กลางทะเลทรายหินกรวดอวิ๋นซา แสงแดดแผดจ้า ทรายสีเหลืองปลิวฟุ้งไปทั่วฟ้า
ลมแรงพัดพาเม็ดทรายกับกรวดกระแทกตัวถังหุ้มเกราะของรถทหารหนัก ๆ จนเกิดเสียงดังปึงปังไม่ขาดสาย
เครื่องปรับอากาศในห้องโดยสารเปิดแรงสุดแล้ว แต่อากาศก็ยังแห้งและร้อนอบอ้าว
“ทะเลทรายหินกรวดอวิ๋นซานี่ ไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้จริง ๆ”
จางเหมิ่งนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ เขาเปิดกระติกน้ำดื่มอึกใหญ่ ก่อนเช็ดปากแล้วชวนคนในรถคุย
“คุณนาย อย่าเห็นแค่รอบนอกแห้งแล้งนะ ที่นี่มีเรื่องเล่าต่อกันมาหลายร้อยปีอยู่เรื่องหนึ่ง”
ซูหยากอดฉินเจ๋อไว้ “เรื่องอะไรเหรอ?”
“ได้ยินว่าลึกเข้าไปในทะเลทรายแห่งนี้ มีหุบเขามังกรโบราณซ่อนอยู่!”
“ข้างในไม่เพียงฝังซากมังกรโบราณไว้ แต่ยังมีแดนลับระดับสูงกับสมบัติมังกรโลหิตอีกนับไม่ถ้วน!”
“ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา มีผู้เปลี่ยนอาชีพระดับสูงที่คิดว่าตัวเองเก่งกาจบุกเข้าไปตามหาสมบัติไม่รู้ตั้งเท่าไร”
“หวังจะร่ำรวยข้ามคืน แต่ไม่เคยมีใครหาทางเข้าหุบเขามังกรเจอจริง ๆ กลับมีคนเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่นั่นไม่น้อย”
“แม้แต่ทีมสำรวจของทางการก็ยังกล้าเคลื่อนไหวแค่รอบนอก พอเข้าไปลึก ระดับสัตว์อสูรก็พุ่งสูงขึ้นหมด มีแต่พวกตัวอันตราย แถมยังมีคลื่นปั่นป่วนของมิติที่น่าสะพรึงกลัว ความเสี่ยงสูงเกินไป ตอนนี้ไม่มีใครกล้าบุกเข้าไปลึก ๆ แล้ว”
จางเหมิ่งเสริมขึ้นมาตามที่นึกได้ “ไม่ต้องพูดถึงข้างในลึก ๆ หรอก รอบนอกของทะเลทรายก็ไม่ค่อยสงบเหมือนกัน มักมีตุ๊กแกมารทรายหินกับฝูงมารเกราะหินออกมาเพ่นพ่าน พวกเดนนั่นหนังหนาเนื้อทน ชอบซ่อนตัวใต้ทรายแล้วลอบโจมตีที่สุด”
หวังผู้เฒ่าทหารผ่านศึกซึ่งกำลังขับรถหัวเราะ ก่อนรับคำขึ้นมา “หัวหน้าจาง อย่าขู่คนอื่นเลยครับ”
“วันนี้พวกเรามีกันเยอะ กว่าหลายสิบผู้เปลี่ยนอาชีพเลยนะครับ อีกอย่าง รถทหารทั้งสามคันก็ติดตั้งปืนใหญ่พลังมารระดับสูงไว้หมด อานุภาพยิงสนับสนุนเต็มพิกัด ต่อให้เจอตุ๊กแกมารกับมารเกราะหินเข้าจริง ๆ ก็ใช่ว่าจะรับมือไม่ได้ ยิงไม่กี่นัดก็ระเบิดพวกมันเป็นผุยผงแล้ว!”