“อืม”
ตอนเซี่ยเยว่เหมิงลืมตาขึ้น เซี่ยเยว่เหอกำลังนั่งปอกแอปเปิลอยู่ข้างเตียง
พอได้ยินเสียง เซี่ยเยว่เหอก็หันกลับมาทันที
“ตื่นแล้วเหรอ?”
“พี่ กลับมานานหรือยัง?”
เสียงของเซี่ยเยว่เหมิงยังแหบอยู่เล็กน้อย
เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง เซี่ยเยว่เหอรีบกดไหล่เธอไว้
“พี่เพิ่งมาได้ไม่นาน อย่าขยับ กำลังให้น้ำเกลืออยู่”
ได้ยินอย่างนั้น เซี่ยเยว่เหมิงก็ยอมนอนลงอย่างว่าง่าย
เซี่ยเยว่เหอวางแอปเปิลลงบนโต๊ะข้างเตียง แต่ไม่ได้ปอกต่อทันที
เธอล้วงเงิน 500 หยวนกับกระดาษแผ่นนั้นออกมาจากใต้หมอน
“เหมิงเหมิง”
“เงินกับกระดาษนี่ เธอรู้ไหมว่าเป็นเรื่องอะไร?”
เปลือกตาของเซี่ยเยว่เหมิงกระตุก
เธอไม่คุ้นกับลายมือบนกระดาษ แต่วันนี้ไม่มีใครมาอีก ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร ยิ่งเห็นข้อความที่เขียนไว้แล้วด้วย
“เงินก้อนนี้เอาไปซื้อของบำรุงให้เยว่เหมิงฟื้นฟูร่างกาย”
ลายมือเขียนอย่างเป็นระเบียบทีละขีด ตัวอักษรเป็นเหลี่ยมสวยงาม
ต้องเป็นลายมือของพี่อาเยี่ยนแน่ ๆ
หัวใจเธอวูบลงไป
พี่อาเยี่ยนแอบทิ้งเงินไว้ให้ตั้ง 500 หยวนโดยไม่พูดอะไรเลยเหรอ?
ก่อนหน้านี้พี่สาวบอกว่าฐานะทางบ้านของพี่อาเยี่ยนธรรมดามากนี่นา
เงิน 500 หยวน เกือบเท่าค่าแรงของคนทั่วไปทั้งเดือนเลยนะ
แล้วเขาก็ทิ้งไว้ให้แบบนี้เลยเหรอ?!
พอคิดดูให้ดี เซี่ยเยว่เหมิงก็เข้าใจ พี่อาเยี่ยนคงกลัวว่าเธอจะปฏิเสธ เลยไม่พูดอะไรแล้วแอบสอดเงินไว้ใต้ตัวเธอ
ในปี 1999 เงิน 500 หยวนไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลย
แต่เจียงเยี่ยนกลับวางทิ้งไว้เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่
เซี่ยเยว่เหมิงรู้สึกตื้นตันใจสารพัด แต่เมื่อนึกถึงข้อตกลงกับเจียงเยี่ยนที่ว่าจะยังไม่บอกพี่สาวว่าเขามาหา เธอก็รู้ว่าห้ามเผลอเผยพิรุธ ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
เซี่ยเยว่เหมิงกะพริบตาปริบ ๆ ทำหน้าไม่รู้เรื่อง
“เงินเหรอ? เงินอะไรคะพี่?”
“หนูนอนอยู่ตลอดเลยนะ”
“ไม่รู้เรื่องเลย”
เธอแสดงได้แนบเนียนมาก
พูดไปพลางก็ฝืนหันไปมองใต้เตียง
ราวกับมีใครซ่อนอยู่ใต้เตียงอย่างนั้น
“หรือเพื่อนพี่มาเหรอคะ?”
“มาเยี่ยมหนูตอนกลางวันใช่ไหม?”
เซี่ยเยว่เหอขมวดคิ้ว
เธอพยักหน้า แล้วก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง จึงรีบส่ายหน้าทันที
“ไม่น่าใช่เพื่อนพี่นะ”