เซี่ยเยว่เหอเตรียมตัวปกป้องตัวเองไว้แล้ว
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจำเป็นต้องสู้ตายกับหลี่เฟิง
หลังจากทำความรู้จักเขามาพักหนึ่ง ประกอบกับบทสนทนาเมื่อครู่นี้ในร้านหม้อไฟ เธอยิ่งมั่นใจว่าหลี่เฟิงเป็นคนที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ยิ่งตอนกลางคืนมืดสนิท เธอไม่อยากลองใจว่าหลี่เฟิงกล้าก่อเรื่องกลางถนนหรือเปล่า และไม่อยากเสี่ยง
ตอนนี้เซี่ยเยว่เหอจึงปั่นจักรยานสุดแรงเกิด
เสียงลมหวีดหวิวอยู่ข้างหู แต่เสียงด่าทออย่างบ้าคลั่งของหลี่เฟิงที่ไล่ตามมากลับใกล้เข้ามาทุกที
หลี่เฟิงเป็นผู้ชายโตเต็มวัย แรงระเบิดยามคลุ้มคลั่งย่อมเหนือกว่าเธอมาก ทั้งคู่ต่างก็ปั่นจักรยาน ระยะห่างจึงลดลงอย่างรวดเร็วเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้
ห้ามถูกตามทันเด็ดขาด
ในช่วงคับขัน
เซี่ยเยว่เหอเห็นตรอกเก่าแก่สายหนึ่งที่แคบมาก
ที่นั่นมืดสนิท ไม่รู้ว่าทอดไปทางไหน แต่เธอคิดโดยสัญชาตญาณว่าตรอกต้องเชื่อมกับถนนใหญ่แน่ เพราะพริกไทยทำให้หลี่เฟิงน้ำตาไหลไม่หยุด สายตาคงพร่ามัว เธอคิดว่าถ้าเลี้ยวไปเลี้ยวมาอ้อมสักหลายรอบ ก็คงสลัดหลี่เฟิงให้หลุดได้
ส่วนเรื่องพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน...ช่างมันก่อนแล้วกัน
ตอนนี้เธอห่วงแค่เรื่องตรงหน้าเท่านั้น
เซี่ยเยว่เหอกัดฟันแน่น หักเลี้ยวพุ่งเข้าไปในตรอกมืดมิดทันที
หลี่เฟิงเห็นเซี่ยเยว่เหอเข้าไปในตรอก
เขาก็หัวเราะอย่างตัวร้ายในละครทันที
เพราะเขาคุ้นกับตรอกนั้นยิ่งกว่าเซี่ยเยว่เหอ ที่นั่นไม่ได้เชื่อมไปถนนใหญ่ ตรงกันข้าม มันเป็นตรอกตัน
«หนีเข้าไปในตรอกตันเหรอ? ฮ่า ๆ ๆ ๆ!»
«นังตัวดี วันนี้แกจะหนีไปไหนได้!»
หลี่เฟิงทิ้งจักรยานไว้ตรงปากตรอก แล้ววิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปในซอยมืดอย่างฮึกเหิม
ส่วนลึกของตรอก
มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง
หลี่เฟิงขยี้ตาที่บวมแดงและปวดตุบ ๆ คลำกำแพงอิฐไปพลางหัวเราะเยาะ แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว