9 โมงเช้า
ภัตตาคารอาหารทะเลว่านหาว
ผู้จัดการโถงใหญ่กำลังเรียกชื่อและอบรมพนักงานบริการที่ยืนเรียงกันอยู่สองแถว
หลี่เฟิงรีบร้อนมาถึงโถงใหญ่ของภัตตาคาร
วันนี้เขาตื่นแต่เช้า เพราะในหัวมีแต่เรื่องเซี่ยเยว่เหอ แม้เมื่อคืนจะเสียหน้าอย่างหนักที่ร้านหม้อไฟ แต่เขารู้ดีว่า ตราบใดที่น้องสาวของเซี่ยเยว่เหอยังนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล เธอก็ไม่ยอมทิ้งงานที่ภัตตาคารว่านหาวแน่ และต้องมาทำงานแน่นอน
เขาจึงมาดักรอเซี่ยเยว่เหอ
ขอแค่วันนี้เซี่ยเยว่เหอกล้าเหยียบเข้าประตูภัตตาคารว่านหาว เขาก็มีวิธีเป็นร้อยที่จะปั่นหัวผู้หญิงคนนี้ให้ทำตามใจ!
หลี่เฟิงมีใบหน้าบวมเป่งราวกับหัวหมู ทายาสีม่วงเต็มหน้า แถมยังแปะพลาสเตอร์ยาไว้อีกหลายแผ่น พวกพนักงานบริการเห็นแล้วต่างชะงัก คิดในใจว่าคุณชายใหญ่เป็นอะไรไปกันแน่
หลี่เฟิงไม่สนใจสายตาของคนพวกนั้น
เขากวาดตามองกลุ่มพนักงานบริการในโถงใหญ่ ก่อนจะขมวดคิ้ว
คนล่ะ?!
เซี่ยเยว่เหอไม่ได้อยู่ในกลุ่มด้วยซ้ำ!
หลี่เฟิงถามหวังเต๋อฟา
“ผู้จัดการหวัง เซี่ยเยว่เหออยู่ไหน?!”
หวังเต๋อฟาตกใจ รีบยิ้มประจบแล้วอธิบาย
“คุณชายเฟิง วันนี้เซี่ยเยว่เหอไม่ได้มาลงชื่อเข้างาน แล้วก็ไม่ได้ฝากใครมาลางานด้วย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นครับ”
“ไม่มา! ไม่ลางานด้วย?!”
ความโกรธพลุ่งพล่านในใจหลี่เฟิงทันที!
บัดซบ กล้าดียังไง!
แค่พนักงานบริการตัวเล็ก ๆ กล้าขาดงานโดยไม่แจ้งล่วงหน้าอย่างนั้นเหรอ?!
หรือว่าเมื่อคืนหลังจากถูกเขาข่มขู่
ผู้หญิงคนนี้ตัดสินใจไม่สนอะไรแล้ว?!
“บัดซบ! นังผู้หญิงไม่รู้จักเจียมตัว!”
หลี่เฟิงตรงดิ่งขึ้นไปยังห้องทำงานผู้จัดการใหญ่
ปัง!
ประตูไม้ห้องทำงานถูกผลักเปิดอย่างแรง
หลี่กั๋วฟาเห็นลูกชายบุ่มบ่ามพรวดพราดเข้ามา ก็ขมวดคิ้วทันที
“ลนลานอะไรอีกล่ะ?”
หลี่เฟิงพุ่งไปที่โต๊ะทำงาน วางมือทั้งสองข้างค้ำโต๊ะ กัดฟันกรอด
“พ่อ! วันนี้เซี่ยเยว่เหอไม่ได้มาทำงานเลยด้วยซ้ำ นังนั่นไม่แม้แต่จะลางาน!”
“นังผู้หญิงสารเลว! หรือเมื่อคืนฉันทำให้กลัวจนไม่กล้ามาแล้ว? แต่ถ้าไม่มา ฉันจะสั่งสอนยังไงล่ะ!”
“พ่อ! ตอนนี้ผมจะพาคนไปโรงพยาบาลอำเภอ ลากเธอออกมาจากโรงพยาบาลให้ได้!!”
หลี่เฟิงเดือดดาลจนแทบคลั่ง