พ่อลูกพายเรือไปถึงเกาะเล็กอีกแห่ง
ตอนเจียงหย่งเหนียนขึ้นเกาะ เขายังคงคิดเหมือนเดิมว่าเกาะโล้น ๆ แบบนี้จะมีของดีอะไรได้ แต่คราวนี้ต่างออกไป เขาระวังตัวไว้ ไม่พูดออกมาต่อหน้าลูกชาย
หลัก ๆ ก็เพราะคราวก่อนโดนตบหน้ากลับเร็วเกินไป
เพิ่งพูดจบก็เจอหอยนางรมยักษ์กับหอยเป๋าฮื้อเต็มพื้น
คราวนี้เขากลัวว่าจะโดนลูกชายตบหน้ากลับเร็วอีก
“พ่อ ไปดูป่าข้างหน้ากันเถอะ” เจียงเยี่ยนชี้ไปทางป่า
“ป่าเหรอ? ต้องระวังหน่อยนะ ต้นไม้พวกนั้นขึ้นอยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำ ระวังจะจมลงไป แล้วก็ระวังหลุมหินอะไรพวกนั้นด้วย เดี๋ยวเท้าจะติด” เจียงหย่งเหนียนบอก
พ่อลูกเดินมุ่งหน้าเข้าไปในป่าบนเกาะ
ต้นไม้เหล่านี้ขึ้นอยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำบนเกาะ จึงทนแช่น้ำได้โดยธรรมชาติ
เจียงเยี่ยนเองก็ดูไม่ออกว่าเป็นพันธุ์อะไร
ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไร เจียงหย่งเหนียนก็ยิ่งรู้สึกว่ามาเสียเที่ยว
แต่แล้ววินาทีถัดมา
เจียงเยี่ยนชี้ไปยังเจ้าตัวใหญ่ที่กำลังเกาะลำต้นไม้ตากแดดอยู่ไม่ไกล แล้วร้องอย่างตื่นเต้น
“พ่อ! ดูเร็ว!”
“ของดีชิ้นใหญ่เลย!!”
ของดีชิ้นใหญ่?
เจียงหย่งเหนียนหันไปมองตามสัญชาตญาณ จากนั้นก็ขยี้ตา แล้วสบถคำหยาบท้องถิ่นออกมา
“เชี่ยเอ๊ย! นั่นตัวอะไรเนี่ย!”
ดูเหมือนปูก็ไม่ใช่ปู ดูเหมือนกุ้งก็ไม่ใช่กุ้ง
เจียงเยี่ยนรู้ดีอยู่แล้วว่ามันคือตัวอะไร แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นครุ่นคิดก่อนพูดว่า
“ดูแล้วน่าจะเป็นปูมะพร้าวนะ”
“เจ้าตัวใหญ่ที่ใช้มือเปล่าแกะมะพร้าวได้ไงล่ะ!”
“ปูมะพร้าว?!”
เจียงหย่งเหนียนตกตะลึง พอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้
หลายปีก่อนเขาเคยออกทะเลไปกับเรือลำใหญ่ ดูเหมือนจะเคยเห็นอยู่ครั้งหนึ่ง
แต่เพราะหายากมาก เขาเลยไม่ได้ใส่ใจ
พอมานึกย้อนดูตอนนี้ ก็ใช่จริง ๆ
“ไอ้ลูกบ้า แกรู้จักเจ้าตัวนี้ได้ยังไง?”
“ฮะ ๆ ดูมาจากทีวีน่ะสิ”
“ได้ยินว่าแถวเกาะใต้มีเยอะ แต่บ้านเราไม่ค่อยเจอ ไม่นึกเลยว่าเราจะโชคดีขนาดนี้ ได้เจอเจ้าตัวนี้เข้า!”
“ตัวนี้ดูแล้วหนักอย่างน้อย 8 ถึง 10 ชั่ง ของดีแน่นอน!”