เซี่ยเยว่เหอรีบเดินกลับไปยังห้องพักพนักงาน
เธอปิดประตูแล้วพิงกำแพง ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
เมื่อครู่ตอนอยู่ในห้องส่วนตัว หลี่เฟิงจ้องเธอจนรู้สึกอึดอัดมาก
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องหาเงินให้ครบ 20,000 หยวนเป็นค่าผ่าตัดของน้องสาว เซี่ยเยว่เหมิง เธอคงไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่วันเดียว ลาออกไปนานแล้ว
พูดถึงเรื่องนี้
ตั้งแต่วันแรกที่เธอมาทำงานที่ภัตตาคารว่านหาวเมื่อเดือนก่อน หลี่เฟิงก็อาศัยฐานะลูกชายเจ้าของร้าน งัดสารพัดวิธีมาตามจีบเธอ
ทั้งส่งดอกไม้ ทั้งชวนไปกินข้าว
บางทีก็พูดจาหยอดคำหวานใส่อย่างไม่รู้จักกาลเทศะ
แต่เซี่ยเยว่เหอเกลียดหลี่เฟิงจากใจจริง
ยิ่งไปกว่านั้น เธอเคยบังเอิญเห็นหลี่เฟิงลวนลามพนักงานเสิร์ฟหญิงในห้องส่วนตัว ภาพนั้นต่างจากภาพสุภาพบุรุษที่เขาสร้างไว้ลิบลับ เหตุการณ์ครั้งนั้นพิสูจน์ได้มากพอว่าหลี่เฟิงเป็นคนเสแสร้ง
ถึงแม้เธอจะเลิกกับเจียงเยี่ยนไปแล้ว
แต่ในใจเซี่ยเยว่เหอก็ไม่มีทางเปิดรับใครอีกคนได้
ตอนนั้นเธอทนกล้ำกลืนความเจ็บปวด พูดคำพูดร้ายกาจที่ไม่ได้คิดจากใจเพื่อเลิกกับเจียงเยี่ยน เพราะไม่อยากเป็นภาระให้เขา
ทุกคืนหลังจากนั้น เธอได้แต่แอบร้องไห้อยู่เงียบ ๆ
แต่ความจริงนั้นโหดร้าย
น้องสาวเซี่ยเยว่เหมิงนอนอยู่บนเตียงคนไข้
ทุกวันต้องใช้เงิน
โรคร้ายไม่รอใคร ยิ่งเลื่อนการผ่าตัดออกไปนานก็ยิ่งอันตราย!
เพื่อหาเงินให้ครบโดยเร็ว หลังเลิกงานประจำที่ภัตตาคารว่านหาวทุกวัน เซี่ยเยว่เหอยังไปทำงานพิเศษอีกสองแห่ง บางวันได้นอนไม่ถึง 5 ชั่วโมงด้วยซ้ำ
เพราะงั้นเธอจะเสียงานนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด
ไม่อย่างนั้นเงินช่วยชีวิตน้องสาวคงกลายเป็นเรื่องที่ไม่มีวันหาได้ครบ
ดวงตาเซี่ยเยว่เหอแดงก่ำ เธอรีบหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดหยดน้ำตาที่เอ่ออยู่ตรงหางตาเบา ๆ
จังหวะนั้นเอง
ประตูห้องพักพนักงานก็ถูกผลักเปิด
หลี่เฟิงยิ้มอย่างอ่อนโยนและเป็นห่วงเป็นใย
“เยว่เหอ ที่แท้อยู่ที่นี่เอง”
พอเห็นหลี่เฟิงเดินเข้ามา เซี่ยเยว่เหอก็ถอยหลังไปครึ่งก้าว
เธอขยับออกห่างจากเขาโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงห่างเหิน
“หลี่เฟิง ที่นี่เป็นห้องพักพนักงานเสิร์ฟ คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า?”
“ถ้าไม่มีอะไร ช่วยหลีกทางหน่อย ฉันต้องไปทำงานแล้ว”