เจียงหย่งเหนียนเริ่มร้อนใจขึ้นมา
เห็นได้ชัดว่าเขารู้จักสถานที่ที่เรียกว่าแนวหินโสโครกคนโสดเป็นอย่างดี
“ไม่ใช่นะอาเยี่ยน! จะไปที่ซังกะบ๊วยนั่นทำไม?”
“แถวนั้นมีเกาะเล็ก ๆ ล้อมอยู่ตั้งหลายสิบเกาะ รอบ ๆ ก็มีแต่แนวหินใต้น้ำเต็มไปหมด ไม่มีปลาอะไรหรอก”
“แล้วที่นั่นมันยังไง ไปไม่ได้หรือไง?” หลี่หลานฟางถามอย่างไม่ทันคิด
เจียงหย่งเหนียนพยักหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ
“ไม่ใช่แค่ไปไม่ได้ แต่แห้งแล้งสุด ๆ”
“เมื่อก่อนก็ใช่ว่าจะไม่มีคนในหมู่บ้านไปกัน ทุกคนคิดว่าพอน้ำลงแล้วคงเก็บของดี ๆ ได้บ้าง สุดท้ายไปสิบครั้งก็กลับมามือเปล่าเก้าครั้ง หลายคนเสียเวลาอยู่ตั้งนานครึ่งค่อนวัน ได้มาแค่หอยตัวเล็ก ๆ กับหอยกาบไม่กี่ตัว เสียเวลาเปล่าชัด ๆ”
“หลัง ๆ คนก็เลยตั้งชื่อที่นั่นว่าแนวหินคนโสด หมายถึงไปแล้วต้องกลับมือเปล่า พอนานเข้า ก็ไม่มีใครอยากไปอีก”
เจียงเยี่ยนพยักหน้าหงึก ๆ เห็นด้วย
แต่ในใจกลับดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ สิ่งที่เขาต้องการก็คือไม่มีใครไปนั่นแหละ
ไม่มีใครไป ถึงจะถึงตาเขากอบโกยอยู่คนเดียวไง
นี่แหละที่เรียกว่าอยู่ใกล้ตะเกียงกลับมืด!
แต่เขาคิดว่า ถ้าอยากให้พ่อยอมรับสถานที่นี้และตามไปด้วยอย่างว่าง่าย ก็ต้องหาเหตุผลมาอ้างให้พ่อสักข้อ
เขาครุ่นคิด ก่อนจะแสร้งทำเสียงลึกลับแล้วลดเสียงลง มองพ่อกับแม่
“พ่อ ผมมีเรื่องจะบอก อย่าเพิ่งหาว่าผมพูดเล่นนะ”
“เมื่อคืนเจ้าแม่ทับทิมมาบอกอะไรผมในฝัน”
หลี่หลานฟางอ้าปาก ก่อนจะหัวเราะออกมา
เจียงหย่งเหนียนได้ยินแล้วแทบสำลัก
“เจ้าแม่ทับทิมมาบอกอะไรในฝัน?”
“ไอ้เด็กเหลือขอ เจ้าแม่ทับทิมรู้ด้วยเหรอว่าแกเป็นใคร?”
“ยังจะมาบอกในฝันอีก ทำไมไม่พูดไปเลยล่ะว่าพญามังกรเชิญแกไปกินข้าวในฝันน่ะ!”
เจียงเยี่ยนไม่สนใจคำล้อของพ่อ ยังคงทำหน้าจริงจัง
“จริงนะ!”
“ในฝันชัดมาก ท่านบอกให้ผมไปดูที่แนวหินคนโสด บอกว่าต้องมีของดีแน่ ๆ”