หมู่บ้านชิงไห่
ห้องโถงบ้านตระกูลเจียง
เจียงหย่งเหนียนเพิ่งกลับถึงบ้าน ตอนนี้นั่งพักอยู่บนม้านั่งยาว
หลี่หลานฟางถือชาที่เพิ่งชงเสร็จมาวางบนโต๊ะ
บนจานกระเบื้องยังมีขนมวอลนัตอยู่หลายชิ้น
“รีบดื่มน้ำสักหน่อย กินขนมรองท้องด้วย”
ได้ยินอย่างนั้น เจียงหย่งเหนียนก็พยักหน้าอย่างใจลอย
หลี่หลานฟางลากม้านั่งยาวฝั่งตรงข้ามออกมานั่ง
แววตาที่มองเจียงหย่งเหนียนเต็มไปด้วยความห่วงใย
“เที่ยวนี้ออกทะเลราบรื่นไหม? อาเยี่ยนรีบร้อนหอบของไปอำเภอจนแทบไม่ได้กินข้าวร้อน ๆ ตกลงจับของมีค่าอะไรได้กัน?”
เจียงหย่งเหนียนยกถ้วยขึ้นดื่มชาไปครึ่งถ้วยรวดเดียว
เขาใช้มือปาดคราบชาที่คาง ก่อนจะตอบ
“ราบรื่นสิ จะไม่ราบรื่นได้ยังไง”
“ฉันกับอาเยี่ยนวางเบ็ดราวไว้สองสาย จับปลาเก๋าตัวใหญ่ได้เต็มถังตั้งหลายถัง แล้วในลอบพับได้ก็ยังจับกุ้งมังกรลายเสือมาได้ไม่น้อย ตัวใหญ่ยักษ์พอ ๆ กับแขนเลย”
“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?! แถมยังได้กุ้งมังกรลายเสือหายากนั่นด้วย?”
หลี่หลานฟางพูดพลางยิ้มดีใจ
แต่เจียงหย่งเหนียนกลับวางถ้วยชาลง ขมวดคิ้ว
เขาไม่ได้พูดชมเรื่องที่จับปลาได้ต่อ กลับจ้องหลี่หลานฟางด้วยท่าทีลังเล
“แม่อาเยี่ยน ฉันคิดมาตลอดทางแล้ว ในใจมันคาใจอยู่ตลอด”
หลี่หลานฟางชะงัก
สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
“คาใจอะไร? หาเงินได้แล้วยังไม่สบายใจอีกเหรอ?”
เจียงหย่งเหนียนโน้มตัวเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงแล้วพูดว่า
“เธอว่า...ชาติที่แล้วอาเยี่ยนลูกเราจะกลับชาติมาเกิดเป็นปลาใหญ่หรือเปล่า?”
หลี่หลานฟางถึงกับอึ้งไปทั้งตัว
เธอมองเจียงหย่งเหนียนนิ่ง ๆ อยู่สองวินาที ก่อนยื่นมือไปแตะหน้าผากเขา
“ปลาใหญ่กลับชาติมาเกิด?”
เจียงหย่งเหนียนพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ใช่แล้ว! ต่อให้ไม่ใช่ปลาใหญ่ในทะเล อย่างน้อยก็น่าจะเป็นขุนน้ำในวังมังกรที่ดูแลกองทัพกุ้งทัพปูมาเกิดใหม่หรือเปล่า?”
หลี่หลานฟางได้ยินแล้วทั้งขำทั้งโมโห จึงด่าออกมา
“ไอ้แก่ ออกทะเลเที่ยวเดียวสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง?!”
“อาเยี่ยนเป็นลูกแท้ ๆ ที่ฉันอุ้มท้องสิบเดือนคลอดออกมา กลางวันแสก ๆ ยังกล้าพูดจาเหลวไหลแบบนี้อีก ฉันว่านายคงคันไม้คันมืออยากโดนตีใช่ไหม!”
“โอ๊ย! ฟังฉันพูดให้จบก่อนสิ!”
เจียงหย่งเหนียนกลัวว่าจะโดนตีเข้าจริง ๆ
จึงรีบอธิบาย