เจียงหย่งฟากัดฟันเดินตามออกมาด้วย
ในเมื่อเมียเริ่มเล่นละครแล้ว เขาก็ต้องไม่ทำให้เสียแผน จึงเบิกตาแดงก่ำแล้วชี้หน้าเจียงหย่งเหนียน
“พี่ใหญ่! ใจคอพี่โหดเหี้ยมขนาดนี้เลยเหรอ! แค่เรื่องขัดแย้งกันเล็ก ๆ น้อย ๆ เพราะปลาสองสามตัว ถึงกับจะเอาชีวิตลูกชายผมเลยหรือไง?! ถ้าลูกผมเป็นอะไรไปแม้แต่เส้นผมสักเส้น ผมสู้ตายกับบ้านพี่แน่!”
เหล่าเพื่อนบ้านที่มุงดูอยู่พลันฮือฮา ต่างมองหน้ากันไปมา
ฆ่าคนแล้วเหรอ?
จริงหรือเปล่าเนี่ย?!
หลี่หลานฟางเองก็ชะงักไปชั่วขณะกับภาพตรงหน้า
เมื่อเห็นหลี่เจวียนลงไปนอนดิ้นร้องโวยวาย แถมยังใส่ร้ายคนอื่นกลับอีก
หลี่หลานฟางได้สติ ความโกรธก็ปะทุขึ้นทันที!
ใส่ร้ายคนอื่นก่อนหน้าตาเฉยเลยนะ!
นังหน้าด้านเอ๊ย!
“ไปตายซะไป ไอ้พวกชอบหาเรื่องถึงบ้าน!”
“นังสารเลว! แกใส่ร้ายคนอื่นก่อนใช่ไหม! หน้าด้านนักใช่ไหม!”
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห
หลี่หลานฟางไม่เปิดโอกาสให้หลี่เจวียนได้ตั้งตัว พุ่งเข้าไปเตะหลี่เจวียนที่นั่งอยู่กับพื้นจนล้มคว่ำ!
โครม!!
ยังไม่จบแค่นั้น
หลี่หลานฟางขึ้นคร่อมหลี่เจวียนทันที!
เสียงร้องไห้โวยวายของหลี่เจวียนหยุดกึก ยังไม่ทันได้เห็นชัด ๆ มือทั้งสองข้างของหลี่หลานฟางก็คว้าผมเธอไว้แล้ว!
“ใส่ร้ายคนอื่นก่อนใช่ไหม?! เห็นว่าบ้านฉันซื่อ ๆ แล้วรังแกกันได้ใช่ไหม?!”
“ฉันจะบอกให้ คนซื่อ ๆ เวลาโมโหขึ้นมา ก็กัดคนได้เหมือนกัน!”
หลี่หลานฟางกดหลี่เจวียนไว้แน่น
แล้วตบสวนกลับอย่างแรง!
เพี๊ยะ!!
เสียงใสกังวานดังก้องไปทั่วถนน
รอยนิ้วมือปรากฏบนแก้มซ้ายของหลี่เจวียนในทันที ศีรษะสะบัดไปด้านข้าง!
จากนั้น
หลี่หลานฟางก็ตบซ้ายตบขวารัวเป็นพายุ นี่คือวิชาไม้ตายของหลี่หลานฟาง วิชาฝ่ามือวายุคลั่ง
ตบไปก็ด่าไป
“ฉันจะฆ่าลูกแกงั้นเหรอ? ลูกแกจ้างเรือใหญ่ ออกทะเลไปปล้นคนอื่น แต่แกกลับมาทำเป็นคนดีอยู่ตรงนี้เนี่ยนะ?!”
“ฉันจะให้แกทำเป็นเก่งใช่ไหม! ฉันจะตบอีนังสารเลวอย่างแกให้ตายเลย!”
เพี๊ยะ!!
อีกหนึ่งฝ่ามือตบเข้าเต็มปาก
ไม่นานนัก หลี่หลานฟางก็ตบไปไม่ต่ำกว่าสิบกว่าครั้ง
หลี่เจวียนเห็นดาวระยิบระยับเต็มตา เจ็บจนร้องโหยหวน
“อ๊ากกก! เจียงหย่งฟา ไอ้คนตาย! รีบมาห้ามเธอสิ! เธอจะตีฉันตายแล้ว!”
เจียงหย่งฟาเพิ่งได้สติ
เขาหน้าแดงก่ำ รีบพุ่งเข้าไปห้าม