ยวนยวนพลันตระหนักว่า ก่อนหน้านี้ความเข้าใจของเขาที่มีต่อเกมดินแดนรกร้างยังคับแคบเกินไป
บางทีอันดับที่พักพิงอาจไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิด
“เส้นทางฉายา หมายความว่ามีหลายเส้นทางงั้นเหรอ? ผมเพิ่งเปิดเส้นทางฉายาได้ไม่นาน แถมยังมีคะแนนความสำเร็จ 100 คะแนน อันดับก็เพิ่มขึ้นมาตั้ง 141 อันดับ แล้วคนที่อยู่อันดับสูงกว่านี้ล่ะ ได้ฉายาแบบไหนกัน”
เรื่องพวกนี้ยวนยวนไม่อาจล่วงรู้ได้
เพราะไม่สามารถตรวจดูข้อมูลของผู้เล่นคนอื่นได้เลย ตอนเพิ่งเข้าสู่ดินแดนรกร้าง ยวนยวนก็ลองมาแล้ว
คิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล จากบทสนทนาในช่องแชทก่อนหน้านี้ ไม่ยากที่จะมองออกว่าผู้เล่นต่างแข่งขันกัน หรือถึงขั้นเป็นศัตรูกัน
พอช่วงคุ้มครองมือใหม่สิ้นสุดลง คนที่อยากฆ่าเขามากที่สุด เกรงว่าจะเป็นผู้เล่นผู้รอดชีวิตที่คิดร้ายเหล่านั้น
นี่มันโลกดินแดนรกร้างตรงไหนกัน ชัด ๆ ว่าเป็นการเลี้ยงพิษแมลง
ขณะที่ยวนยวนกำลังครุ่นคิดถึงเส้นทางฉายาที่เพิ่งเปิดใช้งาน
ช่องแชทกลับเกิดระลอกคลื่นขึ้นเพราะเรื่องนี้
ผู้เล่นที่อยู่อันดับท้าย ๆ ของตารางที่พักพิง (อันดับ 9000–10000) เป็นกลุ่มผู้เล่นที่อ่อนแอที่สุด และเป็นบริเวณที่มีอัตราการคัดออกกับอัตราการตายสูงที่สุด ในสายตาของผู้เล่นเก่า พวกเขาคือเหยื่ออันโอชะที่สุด
ผู้เล่นใหม่ทุกคนที่พ้นช่วงคุ้มครองไป จะดึงดูดผู้เล่นเก่าหลายคน หลายสิบคน หรือกระทั่งหลายร้อยคนให้เข้ามาแย่งชิง
ดังนั้น ไม่นานหลังอันดับของยวนยวนเปลี่ยนไป พวกผู้เล่นเก่าที่คอยกวาดตาดูอันดับท้าย ๆ เพื่อเลือกเป้าหมายบุกของตัวเองอยู่ตลอด
ก็พลันพบว่ามือใหม่ที่เพิ่งเข้าเกมวันนี้หายไปจากอันดับสุดท้ายแล้ว
ผู้เล่นไม่กี่คนที่เล็งเขาไว้เป็นเป้าปล้นตั้งแต่แรกถึงกับมึนงงอยู่ตรงนั้น!
เดี๋ยวก่อน!
คนหายไปไหนแล้ว!
ห้าสิบอันดับท้ายก็ไม่มี!
ร้อยอันดับท้ายก็ยังไม่มี!
กระทั่งพวกเขาเห็นชื่อที่คุ้นตาอยู่ตรงอันดับ 9859 ผู้เล่นเก่าทั้งหลายก็ถึงกับตาค้าง!
【ที่พักพิงรถม้าเพลิง: เชี่ย ผมตาฝาดหรือเปล่า? ที่พักพิงยวนยวนเสี้ยววารีไม่ใช่มือใหม่ที่เพิ่งเข้าดินแดนรกร้างเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเหรอ? ทำไมอันดับถึงพุ่งขึ้นมาตั้ง 141 อันดับ】
【ที่พักพิงลูกแก้วทะเล: แน่ใจนะว่านี่เป็นมือใหม่? ไม่ใช่ผู้เล่นระดับเทพหรอกเหรอ! ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง อันดับก็ขึ้นไปถึง 9859 แล้ว? ผมยังอยู่อันดับ 9914 เองนะ!】
【ที่พักพิงรังผึ้ง: น่าสนใจแฮะ @ที่พักพิงยวนยวนเสี้ยววารี นายค้นพบเส้นทางหายากอะไรหรือเปล่า? แชร์ให้ทุกคนฟังหน่อยสิ!】
【ที่พักพิงบ้านมอส: นั่นสิ! @ที่พักพิงยวนยวนเสี้ยววารี ผู้เล่นระดับเทพ ช่วยแบ่งปันประสบการณ์หน่อย! ถ้าเจอแบบพิมพ์ อุปกรณ์ หรือไอเทมหายาก ผมยินดีซื้อด้วยราคาจริงใจ!】
【ที่พักพิงลาวา: @ที่พักพิงยวนยวนเสี้ยววารี ขอด้วยคน ที่บ้า ๆ นี่ผมใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว ถ้ามีอาวุธหรือเครื่องมือที่เหมาะกับการขุด ผมยินดีซื้อด้วยราคาจริงใจ】
【ที่พักพิงหมีเทา: @ที่พักพิงยวนยวนเสี้ยววารี ขออาหารกับน้ำหน่อย ผมใกล้ตายแล้ว ช่วยผมที ช่วยผมด้วย】
【ที่พักพิงวาฬพิโรธ: @ที่พักพิงยวนยวนเสี้ยววารี อย่าเชื่อ @ที่พักพิงบ้านมอส มันเป็นนักต้มตุ๋น คอยหลอกมือใหม่โดยเฉพาะ】
【ที่พักพิงบ้านมอส: @ที่พักพิงวาฬพิโรธ ไอ้สารเลว แกมัน...】
....
ในช่องแชท แม้การส่งข้อความแต่ละครั้งจะสิ้นเปลืองแต้มเอาชีวิตรอด 10 แต้ม แต่ก็ไม่อาจขัดขวางความอยากรู้อยากเห็นของผู้เล่นเก่าที่มีต่อการพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วของอันดับที่พักพิงยวนยวนเสี้ยววารีได้
พวกเขาเหมือนฉลามที่ได้กลิ่นคาวเลือด
แต้มเอาชีวิตรอดเพียงเท่านี้พวกเขาไม่ใส่ใจ สิ่งเดียวที่สนใจคือจะขุดคุ้ยข้อมูลที่มีค่าจากมือใหม่คนนี้ได้หรือไม่
โดยเฉพาะผู้เล่นที่อยู่อันดับท้าย ๆ พวกเขารู้ดีที่สุดว่าการไต่อันดับนั้นยากลำบากเพียงใด ที่พักพิงยวนยวนเสี้ยววารีเพิ่มอันดับได้มากขนาดนี้ในคราวเดียว ไม่ใช่เพราะพบเสบียงเอาชีวิตรอดจำนวนมากจนพลิกสถานการณ์ได้
ก็เป็นเพราะกระตุ้นเงื่อนไขพิเศษ ค้นพบเส้นทางหายาก ทำให้ศักยภาพการพัฒนาของที่พักพิงเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
ไม่ว่าจะเป็นการครอบครองทรัพยากรพิเศษ การสร้างความสัมพันธ์กับขุมกำลังสำคัญ หรือการได้รับความสามารถพิเศษ ล้วนเป็นไปได้ทั้งนั้น
พวกเขาอยากรู้เต็มทีว่าตัวเองมีโอกาสทำตามได้หรือไม่
แม้จะรู้ว่าความหวังริบหรี่ แต่ผู้เล่นก็ยังคงเฝ้ารอ
เผื่อว่าเล่า?
เผื่อมือใหม่คนนี้เป็นคนโง่ ต้านทานแรงกดดันไม่ไหว แล้วยอมพูดออกมาจริง ๆ ล่ะ?
เสียงแจ้งเตือนข้อความที่ดังต่อเนื่องดึงยวนยวนกลับจากภวังค์ เขามองข้อความที่ไหลผ่านหน้าจอในช่องแชท รับรู้ได้ถึงความคลุ้มคลั่งและความกระหายของเหล่าผู้เล่น รวมถึงแผนการและความโลภที่ซ่อนอยู่ใต้ถ้อยคำเหล่านั้น
สีหน้าของเขาสงบนิ่ง บางครั้งก็เผยแววครุ่นคิด
ไม่กี่นาทีต่อมา หน้าจอแสงก็ปิดลง
อารมณ์ที่ปั่นป่วนอย่างหนักจากอันดับที่เพิ่มขึ้นก่อนหน้านี้ก็สงบลงอย่างสมบูรณ์
แม้อันดับจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก จนยวนยวนรู้ว่าตนได้ก้าวขึ้นสู่เส้นทางลัดที่ถูกต้องและแตกต่างจากคนอื่น
แต่อันตรายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังก็ตามมาด้วย
ผู้เล่นเก่าที่เตรียมจะล่าเขาในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ย่อมยิ่งสนใจและอยากได้ตัวเขามากขึ้นเพราะความเปลี่ยนแปลงครั้งนี้
เป้าหมายแรกของพวกเขาคือหาคำตอบว่าเหตุใดที่พักพิงยวนยวนเสี้ยววารีจึงเพิ่มอันดับขึ้นอย่างมาก
จากนั้นก็ปล้นโอกาสและเสบียงทั้งหมดของที่พักพิงยวนยวนเสี้ยววารี แล้วฆ่าเขา
นี่คือผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
สายตาของยวนยวนจับจ้องมีดหูหนูที่เหน็บอยู่ตรงต้นขา แววโหดเหี้ยมเด็ดเดี่ยววาบผ่านดวงตา
สี่ทุ่มห้าสิบสามนาที
เมฆดำปกคลุมท้องฟ้าจนมิด ไอน้ำในอากาศเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ฝนใกล้จะตกแล้ว
ทั่วทั้งเมืองจมอยู่ในความมืด นอกจากเสียงปืนที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราวจากที่ไกล ๆ ในเมืองแล้ว ทุกแห่งล้วนเงียบสงัด
หากกลางวันเป็นโลกของจอมโจร กลางคืนก็เป็นช่วงเวลาออกหากินของ “หนู”
ผู้คนที่ขดตัวหลบอยู่ตลอดทั้งวัน ไม่ว่าจะเป็นชาวไร้ถิ่นพำนัก นักหวนเก็บ หรือผู้รอดชีวิต ต่างพากันออกจากที่พักพิง ลอบเคลื่อนที่ไปตามเมือง ค้นหา และกลบเกลื่อนร่องรอย
พวกเขาเสาะหาอาหารกับทรัพยากรที่ช่วยให้มีชีวิตรอดต่อไปได้
เสบียงทุกชิ้นในที่แห่งนี้ล้วนล้ำค่าอย่างยิ่ง การฆ่าฟันและแย่งชิงจึงแผ่ซ่านไปทั่วทุกมุมในยามค่ำคืน
ยวนยวนที่กินอิ่มดื่มพอแล้วเคลื่อนที่ไปอย่างเงียบเชียบ
สายตาคมกริบกวาดมองมุมอับที่อาจมีอันตราย ส่วนหูก็ไม่ปล่อยให้เสียงต้องสงสัยแม้เพียงนิดเดียวเล็ดลอดไป
ถนนมืดสนิทราวหมึก มืดจนยื่นมือออกไปก็แทบมองไม่เห็นนิ้ว
แต่ในสายตาของยวนยวน เขายังคงมองเห็นเค้าโครงคร่าว ๆ ของสิ่งของบางอย่างได้เลือนราง
แม้จะยังไม่ถึงขั้นมองเห็นในความมืดได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ก็เหนือกว่าความสามารถในการมองกลางคืนของมนุษย์แล้ว
การได้ยินก็เช่นเดียวกัน เสียงแผ่วเบาที่แต่เดิมแทบสังเกตไม่ได้นั้น บัดนี้กลับชัดเจนขึ้นเล็กน้อยเมื่อเข้าหูยวนยวน
ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้ฉายาที่ได้รับมาก่อนหน้านี้ นั่นคือ หนูเมือง
ฉายา: หนูเมือง
คุณภาพ: ดีเยี่ยม
สังกัดเส้นทาง: เงาแห่งเมือง
ผลลัพธ์: 1) การได้ยิน +15 การดมกลิ่น +10 เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมมืดจะได้รับการมองเห็นในแสงสลัว 2) สามารถใช้ขนอ่อนบนผิวหนังรับรู้กระแสอากาศในระยะสามเมตรได้เล็กน้อย
ยวนยวนเองก็ไม่คิดว่าผลของฉายานี้จะปรากฏให้เห็นตรงหน้าอย่างชัดเจนเช่นนี้
ภายใต้การเสริมพลังจากฉายา ฝีเท้าของเขามั่นคงขึ้นเรื่อย ๆ และมักหลบสิ่งกีดขวางได้อย่างแนบเนียนก่อนจะชนเข้าพอดี
แม้ในสภาพแวดล้อมที่มืดสนิท ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมองเห็นเขาจากระยะไกล ไม่นานเขาก็มาถึงบริเวณใกล้อพาร์ตเมนต์อู๋ถงอีกครั้ง
ครั้งนี้เขาพกมาแค่เป้สะพายหลัง มีดหูหนู หน้าไม้พับโลหะผสม และไฟฉายคาดหัวแบบหมอฟัน
ที่ควรพูดถึงก็คือ หลังจากใช้งานมาตลอดทั้งบ่ายและค่ำ แบตเตอรี่ของไฟฉายคาดหัวแบบหมอฟันก็ใกล้หมดแล้ว
แม้ยังพอส่องสว่างได้ แต่แสงก็เริ่มริบหรี่ลง
“หวังว่าจะหาแหล่งกำเนิดแสงอื่นมาแทนได้เร็ว ๆ ต่อให้เป็นแค่แบตเตอรี่ก็ยังดี” เขารำพึงในใจ
แต่ขณะที่เขากำลังจะเข้าใกล้ประตูใหญ่อพาร์ตเมนต์อู๋ถง เสียงหาวแผ่วเบาเสียงหนึ่งก็ทำให้หัวใจของยวนยวนกระตุกวูบ
ความคิดหนึ่งแล่นผ่านสมอง
—มีคน!!!