กระดาษโน้ตแผ่นที่สอง
หลีเฉิงถูกแม่น้ำหลีเจียงตัดแบ่งครึ่งกลาง ชาวเมืองจึงเรียกฝั่งนั้นว่า "เหอตง" และ "เหอซี"
เหอตงเป็นเขตเมืองเก่า มีถนนคนเดิน โรงเรียนดัง สนามกีฬา พิพิธภัณฑ์ ห้างใหญ่ และศูนย์กลางการเงิน ส่วนเหอซีเป็นเขตเมืองใหม่ที่พัฒนาทีหลัง เน้นจุดท่องเที่ยว ช่วงไม่กี่ปีมานี้โตเร็ว ราคาบ้านไล่ตามเหอตงติด ๆ
หลีเฉิงแบ่งเป็น 9 เขต เกาหยางและชิงหลิงอาศัยอยู่ที่เขต 5 ของเหอตง นั่นคือเขตซานชิง
"สะพานชิงหยาง" เป็นสะพานสมัยใหม่แห่งแรกของหลีเฉิง เชื่อมเขตซานชิงของเหอตงกับเขตเฟยหยางของเหอซี
สะพานนี้มีอายุหลายสิบปีแล้ว เทียบกับสะพานที่สร้างทีหลัง มันราวกับชายชราที่ร่างกายซูบผอม ตัวสะพานทรุดโทรม ขาดการซ่อมแซมมานาน รถวิ่งผ่านไม่มาก แต่หลังเที่ยงคืน รถบรรทุกใหญ่บนสะพานจะคึกคัก เพราะเส้นทางนี้เลี่ยงด่านเก็บเงินได้ จึงเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งของธุรกิจขนส่งทางไกล
กลางดึก เกาหยางและชิงหลิงมาถึงใต้สะพานฝั่งตะวันออก เสียงรถบรรทุกด้านบนกระทบพื้นสะพานที่เป็นหลุมบ่อ ดัง "ครืนๆ" เป็นระยะ หูแทบดับ
เกาหยางหวั่นใจว่าสะพานจะถล่มลงมาจริง ๆ
ชิงหลิงนั่งขัดสมาธิบนคันกั้นน้ำ กำลังตั้งจิตหาของบางอย่าง
เนื้อหาในกระดาษโน้ตแผ่นแรกคือ:
——ปลายสะพานชิงหยางฝั่งตะวันออก ใช้พลัง[โลหะ]ของเธอ หาอะไรสักอย่าง
ครู่เดียว ชิงหลิงก็ลืมตาขึ้น: "เจอแล้ว น่าจะเป็นสิ่งนั้น"
เกาหยางอยากถามนักว่าคืออะไร อยู่ตรงไหน แต่จะถามก็ดูโง่เกินไป เลยได้แต่ยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไร
ชิงหลิงเดินลงจากคันกั้นน้ำ ยื่นสองมือเล็งไปที่ผิวแม่น้ำเบื้องล่าง ไม่นานก็ขมวดคิ้ว
"อะไร" เกาหยางถาม
"ระยะมันไกลไปหน่อย เธอมากอดฉันที"
"กอดยังไง"