มือที่หยุนกว่างฟาแกล้งทำเป็นกดโทรศัพท์ยังค้างอยู่บนเครื่อง
แต่เขาไม่ได้กดโทรต่อ เพียงหันไปมองหลี่กั๋วฟาพร้อมหัวเราะเยาะ
“ตอนเขามาขอเมื่อกี้ แกหายหัวไปไหน?”
หลี่กั๋วฟาตื่นเต้นจนเนื้อบนใบหน้าสั่นระริก
“ฉันผิดไปแล้ว! วันนี้ฉันไปโมโหอะไรมาจากข้างนอก เลยพูดจาแรงไปหน่อย ฉันขอโทษเสี่ยวเซี่ย!”
เขาหันไปหาเซี่ยเยว่เหอ แล้วฝืนยิ้มออกมา
“เสี่ยวเซี่ย ปากของลุงหลี่ไม่ค่อยดี อย่าเก็บไปคิดเลย น้องสาวเธอป่วย พวกเราก็ต้องสนับสนุนเธอ เธอจะไปเฝ้าไข้ก็ไปได้เลย! ฉันอนุญาตให้เธอลาออก เงินเดือนจ่ายให้เต็มจำนวน! วันนี้ขาดงานก็ยังคิดเงินให้!”
เซี่ยเยว่เหอมองเขา สีหน้าไร้รอยยิ้ม
เธอเพียงค่อย ๆ ดึงมือออกจากถุงผ้า
“คุณหลี่ เมื่อกี้คุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่คะ”
รอยยิ้มของหลี่กั๋วฟาแข็งค้าง เขารีบยิ้มประจบแล้วอธิบายต่อ
“ใช่ ๆ เมื่อกี้ฉันมันบ้าไปเอง!”
“เธอมารับเงินเดือนของตัวเอง ไม่ได้มาขอให้คุณให้ทานสักหน่อย”
ซุนกว่างเซิ่งจำต้องลุกจากข้างเจียงเยี่ยน เขากลัวว่าถ้ายังฟังเจียงเยี่ยนพึมพำต่อไปจะหลุดหัวเราะออกมา จึงรีบหันไปทางหลี่เฟิง แล้วพูดเสียงเข้ม
“แล้วลูกชายคุณอีกคน โตขนาดนี้แล้วยังไม่รู้จักขอโทษหรือไง?”
ริมฝีปากหลี่เฟิงขยับเล็กน้อย
หลี่กั๋วฟาตบแขนข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บของเขา แล้วถลึงตาใส่
“พูดสิ! เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง?!”
“ขะ...ขอโทษ...” หลี่เฟิงก้มหน้าพูด
“ขอโทษใคร?”
หลี่เฟิงก้มหน้า ใบหน้าแดงก่ำ
“เซี่ยเยว่เหอ ขอโทษนะ ต่อไปฉันจะไม่หาเรื่องเธออีกแล้ว”
พูดจบ เขาก็มองเจียงเยี่ยนที่นั่งอยู่บนพื้น กัดฟันอยู่นานกว่าจะพูดออกมา
“เจียงเยี่ยน เมื่อกี้ฉันทำไม่ถูก”
เจียงเยี่ยนพยักหน้าอย่างให้เกียรติ
“อ้อ ได้ยินแล้ว”
หลี่กั๋วฟาเพิ่งจะโล่งอก คิดว่าคงคืนดีกันแล้ว จึงรีบยิ้มเตรียมพูด
แต่เจียงเยี่ยนกลับพูดต่อจากด้านหลังว่า
“โอ๊ย แต่ฉันยังเจ็บอยู่เลย เจ็บมากด้วย”
รอยยิ้มของหลี่กั๋วฟาหลุดหายไปจนหมด
ไอ้สารเลวนี่ ดูท่าจะไม่ได้คิดดีจริง ๆ!
ทั้งโดนซ้อม ทั้งได้เงินเดือนคืนแล้ว ยังไม่ยอมลุกอีกหรือไง?
เดี๋ยวนะ ที่ร้องว่าเจ็บนี่หมายความว่ายังไง?
ซุนกว่างเซิ่งเม้มปาก กระแอมเบา ๆ พลางหยิบกุญแจรถขึ้นมา เตรียมช่วยส่งบท