“ชนิดของวัตถุดิบที่ต้องการ ฉันไม่ได้กำหนดตายตัวเป็นพิเศษหรอก”
“แต่มีข้อเดียวที่ต้องทำตาม”
ซุนกว่างเซิ่งชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว
แล้วพูดด้วยท่าทีโอ้อวดอยู่กลาย ๆ
“ฉันต้องการอาหารทะเลชั้นเลิศที่หายากพอ และดูมีระดับพอ!”
“ที่สำคัญ ต้องเป็นของป่าที่จับจากทะเลจริง ๆ ตัวใหญ่ ๆ ทั้งนั้น!”
“ของเพาะเลี้ยงไม่ต้องเอามาขึ้นโต๊ะให้ฉันสักตัว ฉันขายหน้า!”
“เรื่องเงินไม่ต้องห่วง ฉันซุนกว่างเซิ่งไม่เคยกลัวของแพง กลัวแค่ว่าของของนายจะห่วยจนกู้หน้าตระกูลซุนไม่ได้ เข้าใจที่ฉันพูดไหม?”
หลี่เหม่ยหัวใจเต้นวูบเมื่อได้ยิน
เถ้าแก่ซุนคนนี้ใจกว้างสมคำร่ำลือจริง ๆ ก่อนหน้านี้ซุนกว่างเซิ่งเคยมารับประทานอาหารที่ภัตตาคารเหม่ยหัว แต่ทั้งคู่ไม่ได้มีโอกาสพูดคุยกันลึกซึ้งนัก ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรก และทำให้เธอได้เห็นกับตาว่าคำร่ำลือเกี่ยวกับเขานั้นเป็นจริง
ทั้งโง่...ทั้งรวยและใจกว้าง
นี่เป็นเหตุผลที่เธอลงมาต้อนรับด้วยตัวเอง
งานแต่งของลูกชายซุนกว่างเซิ่งนับเป็นงานใหญ่ไม่กี่งานของร้านในรอบปี เธอต้องทุ่มสุดกำลังเพื่อคว้างานนี้มาให้ได้
“เข้าใจแล้วค่ะ เถ้าแก่ซุน ฉันเข้าใจ!”
ในใจเธอเริ่มคำนวณอย่างรวดเร็ว
ช่วงนี้อาหารทะเลป่าที่จับได้มีอยู่ไม่น้อยตามท่าเรือ แต่ถ้าจะหาของชั้นเลิศกลับไม่ง่าย บางครั้งเรือประมงก็จับตัวใหญ่ ๆ กลับมาได้สักไม่กี่ตัว แต่พอข่าวรั่วออกไป ยังไม่ทันได้แจ้งราคา ภัตตาคารแต่ละแห่งก็แย่งกันซื้อไปหมดแล้ว
จะหาอาหารทะเลชั้นยอดมาจัดงานเลี้ยงใหญ่สักงานไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
“เถ้าแก่ซุน คาดว่าจะจัดกี่โต๊ะคะ แล้วแต่ละโต๊ะต้องมีอาหารทะเลชั้นเลิศแบบนี้สักกี่ชนิด?”
“งานแต่งลูกชายฉันจัดอีกหนึ่งสัปดาห์”
ซุนกว่างเซิ่งมองหลี่เหม่ยหัว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย
“น่าจะสัก 40 โต๊ะ อาหารทะเลชั้นเลิศแต่ละโต๊ะ อย่างน้อยก็ต้องมีสักสองสามชนิด”
“ฉันไม่ปิดบังนะ ภัตตาคารว่านหาวฝั่งตรงข้ามรับปากว่าจะจัดปูทะเลป่าขนาดครึ่งกิโลกรัมให้โต๊ะละ 10 ถึง 12 ตัว”
“แล้วก็ให้ปลากะพงแดงป่าหนึ่งตัวต่อโต๊ะได้ด้วย”
พูดถึงตรงนี้
ซุนกว่างเซิ่งส่ายหน้าแล้วหัวเราะเยาะ