป็นเครื่องสังเวยดาบก่อนเถิด!"
แววตาของเย่อวิ๋นเฟยค่อย ๆ เย็นเยียบขึ้น
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยพุ่งทะลวงเข้าไปในมิติ หายวับไป
"ระวัง!"
ผู้แข็งแกร่งขั้นหล่อหลอมเทพทั้งสามตื่นตระหนก
"บัดซบ เย่อวิ๋นเฟยช่างใช้วิชาที่บีบคั้นศักยภาพ เพิ่มพลังต่อสู้ชั่วคราวเสียจริง แต่เหตุใดเขากลับดูไม่มีวี่แววอ่อนแรงเลย"
ผู้แข็งแกร่งขั้นหล่อหลอมเทพคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ย
หลังจากพวกเขาออกจากเมืองหลิ่ว ก็แอบย้อนกลับมาซุ่มสังเกตเย่อวิ๋นเฟย หวังรอให้เย่อวิ๋นเฟยเข้าสู่ช่วงอ่อนแรง แล้วค่อยฉวยโอกาสลงมือ
ไม่คิดเลยว่า พวกเขาซ่อนตัวแอบดูอยู่ตลอดวัน กลับไม่พบว่าเย่อวิ๋นเฟยแสดงอาการอ่อนแรงแม้แต่น้อย
ตอนนี้กลับถูกเย่อวิ๋นเฟยจับจ้องพวกเขาแทน!
"พวกเราไปเถิด
ด้วยกำลังของเรา ไม่อาจรับมือเขาได้"
ผู้แข็งแกร่งขั้นหล่อหลอมเทพคนหนึ่งกระซิบ
"ดี!
พวกเรารีบไปเดี๋ยวนี้"
อีกสองคนเห็นด้วย
ผู้แข็งแกร่งขั้นหล่อหลอมเทพทั้งสามไร้จิตสู้
ศึกใหญ่ที่เมืองหลิ่วก่อนหน้านี้ ทำให้พวกเขาหวาดหวั่นเย่อวิ๋นเฟยยิ่งนัก!
ดังนั้น ผู้แข็งแกร่งขั้นหล่อหลอมเทพทั้งสามจึงเร่งวิชาตัวเบา เตรียมจากไป
ฟิ้ว!
ขณะที่ผู้แข็งแกร่งขั้นหล่อหลอมเทพทั้งสามกำลังจะจากไป จู่ ๆ เบื้องหลังศีรษะของเผ่าปีศาจโบราณคนหนึ่งก็ปรากฏแสงดำสายหนึ่ง เร็วราวสายฟ้าฟาดพุ่งเข้าใส่ศีรษะเขา
"เย่อวิ๋นเฟยปรากฏตัวแล้ว!"
เผ่าปีศาจโบราณผู้นี้ทั้งตื่นตระหนกและโกรธกริ้ว ในชั่วพริบตาเดียว เขาเอียงศีรษะหลบ หลีกเลี่ยงแสงดำนี้ได้อย่างหวุดหวิด