เก้าโมงกว่าในตอนเช้า
หมอกเหนือผิวน้ำทะเลถูกแสงแดดยามเช้าสาดไล่จนสลายไปหมด
ในร่องน้ำลึกที่หลบคลื่นอยู่หลังแนวปะการังโหนกอูฐคู่ สายลมทะเลพัดผ่านกราบเรือ ให้ความรู้สึกเย็นสบาย
บนเรือไม้ลำเล็ก พ่อลูกเจียงหย่งเหนียนกับเจียงเยี่ยนทำงานหนักติดต่อกันเต็มชั่วโมง เหงื่อชุ่มเสื้อจนแนบติดแผ่นหลัง
เหนื่อยก็เหนื่อยฉิบหายจริง ๆ
แต่สะใจก็สะใจจริง ๆ เหมือนกัน!
เจียงหย่งเหนียนยกผ้าขนหนูที่คล้องคอขึ้นเช็ดเหงื่อ แล้วค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นสูดหายใจ ทว่ามุมปากกลับหุบไม่ลง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความปลื้มใจและความสุขจากการได้ผลตอบแทน
ฝาปิดช่องเก็บปลามีชีวิตตรงกลางเรือเปิดอยู่
ด้านในมีเสียงปลาตวัดน้ำดังซ่า ๆ พลิกตัวกันอย่างดุเดือด!
พวกปลาตัวใหญ่กำลังดิ้นพล่าน
แค่ก้มลงไปดูก็เห็นปลาใหญ่หลากสีสันหลายตัวนอนอยู่ก้นช่องเก็บปลา แต่ละตัวแข็งแรงมีชีวิตชีวา
“พ่อ ของที่ติดเบ็ดราวชุดนี้เยอะกว่าที่เราคิดไว้ แถมยังตัวใหญ่กว่าด้วย!”
เจียงเยี่ยนถือคีมปลดเบ็ด นั่งยอง ๆ อยู่ข้างช่องเก็บปลา
เขาใช้น้ำทะเลเย็น ๆ ล้างเมือกคาวบนฝ่ามือ
จากนั้นก็ยืดตัวขึ้น
พลางยิ้มกว้างนับผลงานในช่องเก็บปลา
“ตัวแรกที่เราดึงขึ้นมาเมื่อกี้เป็นปลาเก๋าหินสีน้ำตาลดำแต้มเหลือง ตัวใหญ่เบ้อเริ่ม หนักตั้ง 3 ชั่ง!”
“ถัดมายังมีปลากะพงแดงหนักกว่า 3 ชั่งอีกสองตัว สีชมพูระเรื่อทั้งตัว เกล็ดไม่ถลอกเลยสักนิด!”
“ปลากะรังดำได้มาตั้งสี่ตัว แต่ละตัวหนังหนาเนื้อแน่น น้ำหนักเต็มพิกัด!”
“แล้วยังมีปลาเก๋าลายเสือหนัก 3 ชั่งครึ่งอีกตัว ลายหนังเสือของมันสะท้อนวูบวาบอยู่ในน้ำเลย!”
“นับไม่ไหวแล้ว! นับไม่ไหวจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ!”
เจียงเยี่ยนพูดพลางเช็ดเหงื่อไปด้วย
ยังไม่ทันที่พ่อจะได้พูดอะไร
เขาก็เหลือบเห็นของชิ้นใหญ่ตัวหนึ่งลอยขึ้นมาที่ช่องเก็บปลา ดวงตาพลันเป็นประกาย
“เกือบลืมไป ยังมีตัวนี้อีก ตัวมีจุดดำขาวถี่ยิบ ปากแหลมหน้าตาเหมือนหนู...พ่อ นี่ปลากะรังหนูของแท้ใช่ไหม?”