ทั้งสามคนได้ยินแล้วก็ถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความกลัวโดยไม่รู้ตัว
เมื่อวานเจียงจวินถูกเจียงเยี่ยนเตะตกทะเลตรงท่าเรือ จนตอนนี้ยังรู้สึกเจ็บหน้าอก ส่วนอีกสองคนก็ขี้ขลาดไม่ต่างกัน
เจียงจวินยืดคอมองเจียงหย่งเหนียน
“ลุงใหญ่ ลุงไม่คิดจะจัดการกับพี่ลูกพี่ลูกน้องที่รังแกคนหน่อยเหรอ!”
“ผมเป็นหลานแท้ ๆ ของลุงนะ! ลุงจะยืนดูพี่ผมรังแกพวกเราแบบนี้จริง ๆ เหรอ!?”
เจียงหย่งเหนียนได้ยินแล้วก็แค่นเสียงเย็นชา
เขาปลดลอบพับได้ออกจากรถสามล้อเครื่อง พลางพูดเสียงดังอย่างเย็นชา
“ถ้าพวกแกไม่ทำเรื่องชั่ว ก็ไม่มีใครรังแกพวกแกหรอก”
“ทำเรื่องชั่วก็ต้องโดนซ้อม อย่ามาโทษอาเยี่ยนว่าไม่เกรงใจแล้วกัน”
เจียงจวินกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่น แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
เจียงเยี่ยนขี้เกียจจะสนใจเขาต่อ จึงหันกลับไปช่วยพ่อขนลอบพับได้ ตะกร้า และถังน้ำขึ้นเรือ จากนั้นสองพ่อลูกก็แก้เชือกผูกเรือแล้วพายเรือไม้ออกจากท่าอย่างช้า ๆ
มุ่งหน้าไปยังแนวหินคนโสดซึ่งอยู่ห่างออกไป 12 ไมล์ทะเล
เจียงจวินมองเรือไม้ที่แล่นไกลออกไป กัดฟันกรอด
“เจียงเยี่ยน! แกจะทำกร่างอะไรนักหนา!”
“ไอ้เวรเอ๊ย! คอยดูไว้เถอะ! สักวันเรือลำนั้นต้องเป็นของฉัน! ทั้งเงินทั้งบ้านของแก ฉันจะเอามาให้หมด ฉันจะทำให้แกหมดเนื้อหมดตัว!”
หลี่หมิงเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าไม่พอใจอยู่ไม่น้อย
“พี่จวิน ปล่อยพวกมันไปแบบนี้เลยเหรอ?”
“เจียงเยี่ยนหยิ่งผยองเกินไปแล้ว”
ซุนเหล่าจิ่วพูดเสียงขรึม
“แม่งเอ๊ย ฉันอยากซ้อมมันมานานแล้ว พี่จวิน แค่พี่พูดคำเดียว...”
ยังพูดไม่ทันจบ
ก็มีเงาคนปรากฏขึ้นไม่ไกล
หลี่เซียง น้องชายของหลี่หมิง วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
“พี่! พี่จวิน! พี่จิ่ว!”
“มีเรื่องใหญ่! ผมได้ยินข่าวมา!”
เจียงจวินมองหลี่เซียงแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
“หายใจให้ทันก่อน ค่อยพูด จะลนลานทำไม!”