เชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า” นางยกถ้วยชาขึ้นมา ใช้ฝาถ้วยเขี่ยใบชาที่ลอยอยู่ “เรือนเล็ก ๆ ของข้าไม่อาจรองรับพระพุทธรูปใหญ่ทั้งสามองค์ได้ เชิญกลับเถิด ข้าไม่ส่ง”
“เจ้า—” ฉู่เซิ่นเตะกรอบประตูเต็มแรง
เขาจ้องใบหน้าเรียบเฉยราวเมฆคล้อยลมของเซี่ยอวิ๋นฉางอย่างไม่วางตา หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
สตรีผู้นี้กำลังเล่นกลล่อให้ตายใจชัด ๆ!
“ดี ดีเสียจริง” ฉู่เซิ่นโกรธจนหัวเราะออกมา “เราจะคอยดูว่าเจ้ายังจะปั้นคำโกหกได้อีกนานเพียงใด อีกไม่กี่วันก็จะถึงงานเลี้ยงที่ตระกูลเมิ่งจัด เราอยากเห็นนักว่าเมิ่งอวี้ไป๋จะยอมรับ ‘ฮูหยิน’ ที่เจ้ากล่าวอ้างหรือไม่!”
กล่าวจบ ฉู่เซิ่นก็สะบัดแขนเสื้อจากไป เซี่ยหรูฮุ่ยกับเซี่ยอวิ๋นหรงเร่งตามไปติด ๆ
พอทุกคนจากไป ห้องหนังสือก็กลับมาเงียบสงบเสียที
เซี่ยอวิ๋นฉางวางถ้วยชาลง หันไปเอ่ยกับมุมมืด “สั่งลงไป งานเลี้ยงในสวนอีกไม่กี่วันข้างหน้า จัดให้ยิ่งใหญ่กว่างานชมบุปผาที่ตำหนักพักวันนี้สักหน่อยก็พอ”
สิ้นเสียงของนาง เงาร่างหนึ่งในมุมมืดก็ก้มกายรับคำ แล้วถอยออกไปอย่างไร้สุ้มเสียง
นับแต่เดินทางมาถึงเจียงหนาน นางก็มักไปไหนมาไหนเพียงลำพัง ไม่ชอบให้สาวใช้หรือบ่าวไพร่ตามคอยปรนนิบัติ
แต่หลังแต่งงาน เมิ่งอวี้ไป๋ไม่อยากให้นางต้องลงมือทำทุกเรื่องด้วยตนเอง อีกทั้งยังเห็นว่านางอยู่เพียงลำพังไม่ปลอดภัย จึงคัดเลือกองครักษ์เงาฝีมือยอดเยี่ยมกว่าสิบคนมาให้นางใช้สอยในคราวเดียว
มีเรื่องใด นางเพียงสั่งการก็พอ
หากไม่มีเรื่อง พวกเขาก็จะซ่อนกายอยู่ในเงามืด ไม่ออกมารบกวนนางเด็ดขาด
แรกเริ่มนางเอาแต่คิดว่าเมิ่งอวี้ไป๋ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ทั้งสิ้นเปลืองคนและทรัพย์สิน
แต่ไม่ว่านางจะพูดอย่างไร เขาก็ไม่ยอมเรียกคนกลับไป ทั้งยังเอาแต่บอกว่ากลัวนางจะตกอยู่ในอันตราย
สตรีที่ถูกตระกูลทอดทิ้งอย่างนาง จะมีผู้ใดคิดร้ายได้เล่า
ผ่านไปมา นางกลับคุ้นชินกับการมีพวกเขาอยู่เสียแล้ว
……
พริบตาเดียว เวลาก็ล่วงเลยไปห้าวัน
เซี่ยอวิ๋นฉางตื่นแต่เช้า หยิบเสื้อเรียบ ๆ จากตู้มาใส่ตามใจ แล้วประดับเครื่องประดับสองชิ้น ก่อนขึ้นรถม้ามุ่งหน้าตรงไปยังสวนโบตั๋น
เพิ่งก้าวลงจากรถม้า นางก็พบกับเซี่ยอวิ๋นหรงที่เดินสวนมา
เซี่ยอวิ๋นหรงสวมผ้าแพรระยับชุดใหม่เอี่ยม ศีรษะประดับไข่มุกและปิ่นหยกเต็มไปหมด กำลังเดินเข้าไปด้านในโดยมีฮูหยินเจ้าเมืองกับฮูหยินผู้ดีแห่งเจียงหนานหลายคนรายล้อม เชิดคางขึ้นสูง
เมื่อเห็นเซี่ยอวิ๋นฉาง รอยยิ้มบนใบหน้าเซี่ยอวิ๋นหรงก็พลันเลือนหาย
“งานเลี้ยงที่สวนโบตั๋นวันนี้ ตระกูลเมิ่งผู้มั่งคั่งที่สุดในเจียงหนานเป็นผู้จัด” เซี่ยอวิ๋นหรงเดินเข้ามา มองสำรวจเซี่ยอวิ๋นฉางตั้งแต่หัวจรดเท้า “สตรีที่ถูกเนรเทศอย่างเจ้า มาที่นี่ด้วยเหตุใด ยังขายหน้าไม่พออีกหรือ?”
นิ้วมือที่กำผ้าเช็ดหน้าของเซี่ยอวิ๋นหรงค่อย ๆ เกร็งแน่น
คนอื่นอาจดูของไม่เป็น แต่นางกลับมองออกชัดเจน
เสื้อผ้าบนกายเซี่ยอวิ๋นฉางดูไม่สะดุดตา ทว่ากลับตัดเย็บจากไหมทองคำซึ่งมีเงินก็หาซื้อไม่ได้ ฝีเข็มประณีตกว่ากรมอาภรณ์หลวงเสียอีก
ปิ่นทองสลักบนศีรษะนางหนักถึงสองตำลึง เนื้อทองก็บริสุทธิ์ยิ่ง
เมื่อเทียบกันแล้ว ปิ่นระย้าลงยาที่ได้รับพระราชทานบนศีรษะของตนกลับดูบอบบางไปถนัดตา
สตรีผู้นี้ไปเอาของดีเหล่านี้มาจากที่ใดกัน?
“ขอบใจที่เตือน” เซี่ยอวิ๋นฉางจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย “ในเมื่อข้ามาแล้ว ย่อมรู้ว่าเจ้าภาพเป็นผู้ใด”
นางคร้านจะต่อความ ยกเท้าก้าวเข้าไปในสวน
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ข้อมือก็ถูกใครบางคนคว้าไว้แน่น
แรงบีบมหาศาลทำเอากระดูกนางปวดร้าว
“เซี่ยอวิ๋นฉาง เจ้ายังขายหน้าไม่พออีกหรือ?”
ฉู่เซิ่นปรากฏตัวขึ้นหลังประตูตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ สีหน้ามืดครึ้มจนราวกับน้ำจะหยดออกมา
วันนี้เขาเสด็จออกมาอย่างลับ ๆ เดิมทีคิดจะอาศัยโอกาสนี้พบประมุขตระกูลเมิ่ง ใครจะคิดว่าพอเข้าประตูมาก็เห็นเซี่ยอวิ๋นฉางมาเดินอวดโฉมอยู่ที่นี่
“เพื่อทำให้คำโกหกไร้สาระนั้นเป็นจริง เจ้าถึงกับกล้าบุกเข้ามาในสวนของตระกูลเมิ่งเชียวหรือ?” ฉู่เซิ่นลดเสียงลง น้ำเสียงแฝงความขุ่นเคืองและความสงเคราะห์จากที่สูง
“เจ้าคิดว่ามาก่อเรื่องที่นี่แล้วเราจะเห็นเจ้าดีขึ้นหรือ? ต่อให้เจ้ามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับพ่อค้าหรือผู้ดูแลคนใดในสวนแห่งนี้ เพียงเราพูดคำเดียว เขาก็ต้องส่งเจ้าขึ้นแท่นบรรทมมังกรแต่โดยดี!”
เขาบีบข้อมือนางแน่น ลมหายใจหนักหน่วง
สตรีผู้นี้คิดจะอาศัยอำนาจของตระกูลเมิ่งมายั่วโทสะเขา! นางกำลังเล่นกลล่อให้ตายใจ หวังบีบให้เขาแต่งตั้งตำแหน่งสูงขึ้นให้!
ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยอวิ๋นฉางจะตัดใจแต่งงานกับผู้อื่นได้อย่างไร?
เซี่ยอวิ๋นฉางออกแรงสะบัด แต่ไม่หลุด
“ปล่อยมือ” นางสีหน้าเย็นชา “ข้าจะเข้าไปในสวนได้หรือไม่เกี่ยวอันใดกับเจ้า อย่าเอาความคิดสกปรกของเจ้ามาคาดเดาข้า”
ฉู่เซิ่นไม่เพียงไม่คลายมือ กลับยิ่งกำแน่นขึ้น
“ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!” ฉู่เซิ่นกัดฟันกรอด “ดูท่าหากไม่ให้เจ้ารับบทเรียนบ้าง เจ้าคงไม่มีวันรู้จักเชื่อฟัง! ใครก็ได้ พานางไปขังในห้องเก็บฟืน ให้สำนึกผิดเสียให้ดี!”
องครักษ์ติดตามหลายคนพลันก้าวเข้ามา เตรียมกดไหล่เซี่ยอวิ๋นฉางจากทั้งสองข้าง
เซี่ยอวิ๋นหรงยืนอยู่ด้านข้าง ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากซ่อนรอยยิ้มพึงใจ
เซี่ยอวิ๋นฉางขมวดคิ้วแน่น เหลือบมองไปทางมุมหนึ่ง
องครักษ์เงาซ่อนตัวอยู่ในที่มืด เพียงนางส่งสัญญาณ องครักษ์เหล่านี้ก็จะถูกสังหารจนสิ้นในพริบตา
แต่ฉู่เซิ่นเป็นถึงฮ่องเต้
หากคนของตระกูลเมิ่งทำร้ายโอรสสวรรค์ต่อหน้าผู้คน แล้วถูกโยนความผิดฐานกบฏใส่ เมิ่งอวี้ไป๋ที่ทุ่มเทสร้างกิจการมาคงต้องพบปัญหาใหญ่
ขณะที่นางกำลังลังเล
เสียงบุรุษนุ่มนวลคุ้นหูก็ดังขึ้นก่อน “ข้าน้อยมาช้า ขอฝ่าบาทโปรดประทานอภัย”
เซี่ยอวิ๋นฉางรีบหันกลับไป
เมิ่งอวี้ไป๋ที่ไม่ได้พบกันมาครึ่งเดือนกำลังก้าวฉับ ๆ มาทางนี้จริงดังที่คิด
“ต่อหน้าผู้คนมากมาย พระองค์ทรงฉุดกระชากภรรยาของข้าน้อยเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่เหมาะสมตามธรรมเนียม”
ระหว่างที่กล่าว บุรุษผู้นั้นก็มาถึงเบื้องหน้าแล้ว
เขายื่นมือไปจับข้อมือบ่าวรับใช้คนหนึ่ง บิดไปด้านหลังอย่างง่ายดายจนอีกฝ่ายหมดแรง ก่อนดึงเซี่ยอวิ๋นฉางเข้ามาไว้ในอ้อมแขนเพื่อปกป้อง
“ขออภัย อาฉาง ข้ากลับมาช้าไป”
“ตกใจหรือไม่?”
เขาลูบไล้รอยแดงชัดเจนบนข้อมือเซี่ยอวิ๋นฉาง ราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ตรงนั้น แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและปวดใจจนเสียงแหบพร่า
เมื่อเห็นภาพนี้ เซี่ยอวิ๋นหรงก็ยืนตะลึงงัน
แม้แต่ฉู่เซิ่นยังชะงักไปเล็กน้อย
“เซี่ยอวิ๋นฉาง เจ้าแต่งงานแล้วจริงหรือ?”
“เหตุใดไม่บอกเรา!”
น้ำเสียงของบุรุษผู้นั้นทั้งเดือดดาลและตื่นตะลึง
คล้ายไม่อาจเชื่อได้ไม่ว่าทำอย่างไร
“กราบทูลฝ่าบาท ข้าน้อยกับอาฉางแต่งงานกันเมื่อวันที่แปดเดือนสามเมื่อปีก่อน”
“ถึงวันนี้ก็ครบสองปีพอดี”
“ส่วนเหตุที่ไม่ได้แจ้งให้พระองค์ทรงทราบ ขออภัยที่ต้องกล่าวตามตรง แม้พระองค์จะเป็นโอรสสวรรค์ แต่ก็คงมิได้ทรงมีอำนาจกำกับดูแลการแต่งงานของชายหญิงสามัญกระมัง?”
เมิ่งอวี้ไป๋ดูประหนึ่งเคารพนอบน้อม ทว่าแท้จริงไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย
ถึงกับยกคิ้วขึ้นคล้ายจงใจยั่วโมโห
ทะลุมิติมาอยู่ในนิยายครบสามปี ในที่สุดวันนี้ก็ได้เจอตัวจริงเสียที
ไอ้ผู้ชายสารเลวที่หลงตัวเองตรงหน้านี่แหละ ในเนื้อเรื่องเดิมทรมานอาฉางจนแทบไม่เหลือชิ้นดี
มันอ้างว่าเป็นการ “สั่งสอนกฎระเบียบ” แล้วบังคับให้อาฉางคุกเข่าบนเศษกระเบื้องในศาลลงทัณฑ์เสินสิง ทั้งยังบีบให้นางเดินเท้าเปล่าผ่านถนนใหญ่ในวันที่หนาวเหน็บที่สุดของปี
ทุกครั้งที่เจียงหนานมีฝนพรำต่อเนื่อง อาฉางจะปวดเข่าจนนอนไม่หลับตลอดคืน ได้แต่ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของมันพร้อมเหงื่อเย็นที่ผุดพราย
ทุกครั้งที่มันใช้ยานวดเข่าให้อาฉาง ฉันแทบอยากฉีกกระดูกถลกหนังไอ้ฮ่องเต้สารเลวนั่นเสียให้สิ้น
ตอนนี้ไอ้สารเลวนี่ยังกล้ามาถึงเจียงหนานเพื่อวางอำนาจแย่งคนอีกหรือ?
ฉันรู้เนื้อเรื่องหมดแล้ว ยังจะจัดการทรราชท้องถิ่นไม่ได้เชียวหรือ?
“เจ้า!”
“บังอาจ!”
ฉู่เซิ่นโกรธจนเสียงสั่น อยากชักกระบี่ออกมาฟันมือที่โอบเอวเซี่ยอวิ๋นฉางของเขาทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น
ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อก่อนตอนอยู่ในวัง เขามองนางอย่างไรก็ขัดตาไปหมด
แต่บัดนี้เมื่อเห็นนางแนบชิดกับชายอื่น ในใจกกลับอึดอัดคับข้องยิ่งนัก
ราวกับสิ่งของที่เดิมเป็นของตนถูกผู้อื่นแตะต้อง
ขณะที่กำลังจะออกคำสั่ง หางตาก็พลันเหลือบเห็นหยกสีเขียวใสเป็นประกายที่เอวของอีกฝ่าย
คนตรงหน้าผู้นี้กลับเป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่งที่สุดแห่งเจียงหนาน ซึ่งเขาเสด็จลงใต้มาเพื่อตามหาด้วยพระองค์เองหรือ?