ปูเขียวตัวยักษ์ยังคงขายราคาเท่าเมื่อวาน
ปูตัวผู้ชั่งละ 25 หยวน ตัวเมียชั่งละ 50 หยวน
เจียงเยี่ยนมองตัวเลขบนใบรายการที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ในใจเขาแทบยิ้มจนแก้มปริ แต่สีหน้ากลับแทบไม่เปลี่ยน
ก็เกิดใหม่กลับมาแล้วนี่นา
แค่นี้ยังพอเก๊กได้อยู่
ซุนกว่างเซิ่งมองชายหนุ่มตรงหน้าที่สุขุมและคล่องแคล่ว แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
“หนุ่มคนนี้ไม่เพียงโชคดี เมื่อกี้ตอนอยู่ข้างนอกเผชิญกับราคาสูงล่อใจจากภัตตาคารว่านหาว ก็ยังไม่ประจบ ไม่หวั่นไหว”
“ถ้าให้เวลาเขาอีกหน่อย อนาคตของเด็กคนนี้ต้องไร้ขีดจำกัดแน่”
ซุนกว่างเซิ่งคิดพลางแอบชื่นชมอยู่ในใจ
จากนั้นเขาก็เป็นฝ่ายเปิดปากยิ้มถามเจียงเยี่ยนเพื่อขอเบอร์ติดต่อ
“น้องเจียงเยี่ยน เราแลกเบอร์กันไว้หน่อยไหม ปกติฉันต้องเลี้ยงรับรองแขกอยู่บ่อย ๆ บางครั้งก็จัดงานเลี้ยงที่บ้านเหมือนกัน แต่ทุกครั้งที่รับรองแขกก็ต้องมีวัตถุดิบชั้นดีไว้เพิ่มหน้าตา ต่อไปถ้าฉันต้องการอาหารทะเลคุณภาพสูง จะโทรหาเธอให้เอามาขายโดยตรง”
พอหลี่เหม่ยหัวได้ยินก็ยกมือตบหน้าผากตัวเองอย่างเสียดาย
“ตายจริง ดูความจำฉันสิ เมื่อวานลืมขอเบอร์อาเยี่ยนไว้เลย”
“เราก็แลกเบอร์กันไว้ด้วยนะ”
เจียงเยี่ยนได้ยินแล้วก็ยิ้มเจื่อน
ที่ไหนกันว่าเมื่อวานเธอลืม
ความจริงคือเมื่อวานฉันยังไม่มีเบอร์โทรศัพท์ต่างหาก ไม่อย่างนั้นจะต้องรอให้เธอจำได้ทำไม ฉันคงยื่นเบอร์ให้เองแล้ว
เจียงเยี่ยนหยิบโทรศัพท์โนเกีย 3210 มือสองที่เพิ่งซื้อวันนี้ออกจากกระเป๋า
ไม่ใช่ว่าซื้อเครื่องใหม่ไม่ไหว แต่ของมือสองคุ้มค่ากว่า
เงินต้องเก็บไว้รักษาเซี่ยเยว่เหมิงก่อน
หลังผ่าตัดแล้วค่อยหาเงินซื้อเครื่องใหม่ก็ยังไม่สาย
เขาเกาหัวอย่างเขิน ๆ
“พูดตามตรงนะครับเจ้านายทั้งสอง โทรศัพท์กับเบอร์นี่ผมเพิ่งจัดการวันนี้ตอนเข้าอำเภอ แวะผ่านร้านโทรศัพท์พอดี เมื่อวานถามยังไงผมก็ไม่มีจริง ๆ ครับ”
ซุนกว่างเซิ่งกับหลี่เหม่ยหัวได้ยินแล้วก็ยิ้มพยักหน้า ไม่ได้ดูถูกเขาเพราะเรื่องนี้
ในปี 1999 คนที่มีโทรศัพท์ใช้ยังเป็นคนส่วนน้อย
เจียงเยี่ยนซื้อได้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว
หลังบันทึกเบอร์เรียบร้อย
เจียงเยี่ยนนึกถึงอาการป่วยของเซี่ยเยว่เหมิงขึ้นมาอีกครั้ง