“เปิดดูได้ไหม?!”
หลี่เหม่ยหัวแทบจะกลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ดวงตาคู่สวยจับจ้องถังน้ำกับตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่บนกระบะรถ
“ถ้าของดีจริง ฉันรับซื้อหมดทั้งคัน!”
“ได้อยู่แล้วครับ พี่สาวสวยขนาดนี้ ยังไงก็ต้องได้สิ!”
เจียงเยี่ยนพูดหยอกล้อด้วยท่าทางกะล่อน จนหลี่เหม่ยหัวหน้าแดงอีกครั้ง
เจียงเยี่ยนสาบานได้เลยว่าไม่ได้คิดจะจีบเธอ บางทีชาติก่อนเขาเก็บกดมานานเกินไป ชาตินี้พอได้เกิดใหม่ ฉากแรกก็ระบายความโกรธใส่หยางจวี๋หรูจนหนำใจ นอกจากจะรู้สึกสะใจที่ได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระแล้ว เขายังเข้าใจความหมายของชีวิตมากขึ้นด้วย คนเราไม่จำเป็นต้องจริงจังกับทุกเรื่องขนาดนั้น อยากใช้ชีวิตแบบไหนก็ใช้ไป แค่นั้นก็พอแล้ว
ชาติก่อนเป็นโรคซึมเศร้า งั้นชาตินี้ก็ใช้ชีวิตตรงกันข้ามไปเลย!
เขาพลิกตัวกระโดดขึ้นไปบนกระบะรถสามล้อ
สองมือจับฝาพลาสติกที่ปิดถังน้ำใบใหญ่ใบบนสุดแล้วเปิดออก!
ซ่า!
น้ำกระเซ็นไปทั่ว!
ทันทีที่เปิดฝาออก
ปลาตัวใหญ่สีแดงระยิบระยับหลายตัวก็ปรากฏขึ้น กำลังสะบัดครีบหางอันแข็งแรงในน้ำใสอย่างมีชีวิตชีวา!
หัวปลากลมอวบ ลำตัวอ้วนหนา เกล็ดแต่ละแผ่นราวกับอำพันแดงที่ผ่านการขัดเงา สะท้อนแสงเจิดจ้าท่ามกลางแดด!
ครีบหลังตั้งชันราวกับดาบ ส่วนขอบครีบหางยังเรืองแสงสีน้ำเงินเข้มบริสุทธิ์!
ไม่ใช่แค่หนักเกิน 5 ชั่งเท่านั้น!
ในนั้นยังมีปลากะพงแดงตัวใหญ่อีกหลายตัว กะด้วยสายตาอย่างน้อยก็หนัก 6-7 ชั่ง ว่ายสะบัดไปมาอย่างมีชีวิตชีวา เกล็ดเป็นเงางามสุด ๆ!
“ฮึด!”
หลี่เหม่ยหัวสูดลมหายใจเฮือก
สองมือปิดปาก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น!
จากนั้น
เจียงเยี่ยนก็เปิดตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ
เขาดึงสาหร่ายทะเลที่ปูหนาอยู่ข้างในออกไป
ปูม้าตัวใหญ่กระดองมันวาวหลายตัวปรากฏให้เห็นทันที!
ก้ามใหญ่ทั้งสองข้างของปูม้าแต่ละตัวถูกมัดด้วยเชือกปอ ส่วนปูตัวเมียสองสามตัวที่แยกไว้ต่างหาก ขอบกระดองเผยสีมันปูแดงชวนกินอยู่รำไร ทุกตัวเนื้อแน่นเต็มกระดอง!
“พระเจ้า...ปูม้าตัวใหญ่จริง ๆ!”
พนักงานเสิร์ฟหลายคนตรงทางเข้าภัตตาคารตะลึงจนพูดไม่ออก