"หึ!
ไอ้หนู เจ้ารอข้าเถอะ!"
ชายชุดขาวมีแววตาเปี่ยมด้วยเพลิงโทสะ สีหน้าแปรเปลี่ยนไม่แน่นอน สุดท้ายสะบัดแขนเสื้อหมุนตัวจากไป
"เดี๋ยวก่อน เอาของทั้งหมดบนตัวพวกเจ้าทิ้งไว้ ถึงจะไปได้"
เสียงของเย่อวิ๋นเฟยดังออกมาจากในเรือนเล็ก
อะไรนะ?!
ยังคิดจะปล้นศิษย์เก่ารุ่นนี้อีกหรือ?
ได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟย ทุกคนต่างตะลึงงัน
"ไอ้หนู เจ้ารนหาที่ตาย!
พวกข้าเป็นคนของสำนักเซียว เจ้ากล้าบังอาจถึงเพียงนี้ ไม่กลัวการแก้แค้นของสำนักเซียวเราหรือ!"
ชายชุดขาวหันขวับกลับมา โกรธถึงขีดสุด ดวงตาทั้งคู่ราวกับพ่นไฟ
ฉี!
สิ้นเสียงของเขา กริชดำสนิทเล่มนั้นก็กลายเป็นลำแสงดำ พุ่งเข้าใส่เขาดั่งสายฟ้า
ฉับ ฉับ ฉับ...
กริชดำสนิทหมุนรอบกายชายชุดขาวด้วยความเร็วสูงอย่างน่าตกใจ กวัดแกว่งตัดเฉือนบนร่างกายของเขาไม่หยุด
เพียงพริบตา ก็ฟันเขาจนเต็มไปด้วยบาดแผล
ใบหน้า มือทั้งสอง เท้าทั้งสอง กระทั่งลำตัว ทั่วร่างเต็มไปด้วยแผลโชกเลือดไปทุกแห่งหน
"หยุด!
ข้าให้!"
ชายชุดขาวตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ร้องตะโกนลั่น
จากนั้น เขาควักของทั้งหมดบนตัวออกมาโยนลงพื้น หมุนตัววิ่งหนีไปไกลสุดชีวิต
ศิษย์สำนักเซียวคนอื่นๆ ก็หวาดกลัวจนสิ้นฤทธิ์ รวมถึงผู้บำเพ็ญขั้นรวมจิตแท้อีกสี่คน ต่างยื่นของบนตัวให้ แล้วเผ่นหนีไม่ต่างจากกระต่าย
ชั่วประเดี๋ยว ก็อันตรธานหายไปไร้ร่องรอย
"สุดยอดเหลือเกิน!"
เหล่าศิษย์ใหม่ที่มุงดูเหตุการณ์อยู่ใกล้ๆ ต่างอุทานชื่นชม