“แม่งเอ๊ย! นังแพศยา! เสแสร้งทำเป็นหญิงพรหมจรรย์ไปได้!”
“รอให้ตกมาอยู่ในมือฉันบ่ายนี้ก่อนเถอะ ดูสิว่าฉันจะจัดการแกให้เชื่องได้ยังไง!”
หลี่เฟิงยกชาสมุนไพรเย็นขึ้นดื่มอึก ๆ จนหมดแก้ว ก่อนฟาดแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรง
จากนั้น
เขาก็นึกถึงเรื่องที่เมื่อวานเจียงเยี่ยนขายปลา แต่กลับหักหน้าพ่อลูกพวกเขาขึ้นมาอีก!
เรื่องซวย ๆ ดันประดังเข้ามาในช่วงสองวันนี้พร้อมกัน
ยิ่งทำให้หลี่เฟิงโกรธจนแทบคลั่ง
“แม่งเอ๊ย! ก็แค่ไอ้บ้านนอกขายปลา คิดจริง ๆ เหรอว่าฉันจัดการพวกแกไม่ได้?!”
ในเมื่อคิดจะแก้แค้นระบายความแค้นอยู่แล้ว งั้นก็จัดการไอ้ชาวประมงเฮงซวยนี่ไปพร้อมกันเลย!
หลี่เฟิงหยิบโทรศัพท์ฝาพับออกมากดโทรออก
......
หมู่บ้านชิงไห่ ลานบ้านเจียงจวิน
พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังจากในบ้าน เจียงจวินก็รีบรับสาย
ยังไม่ทันได้พูด
เสียงตวาดเกรี้ยวกราดก็ดังมาจากปลายสาย
“เจียงจวิน! เมื่อคืนแกหายหัวไปไหนมา?!”
“ฉันสั่งให้แกจัดการลูกพี่ลูกน้อง แกไม่ทำอะไรเลยสักอย่างใช่ไหม?!”
เสียงคำรามลั่นของหลี่เฟิงดังออกมาจากหูโทรศัพท์ทันที
เจียงจวินสะดุ้งจนตัวสั่น รีบยิ้มประจบแล้วตอบ
“คุณชายเฟิง ใจเย็นก่อนครับ! เมื่อคืนผมคุยกับหลี่หมิงและซุนเหล่าจิ่วเรื่องหาทางรับมืออยู่ ยังหาโอกาสจัดการลูกพี่ลูกน้องผมไม่ได้เลยครับ คุณชายเฟิง ใครทำให้คุณโมโหแต่เช้าขนาดนี้ครับ?”
“ใครทำให้ฉันโมโหเหรอ? ก็ลูกพี่ลูกน้องคนเก่งของแก เจียงเยี่ยนไงล่ะ!!”
หลี่เฟิงตบโต๊ะปัง ๆ แล้วตะโกนเสียงดัง
“ฉันสืบมาหมดแล้ว เมื่อบ่ายวานนี้เจียงเยี่ยนขนอาหารทะเลไปขายที่ภัตตาคารเหม่ยหัว ได้เงินตั้งสี่หมื่นหกพันกว่าหยวน!!”
“อะไรนะ?!”
เจียงจวินได้ยินแล้วเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางหัว
“สี่หมื่นหกพัน?! คุณชายเฟิงไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหมครับ?!”
“เหลวไหล! คิดว่าฉันจะโกหกแกหรือไง?”
เมื่อวานซืนได้หนึ่งหมื่นเจ็ดพัน เมื่อวานได้สี่หมื่นหกพัน?!
ไอ้ขี้แพ้เจียงเยี่ยนหาเงินได้ตั้งหกหมื่นกว่าหยวนในสองวันเลยเหรอ?!
เร็วกว่าไปปล้นธนาคารอีก!!
พอคิดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของเจียงจวินก็บิดเบี้ยวด้วยความอิจฉา
หลี่เฟิงกัดฟันพูดมาตามสาย
“เจียงจวิน ฉันไม่สนว่าแกจะใช้วิธีไหน แต่เรื่องนี้แกต้องจัดการให้เรียบร้อย!”