ซุนกว่างเซิ่งมองเจียงเยี่ยนแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองหยุนกว่างฟา
หยุนกว่างฟาจะดูไม่ออกได้ยังไง?
ตั้งแต่เห็นเหตุการณ์ขายปลาเมื่อครู่ เขาก็รู้แล้วว่าหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดา
ยิ่งเจียงเยี่ยนยังจะช่วยซุนกว่างเซิ่งลงแข่งอีก
นั่นก็ยิ่งยืนยันความสำคัญของเขาได้เป็นอย่างดี
ซุนกว่างเซิ่งอยากได้ความร่วมมือ ส่วนทางอำเภอก็อยากรั้งเงินลงทุนไว้สร้างผลงานไปพร้อมกับพัฒนาเศรษฐกิจในพื้นที่ หากเจียงเยี่ยนหาของดีมาเป็นไฮไลต์ของงานแข่งจนคว้าอันดับหนึ่งได้ ซุนกว่างเซิ่งย่อมต้องขอบคุณเจียงเยี่ยน แล้วหยุนกว่างฟาจะไม่พลอยได้ผลงานจากเรื่องนี้ได้ยังไง?
ทั้งสองฝ่ายต่างติดค้างน้ำใจเจียงเยี่ยน
ตอนนี้อีกฝ่ายแค่พูดถึงปัญหาเรื่องทวงค่าแรงเท่านั้น
เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังไม่ยอมช่วย แล้วจะหวังให้เขาช่วยอำเภอว่านหลงอีกหรือไง?
คิดได้ดังนั้น
หยุนกว่างฟาก็พลันหน้าขรึมลง
“เหลวไหล! ยังกล้าข่มขู่พนักงาน ไม่ยอมจ่ายค่าแรงอีกเหรอ?”
“คนในครอบครัวป่วย ต้องมีคนดูแล ไม่เข้าใจยังพอว่า แต่กลับเอาเรื่องนี้มาแกล้งกัน แบบนี้มันใช่วิธีทำธุรกิจที่ไหนกัน!”
เจียงเยี่ยนรีบพยักหน้ารับ
“ใช่ครับ น้องเหมิงเหมิงผู้น่าสงสารของผมยังรอเข้ารับการผ่าตัดอยู่เลย เฮ้อ”
“พวกคุณไปเมืองเอกอย่างสบายใจเถอะ”
หยุนกว่างฟายกมือขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเข้ม
“ถึงผมจะดูแลเรื่องการค้า แต่เรื่องนี้ผมช่วยจัดการให้ได้ เดี๋ยวผมไปถามหลี่กั๋วฟาให้รู้เรื่องก่อน ควรลาออกก็จัดการให้ ควรจ่ายค่าแรงก็จ่ายให้ครบ!”
“ผมอยากเห็นเหมือนกันว่า หลี่กั๋วฟาจะกล้าทำแบบนี้ต่อหน้าผมหรือเปล่า!”
เจียงเยี่ยนยิ้มออกมาทันที
เขารีบประจบเอาใจ
“ถ้าอย่างนั้นต้องขอบคุณคุณหยุนมากเลยครับ! ได้ยินคุณพูดแบบนี้ พวกชาวบ้านอย่างเราก็สบายใจแล้ว!”
มุมปากซุนกว่างเซิ่งกระตุก ชาวบ้านที่หาเงินได้วันละเกือบแสนเก้าหมื่นหยวนสินะ ได้ ๆ ๆ... ระหว่างที่หยุนกว่างฟาหันไป เขาแอบชูนิ้วโป้งให้เจียงเยี่ยน
ไอ้หนุ่มนี่
เพิ่งรู้จักกันก็รู้จักฝากธุระให้คนอื่นช่วยแล้ว ไม่เกรงใจเลยสักนิด!
เจียงเยี่ยนทำเหมือนไม่เห็น เขายิ้มแล้วฝากรถสามล้อไว้กับหลี่เหม่ยหัว จากนั้นเก็บถุงเงินให้เรียบร้อย ก่อนจะขึ้นรถไปกับซุนกว่างเซิ่ง
เมื่อถึงโรงพยาบาลอำเภอ