ส่วนเหตุผลที่เลือกถูกเนรเทศไปหอคอยดำนั้นเรียบง่ายมาก
หอคอยดำเป็นพื้นที่ชายขอบของโลกสหพันธ์ ทำหน้าที่ปกป้องเขตที่ 7 นอกกำแพงสูงออกไปคือเขตมลพิษที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ซึ่งมักถูกสิ่งปนเปื้อนและร่างกลายพันธุ์จากภายนอกโจมตี
ใต้ผืนน้ำสีดำ สัตว์ประหลาดคลุ้มคลั่งบุกโจมตีอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หมายจะกัดกินอาหารเลิศรสให้ได้สักคำ ที่นั่นหนาวเย็นตลอดทั้งปี ลมทะเลคำราม คลื่นซัดโหมกระหน่ำ กำแพงสูงโดดเดี่ยวกับหอคอยคือปราการด่านแรกที่ปกป้องโลกสหพันธ์
การก่อจลาจลและความตายเป็นเรื่องปกติของหอคอยดำ
ด้วยเหตุนี้ สภาพแวดล้อมอันโหดร้ายจึงทำให้ไกด์ทั้งหลายหวาดกลัว ขณะที่สหพันธ์ก็ไม่มีทางยอมส่งไกด์ผู้ล้ำค่าไปประจำการที่นั่น ทำได้เพียงจัดให้เหล่าเซนทิเนลแห่งหอคอยดำได้รับการปลอบประโลมพร้อมกันปีละไม่กี่ครั้งในช่วงเวลาที่กำหนด
สำหรับเซนทิเนลแห่งหอคอยดำที่ต้องดิ้นรนท่ามกลางมลพิษและการจลาจลมาเนิ่นนาน เรื่องนี้ก็เหมือนเห็นลูกพลัมช่วยดับกระหาย แต่กลับมีน้ำเพียงหยดเดียวหยดลงทะเล
เมื่อไม่ได้รับการปลอบประโลมอย่างมีประสิทธิภาพเป็นเวลานาน อีกทั้งยังต้องใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมที่กดดันทางจิตใจอย่างหนัก นานวันเข้าเหล่าเซนทิเนลแห่งหอคอยดำก็ยิ่งบ้าคลั่งและบิดเบี้ยว ทุกคนต่างอารมณ์ร้ายและวิปริตอย่างยิ่ง ไกด์จึงยิ่งไม่อยากมาประจำการที่นี่
ที่นี่กลายเป็นสถานที่ที่ใคร ๆ ก็รังเกียจเหมือนหมาข้างถนนไปแล้ว!
แต่ถึงจะมีคนตายมากแค่ไหนก็ไม่เป็นไร จำนวนเซนทิเนลมีมากมาย และจะมีคนทยอยเข้ามาเติมไม่ขาดสาย
เซนทิเนลที่ถูกส่งมายังหอคอยดำ ไม่ก็มีชาติตระกูลต่ำต้อย ไม่ก็ก่ออาชญากรรมร้ายแรง หรือไม่ก็เป็นคนที่เกลียดชังและสิ้นหวังกับการที่ไกด์หยอกล้อเซนทิเนล จึงอาสามาที่นี่เอง
เพราะต้องต่อสู้อยู่บ่อยครั้ง เซนทิเนลแห่งหอคอยดำจึงมีพลังโดยรวมสูงกว่า แต่สิ่งที่ต้องแลกมาก็คือความมืดมนและความหวาดระแวงที่เพิ่มขึ้น ขุนนางส่วนน้อยจะส่งลูกหลานของตัวเองมาฝึกฝนที่หอคอยดำสักระยะ ก่อนจะพากลับไปยังเขตศูนย์กลาง
ด้วยเหตุนี้ พวกหัวขบถในหอคอยดำจึงมีจำนวนมากเป็นพิเศษ พวกเขามักไม่ยอมทำตามข้อบังคับและการควบคุมจากส่วนกลางของสหพันธ์ จนรัฐบาลสหพันธ์ปวดหัวเป็นพิเศษ
แต่เพราะหอคอยดำมีบทบาทสำคัญในการป้องกันการรุกรานของสิ่งปนเปื้อน รัฐบาลจึงมักเลือกจะหลับตาข้างหนึ่งเสีย
ซูชีเฉี่ยนถูกเนรเทศมายังสถานที่แบบนี้ ก็ไม่ต่างจากแกะเข้าปากเสือ วัวตัวเมียเข้าไปในคอกวัวตัวผู้ ตายแน่ ๆ
ดินแดนมืดที่เต็มไปด้วยเซนทิเนลวิปริตพวกนั้น จะไม่รีดพลังจิตของเธอจนหมดเกลี้ยงคงไม่ยอมเลิกรา
ซูชีเฉี่ยนทบทวนเรื่องราวมาถึงตรงนี้ คิ้วเรียวงามก็ขมวดแน่น กังวลกับชะตากรรมของตัวเองอย่างหนัก
ไอเวนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คอยควบคุมตัวเธอ สังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างเฉียบไว เพิ่งมารู้สึกเสียใจตอนนี้เหรอ?
สายไปแล้ว!
ไอเวนรู้เรื่องการกระทำชั่วร้ายของผู้หญิงตรงหน้ามาอย่างทะลุปรุโปร่ง จึงไม่มีทางรู้สึกดีกับเธอ หากไม่ใช่เพราะสถานะไกด์ผู้สูงศักดิ์ของเธอ ป่านนี้คงถูกตัดสินประหารชีวิตไปแล้ว
แต่เขาก็ยังปลอบเธอตามมารยาทว่า
“ถึงจะไปถึงหอคอยดำ คุณก็ยังเป็นไกด์ผู้สูงศักดิ์ ถ้าพวกเขาบังคับให้คุณปลอบประโลม ก็ถือว่าผิดกฎหมาย คุณแจ้งเรื่องให้ลงโทษพวกเขาได้เต็มที่ สหพันธ์ให้ความสำคัญกับไกด์มากกว่า”
เมื่อได้ยินดังนั้น ซูชีเฉี่ยนจึงเงยหน้าเล็ก ๆ ที่งดงามขึ้น มองไอเวนผมดำตาสีทองซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วพยักหน้าเบา ๆ หัวใจที่ค้างเติ่งอยู่ก็คลายลงเล็กน้อย
เมื่อเห็นเธอตอบสนองอย่างว่าง่ายเช่นนี้ ไอเวนก็นึกถึงท่าทางอวดดีวางอำนาจในยามปกติของเธอ ซึ่งต่างกันราวกับคนละคน ตั้งแต่ถูกคุมตัวออกจากคุก เธอก็ไม่พูดอะไรสักคำ เงียบราวกับทองคำ และเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง
ที่แท้ก็กลัวการลงโทษ เลยยอมทำตัวดีขึ้นสินะ?
พี่ชายของไอเวนเองก็เคยถูกเธอเหยียดหยาม ตอนแรกที่พบเธอ เพราะไกด์ผมดำตาดำพบเห็นได้ยาก แถมยังสวยบริสุทธิ์ พี่ชายของไอเวนจึงตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น
เขาพยายามหาทางคว้าโอกาสให้เธอช่วยปลอบประโลม แต่กลับถูกเธอดูหมิ่นและทรมานยกใหญ่ สุดท้ายเจ้าหน้าที่แพทย์ยังต้องหามเขาออกมาจากห้องปลอบประโลม
ไม่รู้ว่าวันนั้นเธอทำเรื่องเลวร้ายเกินให้อภัยอะไรกับพี่ชายของเขา ตั้งแต่นั้นมา พี่ชายที่เคยร่าเริงสดใสก็กลายเป็นคนเงียบขรึม พูดน้อย และอ่อนไหวระแวดระวัง
เขาไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น ไอเวนเติบโตมาด้วยกันกับพี่ชายตั้งแต่เด็ก จึงเห็นการเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่ายอยู่ในสายตาและเจ็บปวดอยู่ในใจ ความเกลียดชังที่มีต่อซูชีเฉี่ยนจึงเพิ่มขึ้นโดยธรรมชาติ
ไกด์ใจร้าย สมควรแล้ว!
หลังจากนั้นตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรอีก ซูชีเฉี่ยนเองก็ง่วงงุนไปตลอดการเดินทางอันยาวนาน
คงต้องค่อย ๆ ดูกันไปทีละก้าวแล้ว
“ติ๊ง! สวัสดีโฮสต์ ฉันคือระบบทะลุมิติที่ผูกพันกับคุณ เคสี่หนึ่งสอง-ห้าสองศูนย์ กำลังยืนยันตัวตน...”
“ผูกตัวตนสำเร็จ กำลังเริ่มต้นระบบ...”
เสียงในหัวทำให้ซูชีเฉี่ยนที่กำลังงีบสะดุ้งโหยง ความง่วงหายไปไม่น้อย
“เธอเป็นใครน่ะ?”
ซูชีเฉี่ยนใช้ความคิดตอบกลับไปในหัว
“ฉันคือระบบสุดที่รักที่ผูกพันกับโฮสต์ไงจ๊ะ~”
“ระบบเหรอ?”
เรื่องนิยายทะลุมิติที่เคยอ่านผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว ซูชีเฉี่ยนจึงลองถามว่า
“ระบบ ฉันยังกลับไปโลกเดิมได้ไหม?”
“ไม่ได้ แล้วก็อย่าเรียกฉันว่าระบบ เรียกชื่อฉันสิจ๊ะ ที่รัก~”
ซูชีเฉี่ยนขนลุกซู่ เธอฝืนกลั้นความรู้สึกขัดใจไว้แล้วถามว่า “ที่รัก ทำไมฉันถึงกลับบ้านไม่ได้ล่ะ”
ใครอยากถูกเนรเทศไปหอคอยดำกัน! รีบให้เธอกลับไปเป็นมนุษย์เงินเดือนเหมือนเดิมยังดีกว่าไปหอคอยดำแล้วโดนรีดจนหมดตัว
พวกสิ่งปนเปื้อนกับร่างกลายพันธุ์อะไรนั่น ไสหัวไปให้หมด!
ระบบที่รักตอบว่า “โฮสต์ ร่างกายของคุณในโลกเดิมตายกะทันหันไปนานแล้ว คุณโชคดีที่ถูกเลือกให้เป็นผู้ครองโชคชะตาของโลกนี้ จึงได้เกิดใหม่”
“ไม่อย่างนั้นคุณคงได้ไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานแล้วล่ะ~”
ซูชีเฉี่ยน (เส้นดำขึ้นเต็มหน้า): “เกิด...เกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานเหรอ?”
ตอนมีชีวิตก็เป็นผักให้คนเก็บ ทำงานจนเป็นวัวเป็นควาย ตายไปแล้วยังต้องไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานอีกเหรอ?
เธอเป็นคนญี่ปุ่นกลับชาติมาเกิดหรือไง? หรือว่าเคยไปจุดธูปไหว้ที่ศาลเจ้ายาสุคุนิงั้นเหรอ?
ที่รัก: “ใช่แล้วจ้ะ ฉันเป็นคนให้โอกาสเธอได้เกิดใหม่นะ โฮสต์สุดที่รัก~”
“แล้ววิญญาณเดิมของร่างนี้ล่ะ?” ผู้หญิงที่ชื่อเหมือนกันกับเธอคนนั้น ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว?
ที่รัก: “หลังจากรู้ว่าจะถูกเนรเทศไปหอคอยดำ เธอก็เลือกจบชีวิตตัวเองในคุกจ้ะ”
...จบชีวิตตัวเองเหรอ?
ผู้หญิงใจร้ายที่ชอบทรมานและเหยียดหยามเซนทิเนลคนนั้น ไม่น่าจะเป็นคนจิตใจเปราะบางขนาดนี้นะ?
ซูชีเฉี่ยนสงสัยอย่างมาก แต่เจ้าของร่างเดิมตายไปแล้ว ไม่มีทางพิสูจน์ความจริงได้อีก
จะว่าไปแก่นใจของซูชีเฉี่ยนก็แข็งแกร่งไม่น้อย พอรู้ว่าตัวเองตายกะทันหันและไม่มีทางรอดกลับไปได้ เธอก็ปรับสภาพจิตใจอย่างรวดเร็ว ตายดีกว่าอยู่ แต่ถ้าอยู่แบบขอไปทีก็ยังดีกว่าตาย อุตส่าห์เป็นมนุษย์เงินเดือนมาตั้งหลายปี จะให้เสียเปล่าได้ยังไง
“ระบบ ขอถามหน่อยว่าฉันได้บทแบบไหน?”
ซูชีเฉี่ยนจินตนาการอย่างมีความสุข หวังว่าจะได้เป็นนางเอกตัวแม่? ตบหน้าคนดูถูก? แค่คิดก็อดตื่นเต้นไม่ได้ อารมณ์พลอยดีขึ้นมาด้วย
แต่คำตอบของระบบก็ดับฝันเธออย่างรวดเร็ว
“บทของเราคือฝึกหมาแบบย้อนกลับ ช่วยกอบกู้และเลื่อนขั้น!” กอบกู้โลก เย้!
น้ำเสียงตื่นเต้นของที่รักกับสีหน้าห่อเหี่ยวของซูชีเฉี่ยนต่างกันราวกับอยู่คนละขั้ว เหมือนเหนือกับใต้
อะไรนะ? ฝึกหมาแบบย้อนกลับ? ช่วยกอบกู้เหรอ?
ฟังยังไงก็ไม่เหมือนนิยายสะใจเลยสักนิด?
เมื่อเผชิญกับความสงสัยของซูชีเฉี่ยน ที่รักก็รีบอธิบายว่า
“เป็นนิยายสะใจทางอ้อม แสร้งทำเป็นหมูเพื่อกินเสือ อดทนจนแกร่งที่สุด แบบนี้เข้ากับนิสัยมนุษย์เงินเดือนของคุณมากเลยนะ โฮสต์สุดที่รัก~”
ไม่อย่างนั้นระบบที่รักก็คงไม่เลือกซูชีเฉี่ยนที่ตายกะทันหันหรอก
“งั้นอธิบายให้ฉันฟังก่อนสิว่า ‘ฝึกหมาแบบย้อนกลับ’ หมายความว่ายังไง?”