หวนคืนทะเล: ฉวยจังหวะเศรษฐีนีสาวยังไร้เดียงสา หลอกให้เธอยอมมอบกาย

ตอนที่ 34 ออกทะเลหาของทะเล: ฉวยจังหวะที่เศรษฐีนีสาวยังอ่อนต่อโลก หลอกให้เธอยอมฝากชีวิตไว้กับเขา

8 นาที· 1.8K คำ

เก้าโมงกว่าในตอนเช้า

หมอกเหนือผิวน้ำทะเลถูกแสงแดดยามเช้าสาดไล่จนสลายไปหมด

ในร่องน้ำลึกที่หลบคลื่นอยู่หลังแนวปะการังโหนกอูฐคู่ สายลมทะเลพัดผ่านกราบเรือ ให้ความรู้สึกเย็นสบาย

บนเรือไม้ลำเล็ก พ่อลูกเจียงหย่งเหนียนกับเจียงเยี่ยนทำงานหนักติดต่อกันเต็มชั่วโมง เหงื่อชุ่มเสื้อจนแนบติดแผ่นหลัง

เหนื่อยก็เหนื่อยฉิบหายจริง ๆ

แต่สะใจก็สะใจจริง ๆ เหมือนกัน!

เจียงหย่งเหนียนยกผ้าขนหนูที่คล้องคอขึ้นเช็ดเหงื่อ แล้วค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นสูดหายใจ ทว่ามุมปากกลับหุบไม่ลง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความปลื้มใจและความสุขจากการได้ผลตอบแทน

ฝาปิดช่องเก็บปลามีชีวิตตรงกลางเรือเปิดอยู่

ด้านในมีเสียงปลาตวัดน้ำดังซ่า ๆ พลิกตัวกันอย่างดุเดือด!

พวกปลาตัวใหญ่กำลังดิ้นพล่าน

แค่ก้มลงไปดูก็เห็นปลาใหญ่หลากสีสันหลายตัวนอนอยู่ก้นช่องเก็บปลา แต่ละตัวแข็งแรงมีชีวิตชีวา

“พ่อ ของที่ติดเบ็ดราวชุดนี้เยอะกว่าที่เราคิดไว้ แถมยังตัวใหญ่กว่าด้วย!”

เจียงเยี่ยนถือคีมปลดเบ็ด นั่งยอง ๆ อยู่ข้างช่องเก็บปลา

เขาใช้น้ำทะเลเย็น ๆ ล้างเมือกคาวบนฝ่ามือ

จากนั้นก็ยืดตัวขึ้น

พลางยิ้มกว้างนับผลงานในช่องเก็บปลา

“ตัวแรกที่เราดึงขึ้นมาเมื่อกี้เป็นปลาเก๋าหินสีน้ำตาลดำแต้มเหลือง ตัวใหญ่เบ้อเริ่ม หนักตั้ง 3 ชั่ง!”

“ถัดมายังมีปลากะพงแดงหนักกว่า 3 ชั่งอีกสองตัว สีชมพูระเรื่อทั้งตัว เกล็ดไม่ถลอกเลยสักนิด!”

“ปลากะรังดำได้มาตั้งสี่ตัว แต่ละตัวหนังหนาเนื้อแน่น น้ำหนักเต็มพิกัด!”

“แล้วยังมีปลาเก๋าลายเสือหนัก 3 ชั่งครึ่งอีกตัว ลายหนังเสือของมันสะท้อนวูบวาบอยู่ในน้ำเลย!”

“นับไม่ไหวแล้ว! นับไม่ไหวจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ!”

เจียงเยี่ยนพูดพลางเช็ดเหงื่อไปด้วย

ยังไม่ทันที่พ่อจะได้พูดอะไร

เขาก็เหลือบเห็นของชิ้นใหญ่ตัวหนึ่งลอยขึ้นมาที่ช่องเก็บปลา ดวงตาพลันเป็นประกาย

“เกือบลืมไป ยังมีตัวนี้อีก ตัวมีจุดดำขาวถี่ยิบ ปากแหลมหน้าตาเหมือนหนู...พ่อ นี่ปลากะรังหนูของแท้ใช่ไหม?”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป