เซี่ยเยว่เหอพูดต่อ
“เธอบอกว่าเงิน 3,500 หยวนที่โรงพยาบาลเป็นเงินที่เธอทิ้งไว้”
“งั้นเล่าให้ละเอียดหน่อยได้ไหมว่าเธอทิ้งไว้ยังไง?”
สิ้นคำถาม
สีหน้าของหลี่เฟิงก็แข็งค้าง
เซี่ยเยว่เหอกำลังรอฟังคำตอบ
ถ้าหลี่เฟิงบอกหลักฐานได้ เช่น จ่ายค่ารักษาในโรงพยาบาลไป 3,000 หยวน ส่วนอีก 500 หยวนใส่ซองสอดไว้ใต้ฟูกของเหมิงเหมิง
ขอแค่หลี่เฟิงบอกรายละเอียดข้อใดข้อหนึ่งได้
ต่อให้เซี่ยเยว่เหอเกลียดคุณชายเสเพลคนนี้แค่ไหน
เธอก็จะยอมรับบุญคุณที่ช่วยชีวิตน้องสาวไว้เดี๋ยวนั้น
เธอจะทำงานอย่างสุดกำลังเพื่อใช้หนี้ และซาบซึ้งที่เขาช่วยชีวิตน้องสาว
แต่ถ้าเขาตอบไม่ได้...
หลี่เฟิงเริ่มร้อนใจอยู่ในใจ
เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าเงิน 3,500 หยวนนั่นให้ไปยังไง?!
ตอนเซี่ยเยว่เหอถาม เขาก็แค่พูดรับไปตามน้ำ แต่คาดไว้อยู่แล้วว่าเธอต้องถามต่อแน่ แม้ในใจจะร้อนรน แต่สีหน้ากลับแสร้งทำเป็นนิ่ง
“เอ่อ...”
หลี่เฟิงหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความกระวนกระวาย
จากนั้นก็ถอนหายใจอย่างจนใจ
“เยว่เหอ เรื่องนี้สำคัญด้วยเหรอ?”
“ตอนนั้นน้องสาวเธออาการหนักขนาดนั้น พอฉันรู้ก็ต้องช่วยอยู่แล้ว ช่วยชีวิตคนหนึ่งคนยังได้บุญมากกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้นเสียอีก! ฉันหลี่เฟิงเป็นถึงทายาทร้านอาหารว่านหาว จะโกหกเพราะเงินแค่สามพันกว่าหยวนเนี่ยนะ? เธอคิดว่าฉันจะหลอกเธอเหรอ?”
“เนื้อมาแล้ว รีบคีบชิมสิ...”
หลี่เฟิงคว้าตะเกียบขึ้นมา เตรียมคีบเนื้อใส่หม้อเดือด
เขาอยากรีบเปลี่ยนเรื่องนี้ไป
แต่แววตาของเซี่ยเยว่เหอกลับเย็นชาลงเรื่อย ๆ
“หลี่เฟิง ฉันไม่ชอบพูดอ้อมค้อม”
เซี่ยเยว่เหอขัดจังหวะการกระทำของเขาโดยตรง