เมืองเจิ้นเป่ย ฐานที่พักชั่วคราวของสถาบันพรหมัน
หม่าเหิงเต๋อลา ผู้รับผิดชอบ เดินหน้าดำทะมึนเข้ามาทางประตูใหญ่ด้วยฝีเท้าเร่งรีบ
ระหว่างทาง เหล่าผู้เรียนของสถาบันพรหมันพอเห็นเขาก็พากันก้มหน้าหลีกทาง
แต่ทันทีที่เขาก้าวข้ามธรณีประตูอาคารหลัก สีหน้าโกรธเกรี้ยวกลับพลันเลือนหายไป
เขาผ่อนฝีเท้าลง แถมยังมีแก่ใจจัดปกเสื้อที่ยับเล็กน้อยให้เรียบร้อย มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย็นชา
ราวกับความร้อนรนและโกรธเกรี้ยวก่อนหน้านี้เป็นเพียงการเสแสร้ง
เขาเดินตรงไปยังห้องพักที่อยู่ลึกสุดในทางเดิน แล้วยกนิ้วเคาะประตู
“เข้ามา”
เสียงเรียบเฉยของซาหม่าเอ่อร์ดังมาจากด้านใน
หม่าเหิงเต๋อลาผลักประตูเข้าไป เห็นซาหม่าเอ่อร์นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง
เธอเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมเวทแล้ว
หลังฟื้นฟูพลังเวทที่ใช้เกินขีดจำกัด สีหน้าซีดขาวก็กลับมาเป็นปกติ
หม่าเหิงเต๋อลาเดินไปหยุดข้างเตียง ก่อนถามตรง ๆ ว่า “ท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์ ค่ายกลพวกนั้นจัดวางเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”
ซาหม่าเอ่อร์ลืมตาขึ้น พยักหน้าเล็กน้อย “ค่ายกลทั้ง 72 แห่ง ไม่มีขาดแม้แต่แห่งเดียว ซ่อนลงใต้ดินของดินแดนลับหมดแล้ว”
หม่าเหิงเต๋อลาฉีกยิ้มออกมาทันที
“ดี! ดีมาก!”
แววตาของเขาร้อนแรง
อะไรที่ว่ารางวัลชนะเลิศการแข่งขันแลกเปลี่ยนสามสถาบัน กระดูกมังกรสายฟ้าจื่อจี๋ หรือหินโลหิตต้นกำเนิด ล้วนเป็นแค่ฉากบังหน้า
สิ่งที่พวกเขาต้องการจริง ๆ คือค่ายกลเคลื่อนย้ายขนาดเล็กทั้ง 72 แห่งต่างหาก
หม่าเหิงเต๋อลาหุบยิ้ม แล้วเอ่ยอย่างระมัดระวัง “แต่ท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์ ท่านบุกตะลุยในดินแดนลับเกินไปหรือเปล่า? ที่จริงเราไม่จำเป็นต้องสู้กับเสือขาวตัวนั้นจนถึงที่สุด หากเป้าหมายที่แท้จริงของเราถูกเปิดโปงขึ้นมา แล้วทำให้กองทัพต้าเซี่ยระแวดระวัง...”