หลินลั่วรู้ว่าราคานี้ไม่สมเหตุสมผล แต่ไม่รู้ว่าถูกฟันไปเท่าไรกันแน่
เรื่องราคาตลาดของยาพันธุกรรม เขาแทบไม่รู้อะไรเลย
“แพงเกินไป ลดให้หน่อยได้ไหม”
สู่คุนทำสีหน้าลำบากใจ ราวกับโดนเฉือนเนื้อออกไป “น้องชาย นี่เป็นของหายากระดับ C นะ ลองถามดูได้ทั่วเมืองเจียงหลินเลย ยาระดับนี้ร้านไหนบ้างไม่ขายตั้งห้าพันขึ้นไป ที่ผมให้ราคานี้ก็เพราะเห็นว่าน้องมีความจริงใจ”
หลินลั่วไม่ตอบ เขามีเงินติดตัวไม่พอ ต่อให้อยากซื้อก็ซื้อไม่ไหว
ระหว่างที่เขากำลังลังเล เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากหน้าประตู
คนสี่คนทยอยเดินเข้ามา คนที่นำหน้าคือชายผมสั้น ใบหน้าเหลี่ยม จัดว่าบ่ากว้างแผ่นหลังหนา ท่วงท่าการเดินฉับไวเด็ดขาดเหมือนคนที่ใช้ชีวิตบนคมมีดมานาน
สายตาของเขากวาดผ่านทั่วร้าน ก่อนหยุดอยู่ที่หลินลั่วชั่วขณะ ในดวงตามีแววประหลาดพาดผ่านอย่างรวดเร็วจนแทบจับไม่ทัน จากนั้นก็กลับเป็นปกติ
ด้านหลังมีชายสองหญิงหนึ่ง เสื้อผ้ายังเปื้อนฝุ่น ดูเหมือนเพิ่งกลับมาจากข้างนอก
“เถ้าแก่สู่ กิจการรุ่งเรืองนะ” ชายผมสั้นเอ่ย น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง
พอเห็นคนที่มา ริ้วรอยบนใบหน้าของสู่คุนก็คลี่ออกเป็นรอยยิ้ม “โอ้ หัวหน้าหวัง! แขกหายากจริง ๆ ลมอะไรพัดท่านมาถึงนี่ได้”
เขาถูมือพลางเดินเข้าไปหา “ช่วงนี้หน่วยรบเพลิงสวรรค์กำลังโด่งดังเลย ได้ยินว่าเพิ่งจัดการสัตว์กลายพันธุ์ระดับกลางไปอีกตัวใช่ไหม”
หวังเหลยพยักหน้าเรียบ ๆ ไม่รับคำพูดนั้น
สู่คุนไม่ได้ขุ่นเคือง แล้วถามต่อทันทีว่า “วันนี้หัวหน้าหวังต้องการอะไรหรือครับ”
หวังเหลยไม่ได้รีบตอบ
สายตาของเขามองข้ามสู่คุนไป หยุดอยู่ที่ยาสีม่วงเข้มขวดหนึ่งบนเคาน์เตอร์เป็นเวลาสองวินาที