ในกระบะท้ายรถสามล้อเครื่อง มีถังพลาสติกใส่น้ำเรียงอยู่หลายใบ
แต่ละถังคลุมด้วยกระสอบป่านชื้น ๆ และผ้าใบที่ช่วยรักษาความชื้นเอาไว้ เสียงน้ำกระฉอกกระแทกกันอย่างรุนแรงดังแว่วออกมา
ทันทีที่ซุนกว่างเซิ่งเห็นเจียงเยี่ยน เขาก็ราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต ดวงตาเปล่งประกายร้อนแรงขึ้นมาทันที!
“น้องเจียงเยี่ยน!!”
“มาถูกเวลาพอดีเลย!”
ตอนซุนกว่างเซิ่งพูด สายตาของเขาจับจ้องกุ้งมังกรตัวใหญ่ในมือเจียงเยี่ยนไม่วางตา แววตาเป็นประกายเสียจนถ้าเจียงเยี่ยนไม่มั่นใจว่าเถ้าแก่ซุนเป็นคนปกติ คงเริ่มสงสัยแล้วว่าอีกฝ่ายมีรสนิยมแปลก ๆ หรือเปล่า ใครเขามองกุ้งมังกรด้วยสายตาเหมือนกำลังมองสาวสวยผิวขาวกันล่ะ
“คุณซุน ทางนี้มีเรื่องอะไรหรือครับ...”
เจียงเยี่ยนยิ้มพลางพยักหน้า กำลังจะคุยกับซุนกว่างเซิ่ง
หลี่เหม่ยหัวได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งออกมาจากภัตตาคาร พอเห็นเจียงเยี่ยน ดวงตาก็เป็นประกาย ก่อนจะรีบเดินเข้ามาหา
“อาเยี่ยน!? นึกว่าวันนี้นายจะไม่มาแล้วซะอีก!”
“เดี๋ยวนะ! นี่มัน...”
“กุ้งมังกรลายเสือ!? ตัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ!?”
ตอนนี้เจียงเยี่ยนถือกุ้งมังกรลายเสือหนักราว 2.5 กิโลกรัม แม้จะเป็นตัวค่อนข้างเล็กในบรรดาของที่เขามี เขาก็ยิ้มกว้างพลางพยักหน้าให้หลี่เหม่ยหัวกับซุนกว่างเซิ่ง
“ใช่ครับ กุ้งมังกรลายเสือจริง ๆ”
“วันนี้ผมลงทะเลกับพ่อแต่เช้า ระหว่างทางเจอปัญหานิดหน่อยเลยกลับมาช้า แต่ยังดีที่ของวันนี้มาถึงอย่างปลอดภัยครับ”
“พี่เหม่ยหัว ขอโทษที่ให้รอนะครับ”
“คุณซุนก็อยู่พอดี งั้นมาดูของวันนี้พร้อมกันเลยครับว่าพอจัดโต๊ะเลี้ยงงานมงคลที่บ้านคุณซุนไหม”
พอได้ยินอย่างนั้น
หลี่เหม่ยหัวก็ยิ้มพลางพยักหน้า โดยไม่พูดถึงของอย่างอื่นบนรถ
แค่กุ้งมังกรลายเสือในมือเจียงเยี่ยนตัวนี้ตัวเดียวก็ทำให้เธอดีใจมากแล้ว ของชนิดนี้หายากสุด ๆ ต่อให้รวมท่าเรือทั่วทั้งอำเภอก็ยังหาแทบไม่ได้ เดือนหนึ่งอาจไม่โผล่มาสักครั้งด้วยซ้ำ และทุกครั้งที่มี คนก็แย่งซื้อไปก่อนเธอจะทันเสนอราคา
ตอนนี้หลี่เหม่ยหัวคิดอยู่เรื่องเดียว