ห้องพักแพทย์เวร
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เจียงเยี่ยนพาเซี่ยเยว่เหอผลักประตูเข้ามา
“คุณหมอหลิว”
คุณหมอหลิวเงยหน้าขึ้น ดันแว่นแล้วจำเซี่ยเยว่เหอได้
“คุณเซี่ยนี่เอง ระดมเงินค่าผ่าตัดได้แค่ไหนแล้ว? ถ้าปล่อยอาการน้องสาวคุณไว้แบบนี้ต่อไป ความเสี่ยงในการผ่าตัดก็จะยิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ นะ”
เซี่ยเยว่เหอกำชายเสื้อแน่น
เธอหันไปมองเจียงเยี่ยนที่ยืนข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว
เจียงเยี่ยนถามตรง ๆ
“คุณหมอหลิว พวกเรามาปรึกษาเรื่องย้ายโรงพยาบาลครับ”
“พวกเราไม่คิดจะผ่าตัดให้เยว่เหมิงที่โรงพยาบาลอำเภอแล้ว จะย้ายไปผ่าที่โรงพยาบาลประชาชนมณฑลครับ”
“อะไรนะ?”
คุณหมอหลิวฟังแล้วประหลาดใจ
เขาขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม
“เหลวไหล!”
“หนุ่มสาว พวกคุณรู้ไหมว่าโรงพยาบาลมณฑลเป็นสถานที่แบบไหน? แผนกศัลยกรรมหัวใจและทรวงอกของโรงพยาบาลประชาชนมณฑลเป็นแผนกชั้นนำของทั้งมณฑล! แค่จะเข้าไปผ่าตัดที่นั่น ถ้าไม่มีเงินสี่ห้าหมื่นหยวนก็ยังเข้าโรงพยาบาลไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
“สองวันก่อนพวกคุณยังกลุ้มเรื่องค่าผ่าตัดสองหมื่นหยวนอยู่เลย ตอนนี้กลับจะไปโรงพยาบาลมณฑล? พวกคุณคิดว่าอาการป่วยของคนไข้เป็นเรื่องเล่น ๆ หรือไง?”
“ที่สำคัญที่สุด ต่อให้รวบรวมเงินได้ครบ พวกคุณก็ไม่มีทางจองคิวผ่าตัดกับผู้เชี่ยวชาญที่นั่นได้ คนไข้จากทั่วทั้งมณฑลและมณฑลข้างเคียงต่างก็แห่กันไปที่นั่น!”
“ถ้าย้ายคนไข้ไปแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง แล้วยังไม่ได้นัดศัลยแพทย์ที่จะลงมือผ่าตัดโดยตรง แบบนี้ไม่เท่ากับถ่วงเวลาให้อาการคนไข้แย่ลงหรือไง?!”
คุณหมอหลิวตำหนิอย่างเคร่งเครียด
แต่เห็นได้ชัดว่าเขาทำไปเพราะหวังดีกับคนไข้
เซี่ยเยว่เหอฟังจนหน้าซีด เธอตัวสั่นด้วยความกังวล แต่ไม่ได้รีบตอบ เพียงจ้องเจียงเยี่ยนต่อไปเพื่อรอฟังคำอธิบายจากเขา
เจียงเยี่ยนพยักหน้าเมื่อได้ยิน
“คุณหมอหลิว ขอบคุณที่เป็นห่วงและหวังดีครับ”
“ที่พวกเรามาคุยเรื่องนี้ เพราะจองคิวผ่าตัดที่มณฑลไว้เรียบร้อยแล้ว มีคนช่วยฝากเรื่องให้ ถึงเวลาไปจัดเตียงและประเมินการผ่าตัดได้เลยครับ”
คุณหมอหลิวมองอย่างเคลือบแคลง เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อเลยสักนิด
“จองได้แล้ว? หมอคนไหน?”