“อาเยี่ยน โชคดีของนายเนี่ย พี่ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว!”
หลี่เหม่ยหัวนั่งยอง ๆ ข้างถัง มองกุ้งมังกรลายเสือที่เบียดกันแน่นอยู่ข้างใน มือที่ยื่นออกไปค้างอยู่นานก็ยังไม่กล้าวางลง ความตื่นเต้นบนใบหน้าปิดไม่มิดแล้ว
อาหารทะเลหายากราคาแพงขนาดนี้
คนอื่นอยากจับให้ได้สักหนึ่งหรือสองตัว ยังยากพอ ๆ กับฝันไป
แต่เจียงเยี่ยนกลับจับมาได้ แถมยังใส่ไว้เต็มถึง 6 ถัง ราวกับผักกาดขาวแน่ะ!
“แหะ ๆ”
“โชคดีน่ะครับ โชคดีทั้งนั้น”
เจียงเยี่ยนยิ้มอย่างถ่อมตัวตามมารยาท
จู่ ๆ กุ้งมังกรตัวใหญ่ตัวหนึ่งก็ดีดหางอย่างแรง น้ำกระเซ็นเปียกขากางเกงซุนกว่างเซิ่งไปทั้งแถบ
ซุนกว่างเซิ่งหลบไม่ทัน แต่กลับหัวเราะออกมา
“แรงดีจริง ๆ! ของดีแบบนี้มันต้องแรงอย่างนี้สิ ฮ่า ๆ ๆ!”
เจียงเยี่ยนชะงัก ก่อนจะอดหัวเราะไม่ได้
ดูออกเลยว่าซุนกว่างเซิ่งชอบกุ้งมังกรตัวใหญ่นี่จริง ๆ
“พี่เหม่ยหัว รีบชั่งเถอะครับ ถ้าปล่อยให้เบียดกันต่อไป เดี๋ยวได้เกิดเรื่องจริง ๆ แน่”
“จริงด้วย ๆ! เหล่าจาง ไปเคลียร์บ่อพักน้ำด้านหลังสักสองสามบ่อ!”
หลี่เหม่ยหัวได้สติ รีบลุกขึ้นเรียกลูกน้อง
ทุกคนคุ้นกับภาพแบบนี้ดีอยู่แล้ว ถังน้ำใบใหญ่สำหรับใส่ปลา เครื่องชั่ง ตะกร้า และสมุดบัญชี ถูกยกมาตั้งตรงหน้าในพริบตา ลูกมือจากครัวหลังหลายคนก็ยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ พร้อมขนของเข้าไปใส่บ่อเติมออกซิเจนได้ทุกเมื่อ
จากนั้น
ลูกน้องก็ชั่งตะกร้าเปล่าก่อน
ทั้งสองคนจึงเริ่มช่วยกันจับปลาใส่ตะกร้า
ปลาที่ชั่งก่อนคือปลาเก๋าลายเสือ
พวกมันยังดิ้นไม่หยุดแม้จะพ้นน้ำ หางปลาอวบหนาฟาดก้นตะกร้าดังปัง ๆ แต่ปลาแบบนี้ก็ราคาแพงมาก จะทำให้บาดเจ็บไม่ได้ จึงต้องค่อย ๆ หยิบวางทีละตัว
สุดท้ายก็ชั่งน้ำหนักได้
“36 ตัว หนักทั้งหมด 144 ชั่งครับ!”
“โห ปลาเก๋าลายเสือเยอะจริง ๆ ด้วย”
หลี่เหม่ยหัวก้มจดบัญชี ก่อนเงยหน้ามองเจียงเยี่ยน
แววตาเต็มไปด้วยความพอใจที่ได้ของชั้นยอด
“พี่ให้กิโลละ 140 หยวนสำหรับปลาเก๋าลายเสือนะ รวมเป็น 20,160 หยวน ราคาโอเคไหม?”
“โอเคครับ พี่จัดการตามที่เห็นสมควรเลย”
เจียงเยี่ยนพยักหน้า
แต่ในใจกลับตกตะลึงสุด ๆ
แค่ล็อตแรกก็ได้ตั้งสองหมื่นกว่าแล้ว!
วันนี้รวยเละจริง ๆ!