ไกด์ระดับเอสผู้ถูกเหล่าสุนัขคลั่งแห่งหอคอยทมิฬจ้องหมายปอง

ตอนที่ 2 ฝึกหมาแบบย้อนกลับ?

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ส่วนเหตุผลที่เลือกถูกเนรเทศไปหอคอยดำนั้นเรียบง่ายมาก

หอคอยดำเป็นพื้นที่ชายขอบของโลกสหพันธ์ ทำหน้าที่ปกป้องเขตที่ 7 นอกกำแพงสูงออกไปคือเขตมลพิษที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ซึ่งมักถูกสิ่งปนเปื้อนและร่างกลายพันธุ์จากภายนอกโจมตี

ใต้ผืนน้ำสีดำ สัตว์ประหลาดคลุ้มคลั่งบุกโจมตีอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หมายจะกัดกินอาหารเลิศรสให้ได้สักคำ ที่นั่นหนาวเย็นตลอดทั้งปี ลมทะเลคำราม คลื่นซัดโหมกระหน่ำ กำแพงสูงโดดเดี่ยวกับหอคอยคือปราการด่านแรกที่ปกป้องโลกสหพันธ์

การก่อจลาจลและความตายเป็นเรื่องปกติของหอคอยดำ

ด้วยเหตุนี้ สภาพแวดล้อมอันโหดร้ายจึงทำให้ไกด์ทั้งหลายหวาดกลัว ขณะที่สหพันธ์ก็ไม่มีทางยอมส่งไกด์ผู้ล้ำค่าไปประจำการที่นั่น ทำได้เพียงจัดให้เหล่าเซนทิเนลแห่งหอคอยดำได้รับการปลอบประโลมพร้อมกันปีละไม่กี่ครั้งในช่วงเวลาที่กำหนด

สำหรับเซนทิเนลแห่งหอคอยดำที่ต้องดิ้นรนท่ามกลางมลพิษและการจลาจลมาเนิ่นนาน เรื่องนี้ก็เหมือนเห็นลูกพลัมช่วยดับกระหาย แต่กลับมีน้ำเพียงหยดเดียวหยดลงทะเล

เมื่อไม่ได้รับการปลอบประโลมอย่างมีประสิทธิภาพเป็นเวลานาน อีกทั้งยังต้องใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมที่กดดันทางจิตใจอย่างหนัก นานวันเข้าเหล่าเซนทิเนลแห่งหอคอยดำก็ยิ่งบ้าคลั่งและบิดเบี้ยว ทุกคนต่างอารมณ์ร้ายและวิปริตอย่างยิ่ง ไกด์จึงยิ่งไม่อยากมาประจำการที่นี่

ที่นี่กลายเป็นสถานที่ที่ใคร ๆ ก็รังเกียจเหมือนหมาข้างถนนไปแล้ว!

แต่ถึงจะมีคนตายมากแค่ไหนก็ไม่เป็นไร จำนวนเซนทิเนลมีมากมาย และจะมีคนทยอยเข้ามาเติมไม่ขาดสาย

เซนทิเนลที่ถูกส่งมายังหอคอยดำ ไม่ก็มีชาติตระกูลต่ำต้อย ไม่ก็ก่ออาชญากรรมร้ายแรง หรือไม่ก็เป็นคนที่เกลียดชังและสิ้นหวังกับการที่ไกด์หยอกล้อเซนทิเนล จึงอาสามาที่นี่เอง

เพราะต้องต่อสู้อยู่บ่อยครั้ง เซนทิเนลแห่งหอคอยดำจึงมีพลังโดยรวมสูงกว่า แต่สิ่งที่ต้องแลกมาก็คือความมืดมนและความหวาดระแวงที่เพิ่มขึ้น ขุนนางส่วนน้อยจะส่งลูกหลานของตัวเองมาฝึกฝนที่หอคอยดำสักระยะ ก่อนจะพากลับไปยังเขตศูนย์กลาง

ด้วยเหตุนี้ พวกหัวขบถในหอคอยดำจึงมีจำนวนมากเป็นพิเศษ พวกเขามักไม่ยอมทำตามข้อบังคับและการควบคุมจากส่วนกลางของสหพันธ์ จนรัฐบาลสหพันธ์ปวดหัวเป็นพิเศษ

แต่เพราะหอคอยดำมีบทบาทสำคัญในการป้องกันการรุกรานของสิ่งปนเปื้อน รัฐบาลจึงมักเลือกจะหลับตาข้างหนึ่งเสีย

ซูชีเฉี่ยนถูกเนรเทศมายังสถานที่แบบนี้ ก็ไม่ต่างจากแกะเข้าปากเสือ วัวตัวเมียเข้าไปในคอกวัวตัวผู้ ตายแน่ ๆ

ดินแดนมืดที่เต็มไปด้วยเซนทิเนลวิปริตพวกนั้น จะไม่รีดพลังจิตของเธอจนหมดเกลี้ยงคงไม่ยอมเลิกรา

ซูชีเฉี่ยนทบทวนเรื่องราวมาถึงตรงนี้ คิ้วเรียวงามก็ขมวดแน่น กังวลกับชะตากรรมของตัวเองอย่างหนัก

ไอเวนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คอยควบคุมตัวเธอ สังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างเฉียบไว เพิ่งมารู้สึกเสียใจตอนนี้เหรอ?

สายไปแล้ว!

ไอเวนรู้เรื่องการกระทำชั่วร้ายของผู้หญิงตรงหน้ามาอย่างทะลุปรุโปร่ง จึงไม่มีทางรู้สึกดีกับเธอ หากไม่ใช่เพราะสถานะไกด์ผู้สูงศักดิ์ของเธอ ป่านนี้คงถูกตัดสินประหารชีวิตไปแล้ว

แต่เขาก็ยังปลอบเธอตามมารยาทว่า

“ถึงจะไปถึงหอคอยดำ คุณก็ยังเป็นไกด์ผู้สูงศักดิ์ ถ้าพวกเขาบังคับให้คุณปลอบประโลม ก็ถือว่าผิดกฎหมาย คุณแจ้งเรื่องให้ลงโทษพวกเขาได้เต็มที่ สหพันธ์ให้ความสำคัญกับไกด์มากกว่า”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูชีเฉี่ยนจึงเงยหน้าเล็ก ๆ ที่งดงามขึ้น มองไอเวนผมดำตาสีทองซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วพยักหน้าเบา ๆ หัวใจที่ค้างเติ่งอยู่ก็คลายลงเล็กน้อย

เมื่อเห็นเธอตอบสนองอย่างว่าง่ายเช่นนี้ ไอเวนก็นึกถึงท่าทางอวดดีวางอำนาจในยามปกติของเธอ ซึ่งต่างกันราวกับคนละคน ตั้งแต่ถูกคุมตัวออกจากคุก เธอก็ไม่พูดอะไรสักคำ เงียบราวกับทองคำ และเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง

ที่แท้ก็กลัวการลงโทษ เลยยอมทำตัวดีขึ้นสินะ?

พี่ชายของไอเวนเองก็เคยถูกเธอเหยียดหยาม ตอนแรกที่พบเธอ เพราะไกด์ผมดำตาดำพบเห็นได้ยาก แถมยังสวยบริสุทธิ์ พี่ชายของไอเวนจึงตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น

เขาพยายามหาทางคว้าโอกาสให้เธอช่วยปลอบประโลม แต่กลับถูกเธอดูหมิ่นและทรมานยกใหญ่ สุดท้ายเจ้าหน้าที่แพทย์ยังต้องหามเขาออกมาจากห้องปลอบประโลม

ไม่รู้ว่าวันนั้นเธอทำเรื่องเลวร้ายเกินให้อภัยอะไรกับพี่ชายของเขา ตั้งแต่นั้นมา พี่ชายที่เคยร่าเริงสดใสก็กลายเป็นคนเงียบขรึม พูดน้อย และอ่อนไหวระแวดระวัง

เขาไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น ไอเวนเติบโตมาด้วยกันกับพี่ชายตั้งแต่เด็ก จึงเห็นการเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่ายอยู่ในสายตาและเจ็บปวดอยู่ในใจ ความเกลียดชังที่มีต่อซูชีเฉี่ยนจึงเพิ่มขึ้นโดยธรรมชาติ

ไกด์ใจร้าย สมควรแล้ว!

หลังจากนั้นตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรอีก ซูชีเฉี่ยนเองก็ง่วงงุนไปตลอดการเดินทางอันยาวนาน

คงต้องค่อย ๆ ดูกันไปทีละก้าวแล้ว

“ติ๊ง! สวัสดีโฮสต์ ฉันคือระบบทะลุมิติที่ผูกพันกับคุณ เคสี่หนึ่งสอง-ห้าสองศูนย์ กำลังยืนยันตัวตน...”

“ผูกตัวตนสำเร็จ กำลังเริ่มต้นระบบ...”

เสียงในหัวทำให้ซูชีเฉี่ยนที่กำลังงีบสะดุ้งโหยง ความง่วงหายไปไม่น้อย

“เธอเป็นใครน่ะ?”

ซูชีเฉี่ยนใช้ความคิดตอบกลับไปในหัว

“ฉันคือระบบสุดที่รักที่ผูกพันกับโฮสต์ไงจ๊ะ~”

“ระบบเหรอ?”

เรื่องนิยายทะลุมิติที่เคยอ่านผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว ซูชีเฉี่ยนจึงลองถามว่า

“ระบบ ฉันยังกลับไปโลกเดิมได้ไหม?”

“ไม่ได้ แล้วก็อย่าเรียกฉันว่าระบบ เรียกชื่อฉันสิจ๊ะ ที่รัก~”

ซูชีเฉี่ยนขนลุกซู่ เธอฝืนกลั้นความรู้สึกขัดใจไว้แล้วถามว่า “ที่รัก ทำไมฉันถึงกลับบ้านไม่ได้ล่ะ”

ใครอยากถูกเนรเทศไปหอคอยดำกัน! รีบให้เธอกลับไปเป็นมนุษย์เงินเดือนเหมือนเดิมยังดีกว่าไปหอคอยดำแล้วโดนรีดจนหมดตัว

พวกสิ่งปนเปื้อนกับร่างกลายพันธุ์อะไรนั่น ไสหัวไปให้หมด!

ระบบที่รักตอบว่า “โฮสต์ ร่างกายของคุณในโลกเดิมตายกะทันหันไปนานแล้ว คุณโชคดีที่ถูกเลือกให้เป็นผู้ครองโชคชะตาของโลกนี้ จึงได้เกิดใหม่”

“ไม่อย่างนั้นคุณคงได้ไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานแล้วล่ะ~”

ซูชีเฉี่ยน (เส้นดำขึ้นเต็มหน้า): “เกิด...เกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานเหรอ?”

ตอนมีชีวิตก็เป็นผักให้คนเก็บ ทำงานจนเป็นวัวเป็นควาย ตายไปแล้วยังต้องไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานอีกเหรอ?

เธอเป็นคนญี่ปุ่นกลับชาติมาเกิดหรือไง? หรือว่าเคยไปจุดธูปไหว้ที่ศาลเจ้ายาสุคุนิงั้นเหรอ?

ที่รัก: “ใช่แล้วจ้ะ ฉันเป็นคนให้โอกาสเธอได้เกิดใหม่นะ โฮสต์สุดที่รัก~”

“แล้ววิญญาณเดิมของร่างนี้ล่ะ?” ผู้หญิงที่ชื่อเหมือนกันกับเธอคนนั้น ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว?

ที่รัก: “หลังจากรู้ว่าจะถูกเนรเทศไปหอคอยดำ เธอก็เลือกจบชีวิตตัวเองในคุกจ้ะ”

...จบชีวิตตัวเองเหรอ?

ผู้หญิงใจร้ายที่ชอบทรมานและเหยียดหยามเซนทิเนลคนนั้น ไม่น่าจะเป็นคนจิตใจเปราะบางขนาดนี้นะ?

ซูชีเฉี่ยนสงสัยอย่างมาก แต่เจ้าของร่างเดิมตายไปแล้ว ไม่มีทางพิสูจน์ความจริงได้อีก

จะว่าไปแก่นใจของซูชีเฉี่ยนก็แข็งแกร่งไม่น้อย พอรู้ว่าตัวเองตายกะทันหันและไม่มีทางรอดกลับไปได้ เธอก็ปรับสภาพจิตใจอย่างรวดเร็ว ตายดีกว่าอยู่ แต่ถ้าอยู่แบบขอไปทีก็ยังดีกว่าตาย อุตส่าห์เป็นมนุษย์เงินเดือนมาตั้งหลายปี จะให้เสียเปล่าได้ยังไง

“ระบบ ขอถามหน่อยว่าฉันได้บทแบบไหน?”

ซูชีเฉี่ยนจินตนาการอย่างมีความสุข หวังว่าจะได้เป็นนางเอกตัวแม่? ตบหน้าคนดูถูก? แค่คิดก็อดตื่นเต้นไม่ได้ อารมณ์พลอยดีขึ้นมาด้วย

แต่คำตอบของระบบก็ดับฝันเธออย่างรวดเร็ว

“บทของเราคือฝึกหมาแบบย้อนกลับ ช่วยกอบกู้และเลื่อนขั้น!” กอบกู้โลก เย้!

น้ำเสียงตื่นเต้นของที่รักกับสีหน้าห่อเหี่ยวของซูชีเฉี่ยนต่างกันราวกับอยู่คนละขั้ว เหมือนเหนือกับใต้

อะไรนะ? ฝึกหมาแบบย้อนกลับ? ช่วยกอบกู้เหรอ?

ฟังยังไงก็ไม่เหมือนนิยายสะใจเลยสักนิด?

เมื่อเผชิญกับความสงสัยของซูชีเฉี่ยน ที่รักก็รีบอธิบายว่า

“เป็นนิยายสะใจทางอ้อม แสร้งทำเป็นหมูเพื่อกินเสือ อดทนจนแกร่งที่สุด แบบนี้เข้ากับนิสัยมนุษย์เงินเดือนของคุณมากเลยนะ โฮสต์สุดที่รัก~”

ไม่อย่างนั้นระบบที่รักก็คงไม่เลือกซูชีเฉี่ยนที่ตายกะทันหันหรอก

“งั้นอธิบายให้ฉันฟังก่อนสิว่า ‘ฝึกหมาแบบย้อนกลับ’ หมายความว่ายังไง?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป