ในตัวอำเภอว่านหลง ภัตตาคารอาหารทะเลว่านหาว
หลี่เฟิงถือโทรศัพท์ฝาพับโมโตโรลา ฟังเจียงจวินพูดอยู่ปลายสาย สีหน้าพลันมืดครึ้มลง
ไอ้ไร้ประโยชน์เอ๊ย!
หลี่เฟิงสบถด่าในใจ
แต่ปากกลับแสร้งทำเป็นพี่ชายใจดี
“รู้แล้ว เหนื่อยหน่อยนะอาจวิน ไว้คราวหน้าพี่ไม่ลืมให้รางวัลนาย วางก่อนนะ”
หลี่เฟิงรีบผลักประตูห้องทำงานผู้จัดการใหญ่เข้าไป
หลี่กั๋วฟากำลังนั่งไขว่ห้างจิบชาอยู่บนเก้าอี้ประธาน
“ลนลานอะไรขนาดนั้น ไม่รู้จักสำรวมบ้างหรือไง?”
“พ่อ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
หลี่เฟิงก้าวพรวดเดียวมาถึงหน้าโต๊ะชา พูดเสียงร้อนรน
“ไอ้หนุ่มจากหมู่บ้านชิงไห่คนนั้น คนที่เอาอาหารทะเลไปส่งให้ภัตตาคารเหม่ยหัวเมื่อวานน่ะ เจียงเยี่ยน ลูกพี่ลูกน้องของเจียงจวิน ขับรถสามล้อขนอาหารทะเลชั้นเลิศเข้าตัวอำเภอมาอีกแล้ว!”
หลี่กั๋วฟากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
“ไอ้หนุ่มคนนั้นอีกแล้วเหรอ? เห็นไหมว่าขนอะไรมา?”
“ได้ยินเจียงจวินบอกว่ามีปูม้าตัวใหญ่ หอยเป๋าฮื้อตัวโต แล้วก็หอยนางรมกองพะเนิน แต่ไม่รู้จำนวนแน่ชัด ไอ้ทึ่มนั่นมองไม่ค่อยชัด”
พูดถึงตรงนี้
แววตาหลี่เฟิงเต็มไปด้วยความละโมบ เขากัดฟันพูดอย่างเคียดแค้น
“พ่อ ปลากะพงแดงกับปูม้าตัวใหญ่ที่ไอ้หนุ่มนั่นเอามาเมื่อวานขายให้ภัตตาคารเหม่ยหัวหมดเลย ซุนกว่างเซิ่งก็เลยจองจัดเลี้ยงที่เหม่ยหัว ถ้าคราวนี้ปล่อยให้หลี่เหม่ยหัวฮุบของล็อตนี้ไปอีก งานเลี้ยงแต่งงานของบ้านซุนกว่างเซิ่งเราก็อด แถมต่อไปงานเลี้ยงบ้านอื่น ๆ คงแย่งเธอไม่ไหวเหมือนกัน!”
หลี่กั๋วฟาหรี่ตา ใช้นิ้วเคาะถ้วยชาดินม่วงสองสามที