หลังจากฟังคำพูดของเทพพิทักษ์วิถีแล้ว บรรดาคนหนุ่มจากแถบตะวันออกก็รอคอยอยู่ที่ลานกว้างอย่างอดทน
ชั่วครู่ต่อมา
ทันใดนั้น ขอบฟ้ามีแสงสนธยาสีแดงพวยพุ่ง นกยักษ์สีแดงตัวหนึ่งบินมาบดบังฟ้า ระหว่างปีกมีสายฟ้าสีแดงวาบวาว
ตูม!
พริบตาเดียว นกยักษ์สีแดงก็ร่อนลงบนลานกว้าง
บนหลังนก มีชายวัยกลางคนสามคนกระโดดลงมา จากนั้นคนหนุ่มอีกกว่าสองร้อยคนก็กระโดดตามลงมาอย่างต่อเนื่อง
คนหนุ่มกว่าสองร้อยคนนี้ แต่ละคนมีเค้าหน้าโดดเด่น ปราณวิญญาณทั่วร่างพลุ่งพล่านราวกระแสน้ำ ต่างปลดปล่อยแรงกดดันปราณวิญญาณอันทรงพลังออกมา
"ฮ่าๆ... ท่านหยาน ท่านหยาง ข้านำอัจฉริยะเยาว์วัยจากหนานเจียงกลับมาแล้ว"
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวฉับๆ เข้ามา
"พวกนี้ก็คือศิษย์ใหม่จากแถบตะวันออกสินะ
สมกับมีแค่สามสิบกว่าคน แต่ก็นับว่าเลือกแม่ทัพจากคนแคระ พอถูไถไปได้
ท่านหยาน ท่านหยาง นับว่าลำบากพวกเจ้าสองคนแล้ว
จำนวนศิษย์ใหม่ที่รับมาได้ยิ่งมาก ผลงานที่สถาบันบันทึกก็ยิ่งใหญ่ ครั้งนี้ผลงานของพวกเจ้าสองคนคงต้องอยู่อันดับสุดท้ายแน่"
ชายวัยกลางคนมองไปยังศิษย์ใหม่สามสิบเก้าคนจากแถบตะวันออก ส่ายศีรษะพลางกล่าว คำพูดแฝงความลำพองใจอยู่บ้าง
"หึ
ต้วนเทียนเต๋อ นี่มีอะไรน่าลำพอง
ก็แค่เจ้าโชคดี ได้ไปประจำที่หนานเจียงเท่านั้น"
เทพพิทักษ์วิถีสองคนที่นำศิษย์ใหม่จากแถบตะวันออกมาต่างมีสีหน้าเดือดดาล คนหนึ่งเอ่ยปากขึ้น
"ฮ่าๆ หยางเฉิน ดูคำพูดของเจ้าเถอะ โชคก็เป็นส่วนหนึ่งของพลังฝีมือมิใช่หรือ"
ชายที่ชื่อต้วนเทียนเต๋ออดหัวเราะลั่นไม่ได้
"ถูกต้อง โชคก็เป็นส่วนหนึ่งของพลังฝีมือ
ท่านต้วน ประโยคนี้ของเจ้าช่างกล่าวได้ดีนัก!"