เขานึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง
จ้างคนมารุมกระทืบ
ยุคนี้ความสงบเรียบร้อยยังพอใช้ได้ แต่ก็ไม่ได้ดีนัก เรื่องทะเลาะวิวาทตามท้องถนนยังมีให้เห็นไม่น้อย ในอำเภอยังมีกลุ่มอันธพาลที่พร้อมเอาชีวิตเข้าแลกอยู่หลายกลุ่ม ต่อให้เป็นคุณชายร่ำรวยอย่างหลี่เฟิงก็ยังกล้าแค่คบหา ไม่กล้าล่วงเกิน
หรือจะมีคนจ้างพวกนั้นมาซ้อมฉัน?
หลี่เฟิงคิดในใจ ใบหน้าที่บวมช้ำเล็กน้อยยิ่งบูดบึ้ง
“แม่งเอ๊ย! ตกลงใครเล่นงานฉันวะ?!”
ใบหน้ามากมายผุดขึ้นมาในหัว
แต่เขานึกไม่ออกเลยสักคน
ช่วยไม่ได้ เขาไปล่วงเกินคนไว้มากเกินไป
เขาวางอำนาจบาตรใหญ่อยู่ในอำเภอว่านหลงจนเคยตัว อาศัยหลี่กั๋วฟาคอยหนุนหลัง สร้างศัตรูไว้ไม่ต่ำกว่าแปดสิบคน ชั่วขณะนี้จะนึกให้ออกว่าเป็นใครได้ยังไง!
มีเพียงเจียงเยี่ยนเท่านั้นที่ไม่เคยผ่านเข้ามาในหัวของหลี่เฟิงเลยแม้แต่น้อย
ก็แค่ไอ้หนุ่มยากจนที่เพิ่งเข้ามาขายในเมืองจากหมู่บ้านชาวประมง ต่อให้ยืมความกล้าสามส่วนจากใครมา มันยังจะกล้าเอากระสอบคลุมหัวลูกชายคนเล็กของว่านหาวกลางตรอกในอำเภอหรือไง?!
“ไอ้สารเลวเอ๊ย...อย่าให้ฉันสืบได้ว่าแกเป็นใคร!”
“ถ้าสืบได้ละก็ ฉันจะถลกหนังแก!”
หลี่เฟิงถ่มน้ำลายปนเลือดออกมาอย่างแรง เจ็บจนใบหน้าเบี้ยวบิด
เขายกมือขึ้นดูนาฬิกา
หกโมงสี่สิบห้าแล้ว!
หลี่เฟิงใจหายวาบ
เซี่ยเยว่เหอยังรออยู่ที่ร้านหม้อไฟห่าวยวิ่น!
เพื่อแผนคืนนี้ เขาอุตส่าห์ทุ่มเทไปตั้งเท่าไร กว่าจะอาศัยบุญคุณสามพันห้าร้อยหยวนชวนเธอออกมาได้ ถ้าผิดนัดตอนนี้ ไม่เพียงเสียหน้าจนหมดสิ้น โอกาสดีที่สวรรค์ประทานมาให้ก็จะพังไปด้วย!