เจียงเยี่ยนก้มมองเท้าตัวเอง แล้วหันไปมองหลี่เฟิงที่อยู่ห่างออกไปหลายเมตร
โห ไม่น่าเชื่อเลย!
เตะทีเดียวของฉันนี่แรงเอาเรื่อง!
แรงกว่าที่เจียงเยี่ยนคิดไว้เสียอีก!
เมื่อนึกถึงตอนที่จัดการเจียงจวินกับพวกอีกสองคนกลางทะเลวันนี้ เขาก็รู้สึกว่าพละกำลังในร่างกายไม่เหมือนเดิมแล้ว พอมาลองเตะดูตอนนี้ก็ยิ่งเห็นชัด
พลังดำดิ่งสู่ห้วงลึกใต้น้ำที่เจ้าแม่ทับทิมประทานให้
ไม่ได้ทำให้เขาดำน้ำได้อย่างไร้อุปสรรคเท่านั้นจริง ๆ
ตอนนั้นกระดูกกับกล้ามเนื้อร้อนผ่าว กล้ามเนื้อเกร็งแน่น ที่แท้ก็ไม่ได้เหนื่อยเปล่า
นอกจากร่างกายจะแข็งแกร่งขึ้นแล้ว
พละกำลังยังเพิ่มขึ้นอย่างน้อยเท่าตัว!
แต่การเตะครั้งนี้ก็ทำให้เขาลดแรงที่ใช้ลงไปบ้าง
สั่งสอนเดรัจฉานก็ส่วนสั่งสอน ถ้าเตะจนเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ แล้วจะรีบไปเมืองเอกได้ยังไง?
“ลูกพ่อ!!”
ในที่สุดหลี่กั๋วฟาก็ลุกขึ้นได้
เขาร้อนใจจริง ๆ รีบอ้อมเก้าอี้เข้ามาดูใกล้ ๆ พอเห็นหลี่เฟิงกุมท้อง เหงื่อก็ผุดเต็มหน้าผาก
“ลูก เป็นยังไงบ้าง?”
“พ่อ...พ่อ!”
หลี่เฟิงเพิ่งจะหายใจได้ทั่วท้อง เสียงที่เปล่งออกมาด้วยความเจ็บปวดก็แหบพร่าลง
“จัดการมัน! ฆ่าไอ้สารเลวนี่ให้ตาย! กล้าตบฉันต่อหน้าพ่อด้วยซ้ำ! จัดการมันสิ!”
หลี่กั๋วฟาเงยหน้ามองเจียงเยี่ยน
ถ้อยคำด้วยความโกรธที่เกือบหลุดจากปากกลับถูกเขากลืนลงไป
ไอ้หนุ่มนี่กล้าพาเซี่ยเยว่เหอมาถึงที่นี่ แถมยังลงมือทันทีที่พูดกันไม่รู้เรื่อง หรือข้างหลังจะมีซุนกว่างเซิ่งหนุนอยู่?
เมื่อครู่นี้หลี่กั๋วฟากับซุนกว่างเซิ่งมีเรื่องไม่ลงรอยกันหน้าภัตตาคารเหม่ยหัว ถึงจะท้าทายกันไปมา แต่ถ้าซุนกว่างเซิ่งมาหาถึงที่ เขาก็ปฏิเสธที่จะไว้หน้าอีกฝ่ายไม่ได้จริง ๆ
อย่างไรเสีย ในอำเภอว่านหลงทั้งอำเภอ
ไม่ว่าจะเส้นสายหรือทรัพย์สิน ซุนกว่างเซิ่งก็เหนือกว่าเขาทุกด้าน
หลี่กั๋วฟาไม่ได้ระเบิดอารมณ์ทันที กลับรีบเดินไปที่ประตู
เจียงเยี่ยนมองเขาชะโงกหน้าออกไปด้านนอก แต่ไม่ได้ห้าม
บนถนนต้อนรับแขกมีรถวิ่งผ่าน แต่หน้าประตูกลับไม่มีรถของซุนกว่างเซิ่งจอดอยู่
มองไปทางซ้ายขวาก็ไม่มีคนคุ้นหน้าตามมาด้วย
หลี่กั๋วฟาถึงได้หันกลับมา
คิดผิดไปเองงั้นเหรอ?
มีแค่สองคนนี้จริง ๆ?