เจียงเยี่ยนกระชากผ้าใบที่คลุมกระบะรถสามล้อออก แล้วปัดสาหร่ายทะเลที่ใช้รักษาความชื้นทิ้งไปด้วย
ซ่า!
ในกระบะรถมีตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่เสริมความแข็งแรง 3 ใบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ภายในอัดแน่นจนพูนสูงเป็นภูเขา!
ตะกร้าใบแรก
เต็มไปด้วยหอยนางรมตัวใหญ่ ขนาดเท่าฝ่ามือผู้ชายวัยผู้ใหญ่ เปลือกสีเทาขาวหนาเตอะ แม้ยังไม่ได้แกะเปลือก ก็เหมือนจะสัมผัสได้ถึงเนื้ออวบหวานของมัน!
ตะกร้าใบที่สอง
มีหอยเป๋าฮื้อป่าตัวใหญ่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ เปลือกสีน้ำตาลดำขรุขระราวกับโขดหิน แต่เนื้อหอยเป๋าฮื้อด้านในหนานุ่มและอวบอิ่ม กำลังขยับไหวเบา ๆ ขอบเปลือกมีรูหายใจอยู่หลายรู
หอยเป๋าฮื้อแต่ละตัวใหญ่เกือบเท่าปากชามครึ่งหนึ่ง!
ส่วนในตะกร้าไม้ไผ่ที่ใส่ถังน้ำใบลึกไว้ตรงกลาง มีปูม้าตัวใหญ่กว่าร้อยตัวกำลังดิ้นพล่าน ท้องของพวกมันอิ่มตึง ปูตัวเมียหลายตัวมีส่วนท้องสีแดงคล้ายน้ำมันเคี่ยวสุก!
ซี้ด!
เมื่อเห็นอาหารทะเลเหล่านี้
แม้แต่ซุนกว่างเซิ่งที่ผ่านหูผ่านตามามาก และกินอาหารทะเลชั้นดีอยู่เป็นประจำ
ก็ยังอดสูดปากด้วยความตกใจไม่ได้!
หลี่เหม่ยหัวถึงกับยกมือปิดปาก อุทานออกมาอย่างตะลึงงัน
“ให้ตายสิ! หอยเป๋าฮื้อสามหัวเก้ารูงั้นเหรอ?! แล้วหอยนางรมยักษ์ตัวใหญ่ขนาดนี้อีก?! ปูม้าพวกนี้...เป็นปูชั้นดีที่เต็มไปด้วยไข่และเนื้อทั้งนั้นเลยเหรอ?!”
สองพ่อลูกหลี่กั๋วฟากับหลี่เฟิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง
พอได้ยินก็เบิกตาโตแทบถลน
ทั้งคู่รีบร้อนจะเข้ามาดูในตะกร้าใกล้ ๆ
แต่จังหวะนั้นเจียงเยี่ยนก็ดึงผ้าใบกลับด้วยมืออีกข้าง
ผ้าใบสีดำร่วงลงมาคลุมกระบะรถทั้งคันจนมิดชิดทันที
เจียงเยี่ยนทำราวกับหลี่กั๋วฟาเป็นอากาศ
จากนั้นหันไปยิ้มให้หลี่เหม่ยหัวกับซุนกว่างเซิ่งแล้วพูดว่า
“พี่เหม่ยหัว คุณซุน ของทะเลพวกนี้เพิ่งงัดออกมาจากโขดหินใต้ทะเลลึก พวกมันบอบบางมาก ทนการกระแทกไม่ไหว ก่อนหน้านี้ก็วางทิ้งไว้นานพอสมควรแล้วครับ”