เจียงเยี่ยนยังไม่ตอบตกลงในทันที กลับยิ้มบาง ๆ แล้วถามย้อน
“อาลุงเฉิน อาลุงจาง ผมอยากถามหน่อยว่า วันนี้ปูทะเลตัวใหญ่ที่หนักเกิน 1 ชั่ง ราคาตลาดเป็นยังไงบ้างครับ?”
“ปูทะเลตัวใหญ่ที่หนักเกิน 1 ชั่งเหรอ?!”
อาเฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนมองเจียงเยี่ยนอย่างประหลาดใจ
ในยุคนี้
ปูทะเลที่จับได้ตามชายฝั่งทั่วไป ส่วนใหญ่หนักราว 3-4 เหลี่ยงไปจนถึงครึ่งชั่ง ตัวที่โตถึง 1 ชั่ง หรือหนักเกิน 1 ชั่งครึ่งนั้น นับเป็นปูชั้นเลิศอย่างแท้จริง
แถบชายฝั่งหมิ่นหนานถึงกับยกย่องให้เป็น “ราชาปูทะเลหนาม”!
อาเฉินจุปาก แล้วอธิบายว่า
“ตัวที่หนักเกิน 1 ชั่งถือว่าหาได้ยากมาก! เนื้อปูตัวผู้แน่นเหมือนกลีบกระเทียม รสหวานสด ราคาที่ท่าเรือรับซื้อให้ได้ถึงชั่งละ 15 หยวน”
“ถ้าเป็นปูตัวเมียมันเยิ้ม เนื้อเต็มกระดอง ไข่ปูจับตัวเป็นก้อน ราคาก็สูงกว่านั้นอีก ถ้าตัวใหญ่หนักเกิน 1 ชั่ง ฉันให้ได้ชั่งละ 30 หยวน!”
เจียงเยี่ยนคำนวณอยู่ในใจ
ปลากะพงแดงชั่งละ 25 หยวน ปูทะเลตัวผู้ชั่งละ 15 ตัวเมียชั่งละ 30... พ่อค้าปลาที่ท่าเรือรับไปขายต่อให้ภัตตาคารใหญ่ในเมือง อย่างน้อยก็ต้องกินส่วนต่างราคาไป 20-30 เปอร์เซ็นต์!
เซี่ยเยว่เหมิงนอนอยู่ในห้องผู้ป่วยหนักแผนกหัวใจและปอดของโรงพยาบาลอำเภอว่านหลง ตามแนวโน้มจากชาติก่อน อีก 10 วันอาการของเธอจะทรุดหนัก ค่าผ่าตัดช่วยชีวิต 20,000 หยวนต้องรีบหาให้ได้โดยด่วน!
เงินทุกหยวนต้องรีดให้คุ้มค่าที่สุด!
ถ้าเขาขนสินค้าเที่ยวนี้ไปเสนอขายให้ภัตตาคารใหญ่ในตัวอำเภอด้วยตัวเอง ก็ต้องขายได้ราคาดีกว่าเดิมแน่นอน เผลอ ๆ อาจทำกำไรเพิ่มได้เป็นพันหยวน
เที่ยวนี้เขาต้องไปตัวอำเภอให้ได้!
เมื่อคิดได้ดังนั้น
เจียงเยี่ยนก็ยิ้มให้พ่อค้าปลาหลายคน
“ต้องขอโทษทุกคนจริง ๆ ครับ ก่อนออกทะเลวันนี้ เจ้าของภัตตาคารใหญ่แห่งหนึ่งในอำเภอมาบอกผมไว้ก่อนแล้วว่า จะรับซื้อของที่จับได้เที่ยวนี้ทั้งหมด ถ้าคราวหน้ามีของดีอีก ผมจะรีบมาดูแลกิจการของอาลุงทุกคนก่อนเลยครับ!”
พ่อค้าปลาหลายคนได้ยินดังนั้น
แม้สีหน้าจะผิดหวังและประหลาดใจ แต่พอรู้ว่าภัตตาคารในอำเภอสั่งจองไว้ก่อนแล้ว พวกเขาก็ไม่กล้าบังคับซื้อ ได้แต่ถอนหายใจแล้วพยักหน้าก่อนแยกย้ายกันไป