อู๋ซิ่วอิงร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาไหลพราก สะอึกสะอื้นจนพูดไม่ออก ถ้าไม่รู้คงนึกว่าเธอกำลังสงสารอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวอยู่!
แต่พอพูดออกมา กลับมีแต่เรื่องเสียดายเงินกับบ่นว่าตัวเองตรากตรำมาครึ่งชีวิต
ตอนนี้บ้านเหลือแต่ผนังเปล่า ๆ ต่อไปจะใช้ชีวิตยังไง และคำพูดทำนองนั้น
เมื่อได้ยินจางชุ่ยเฟินพูด
ดวงตาของอู๋ซิ่วอิงก็กลอกไปมา ในเมื่อจางชุ่ยเฟินจะยื่นมือเข้ามายุ่ง งั้นก็โยนภาระให้เธอดูแลไปเลย:
“หัวหน้าจาง ในเมื่อคุณสงสารเด็กคนนี้ งั้นค่ารักษาพยาบาลหลังจากนี้ คุณออกให้ด้วยเลยดีไหม!”
จางชุ่ยเฟินถึงกับอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก
ตอนพาเด็กคนนี้มาส่งโรงพยาบาล ค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ก็เป็นเธอที่สำรองจ่ายไปก่อน
สถานการณ์ตอนนี้ จะหวังพึ่งครอบครัวอวี๋ก็คงไม่ได้แล้ว
แต่พอเห็นอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวที่ซูบเซียวและน่าสงสาร เธอก็ทำใจปล่อยไว้เฉย ๆ ไม่ได้
จางชุ่ยเฟินสูดหายใจลึก “ได้ เงินหลังจากนี้ฉันสำรองจ่ายเอง
รวมกับค่าใช้จ่ายก่อนหน้านี้ ฉันจะไปเบิกคืนจากหน่วยงานของพวกคุณสองคนพร้อมกัน
ส่วนหน่วยงานของพวกคุณจะเป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายก้อนนี้โดยตรง หรือหักจากเงินเดือน
เรื่องนี้ฉันก็บอกไม่ได้เหมือนกัน
แล้วเรื่องของเด็กคนนี้ ฉันก็จะรายงานให้หน่วยงานของพวกคุณทราบตามความจริงด้วย
คนในครอบครัวพวกคุณลงมือทำร้ายเธอเอง ค่าใช้จ่ายก็คงถูกหักจากเงินเดือนพวกคุณใช่ไหม?”
เธอได้เป็นหัวหน้าฝ่ายสตรีก็เพราะตั้งใจทำประโยชน์ให้ประชาชนจากใจจริง
แต่ก็ใช่ว่าจะยอมให้คนอย่างครอบครัวอวี๋มาบีบบังคับได้ตามใจ
พอเธอพูดจบ อวี๋เจิ้งหัวก็โกรธจนหน้าแดงคอแดง แต่ยังคงเงียบกริบ
เวลาอยู่ต่อหน้าคนนอก เขามักทำท่าวางมาดแบบนี้ คนอื่นเลยคิดว่าเขาอารมณ์ดี
อู๋ซิ่วอิงร้องโฮเสียงดัง “หัวหน้าจาง
บ้านฉันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว คุณยังจะซ้ำเติมกันอีก ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!”
จางชุ่ยเฟินไม่กลัวที่อู๋ซิ่วอิงจะโวยวาย เธอพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า
“ก็แค่ทำตามระเบียบราชการ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีที่ไหนให้ความเป็นธรรมกับเด็กคนนี้ หัวหน้าหน่วยงานของพวกคุณต้องยินดีช่วยแน่”
พอพูดแบบนี้ ก็จับจุดอ่อนของสองสามีภรรยาไว้ได้พอดี
พวกเขาไม่เต็มใจ แต่ก็ได้แต่ยอมถอยและไม่พูดอะไรอีก
เรื่องเงินทำได้แค่ไปยื่นเรื่องกับหน่วยงานเพื่อเบิกเงินเดือนล่วงหน้ามาส่วนหนึ่ง
ตัวซวยจริง ๆ
นอนโรงพยาบาลแค่ครั้งเดียว ก็ทำพวกเขาเสียเงินไปตั้งยี่สิบกว่าหยวน
ในใจคิดว่ากลับไปเมื่อไรจะจัดการนังตัวปัญหานี่ให้หนัก
สุดท้ายอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวพักรักษาตัวในโรงพยาบาลสามวัน อู๋ซิ่วอิงก็รีบร้อนลากตัวกลับบ้านทันที
ตอนออกจากโรงพยาบาล หมอเตรียมยาสำหรับเปลี่ยนแผลไว้ให้สองสามชุด
แม้หมอจะมีหน้าที่ช่วยชีวิตคน แต่คนส่วนใหญ่ในยุคนี้ค่อนข้างยากจน
พวกเขาก็ช่วยให้คนพ้นจากความยากจนไม่ได้ สำหรับคนที่รีบร้อนจะออกจากโรงพยาบาลแบบนี้ พวกเขาจึงไม่ค่อยขัดขวาง
ถ้าขัดขวางแล้วคนไข้ไม่มีเงินจ่าย ค่ารักษาก็ต้องเป็นพวกเขาที่ออกเอง
ถ้ามีแค่คนสองคนก็ยังพอว่า แต่ปัญหาคือคนส่วนใหญ่ในยุคนี้เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น
ตอนอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวออกจากโรงพยาบาล หมอที่รับผิดชอบรักษาเธอยังตรวจร่างกายให้อย่างละเอียดด้วยความตั้งใจ
เมื่อแน่ใจว่าคนไข้ลงเดินได้แล้ว ทั้งยังจ่ายยาให้ด้วยตัวเอง เขาจึงค่อยวางใจ
ยังดีกว่ารอให้พวกเขาเผลอแล้วแอบหนีไป โดยไม่จ่ายยาและไม่เปลี่ยนแผลอะไรเลย
ระหว่างทางกลับ
จางชุ่ยเฟินพบอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวกับคนอื่น ๆ จึงดึงเธอแยกไปคุยตามลำพัง
เธอถามไถ่ด้วยความห่วงใยอยู่สองสามคำ ก่อนจะกำชับว่า
“ถ้ามีปัญหาอะไร อย่าลืมมาหาป้าจางนะ”
ระหว่างที่ดึงเธอคุยกันอยู่ จางชุ่ยเฟินก็แอบยัดเงินสิบหยวนใส่มืออวี๋เหมี่ยวเหมี่ยว
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวซาบซึ้งใจกับคนที่มีน้ำใจต่อเธอมาก ก่อนแยกจากกันจึงเอ่ยขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในยุควันสิ้นโลก ผู้คนเย็นชาไร้น้ำใจ แทบไม่เห็นคนใจดีอย่างจางชุ่ยเฟินเลย
เธอรับปากเสียงเบาว่า “คุณป้าจาง ต่อไปพอหนูมีเงินแล้ว หนูจะคืนให้แน่นอนค่ะ”
อู๋ซิ่วอิงกับคนอื่น ๆ มองอยู่ไม่ไกล จะให้พวกเธอสังเกตเห็นไม่ได้
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากรับเงินก้อนนี้ แต่ก็ไม่สะดวกจะยื้อไปยื้อมา จึงรับไว้เสียเลย
อีกอย่าง ตอนนี้เธอก็ไม่มีเงินเหมือนกัน รับไว้ก่อนแล้วค่อยคืนทีหลังก็เหมือนกัน
จางชุ่ยเฟินได้ยินแล้วก็รู้สึกปลื้มใจ ในใจอดถอนหายใจไม่ได้ เด็กคนนี้รู้ความเหลือเกิน
เป็นเพราะเธอเห็นว่าเด็กคนนี้หมดสติไม่ฟื้น จึงใช้อำนาจในฐานะหัวหน้าฝ่ายสตรีกดดัน
ถึงบังคับให้อวี๋เจิ้งหัวกับอู๋ซิ่วอิงพาเด็กมาส่งโรงพยาบาล ไม่อย่างนั้นเด็กคนนี้จะฟื้นขึ้นมาหรือเปล่าก็ยังไม่รู้
เงินค่ารักษาส่วนหนึ่ง โรงงานของอวี๋เจิ้งหัวออกหน้าคืนให้จางชุ่ยเฟินแล้ว
แต่เงินก้อนนี้เกิดจากเรื่องที่อวี๋เจิ้งหัวทำขึ้นเอง จึงต้องหักจากเงินเดือนของเขาในอนาคต
โรงงานไม่ใช่คนโง่ จะให้ควักเงินก้อนนี้ออกมาเองได้ยังไง
ตอนหัวหน้าโรงงานแจ้งอวี๋เจิ้งหัว เขาก็ยังคงวางท่าซื่อ ๆ เหมือนเดิม
ส่วนในใจโกรธแค้นแค่ไหน มีเพียงตัวเขาเองที่รู้
หลายวันมานี้คนทั้งบ้านต่างก็อัดอั้นอยู่ในใจ!
พอกลับถึงบ้าน รอจนทุกคนเข้าห้องกันหมดแล้ว อู๋ซิ่วอิงก็ปิดประตูดังปัง
อวี๋เจิ้งหัววางมาดเป็นหัวหน้าครอบครัวเต็มที่ ยืนหน้าตาถมึงทึงอยู่ตรงหน้าอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยว
“คุกเข่าลง แล้วสารภาพมาตามตรง แกไปยั่วยวนคนให้มาขนของในบ้านไปจนหมดใช่ไหม?”
ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยว
แต่เธอคนเดียวคงไม่มีความสามารถทำเรื่องนี้ได้แน่
งั้นก็ต้องเหมือนที่ลูกสาวคนโตพูด คือร่วมมือกับคนนอกก่อเรื่องนี้ขึ้นมา
อู๋ซิ่วอิงก็ช่วยพูดเสริมอยู่ข้าง ๆ สีหน้าราวกับทำไปเพื่ออวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวอย่างนั้น
“แกเชื่อฟังพ่อดี ๆ แล้วพูดมาตามตรงว่าของไปอยู่ที่ไหน เอาของกลับมา
พวกเราก็จะไม่เอาเรื่อง ไม่อย่างนั้นถ้าพ่อแกลงมือขึ้นมา ฉันห้ามไม่ไหวหรอกนะ”
คำพูดแบบนี้ฝังลึกอยู่ในความทรงจำของร่างเดิม
ในบ้านมีลูกสามคน ไม่ว่าใครทำผิด อู๋ซิ่วอิงก็จะคอยไล่ถามร่างเดิมอยู่คนเดียว
ทั้งยังไม่เคยคิดถึงเหตุผลหรือเบาะแสก่อนหลัง แค่ฟันธงว่าเรื่องเลวร้ายทั้งหมดเป็นฝีมือร่างเดิม
ส่วนอีกสองคนเป็นลูกที่เธอเลี้ยงมากับมือ ยังไงก็ต้องเป็นเด็กดี ซื่อสัตย์และมีน้ำใจ
จะทำเรื่องเลวร้ายได้ยังไง?
ครั้งนี้ร่างเดิมถูกใส่ความก็จริง แต่ของทั้งหมดเป็นเธอที่ขนไปเอง
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวแอบพูดกับร่างเดิมในใจว่า
“ขอโทษนะ แต่ฉันจะจัดการพวกเธอให้สาสมแน่นอน”
เธอจะทำให้ครอบครัวนี้มีชีวิตยืนยาว มีชีวิตอย่างทุกข์ทรมานไปนาน ๆ
จะต้องให้ลิ้มรสความขมขื่นทุกรูปแบบของชีวิตให้ครบ...
ฆ่าให้ตายไปเลยก็สบายเกินไป!
ตายง่ายจะตาย ตายแล้วก็จบทุกอย่างไปอย่างสบายใจ
แล้วความทุกข์ที่ร่างเดิมเคยเจอมาล่ะ นับเป็นอะไร?
เห็นว่าอวี๋เจิ้งหัวใกล้จะระเบิดอารมณ์แล้ว อู๋ซิ่วอิงจึงส่งสายตาให้ลูกรักทั้งสองคน
อวี๋ฉินดึงอวี๋ชิวชิวกลับเข้าไปหลบในห้อง ทั้งคู่ยังแอบสะใจอยู่ในใจเล็กน้อย
เมื่อเห็นแบบนั้น อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวก็นึกถึงภาพจากความทรงจำของร่างเดิม
เวลาที่อวี๋เจิ้งหัวโมโห อู๋ซิ่วอิงก็จะคอยปกป้องสองคนนั้นแบบนี้
เธอเห็นจนชินแล้ว
แค่ไม่คิดว่าตัวเองเจ็บปวดขนาดนี้ ยังจะนึกถึงพวกหล่อนอีก!
เป็นลูกรักตัวจริงเสียงจริงของแม่สินะ
ตอนนี้บนใบหน้าอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวไม่มีสีหน้าใด ๆ
“พ่อ แม่ นอกจากไปเรียนแล้ว หนูก็ทำแต่งานบ้าน จะไปยั่วยวนใครได้ที่ไหน?
หรือว่าพวกพ่อกับแม่เป็นคนแบบนั้น เลยคิดว่าหนูก็เป็นเหมือนกัน?”
ตอนนี้เป็นปี 1970 ความคิดของผู้คนยังค่อนข้างหัวโบราณ
ใส่ร้ายลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองว่าเที่ยวไปยั่วยวนผู้ชายตั้งแต่อยู่ในโรงพยาบาล นี่เป็นสิ่งที่พ่อแท้ ๆ ทำกันหรือไง?
อวี๋เจิ้งหัวได้ยินลูกสาวที่ปกติรังแกง่ายที่สุด กล้าวาจากระแทกแดกดันใส่เขาในวันนี้
เขาทนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
เขาจะระบายความโกรธทั้งหมดออกมา
หลังจากคำรามอยู่สองสามครั้ง เขาก็ยกขาขึ้นโดยไม่คิดอะไร ออกแรงเต็มที่หมายจะเตะอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยว
ถ้าเป็นร่างเดิมที่อยู่ตรงนี้ เตะทีเดียวแบบนี้ไม่ตายก็ต้องพิการ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่ร่างเดิมแล้ว เป็นเธอต่างหาก!
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวจะยืนเฉย ๆ ให้คนทำร้ายได้ยังไง เธอเอี้ยวตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว
เมื่อไม่มีแรงต้าน อวี๋เจิ้งหัวก็ฉีกขาแยกออกอย่างสวยงาม ก่อนจะไถลลงไปนอนเหยียดยาวกับพื้น
ต้องยอมรับว่าท่าเหยียดตรงทีเดียว ไม่แพ้คนที่ฝึกเต้นมาเป็นอาชีพเลย
ที่สำคัญ เขาไม่ได้แค่ไถลลงไป แต่ท่านั่งแยกขานี้ทั้งไถลทั้งกระแทกพื้นไปพร้อมกัน
จุ๊ ๆ ๆ คงยืดหรือกระแทกไข่เข้าแล้วสินะ ต้องเจ็บแค่ไหนกันเนี่ย!
เป็นไปตามคาด เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดดังขึ้นในบ้านทันที
อวี๋เจิ้งหัวเจ็บจนเส้นเลือดปูดขึ้นบนใบหน้า เหงื่อแตกเต็มหัว ใบหน้าแดงก่ำเหมือนตับหมู
ซี๊ด อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวแค่มองยังรู้สึกเจ็บ เขาต้องใช้แรงมากแค่ไหนกันนะ?
กรรมตามสนอง!!!
พอเห็นภาพนี้ อู๋ซิ่วอิงก็มีสีหน้าร้อนรน รีบเข้าไปจะพยุงอวี๋เจิ้งหัวขึ้นมา
“เจิ้งหัว อดทนหน่อย ค่อย ๆ ลุกนะ”
แต่ตอนนี้เธอจะมีแรงพยุงผู้ชายโตเต็มวัยที่ขยับตัวไม่ได้เลยขึ้นมาได้ยังไง
เห็นสถานการณ์แบบนี้แล้ว อู๋ซิ่วอิงก็ยังไม่ลืมเงยหน้าจ้องอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวอย่างดุร้าย ก่อนจะด่ากราด
“นังตัวซวย พ่อแกจะเตะแกแล้ว แกจะหลบทำไม?
ดูสิ ทำพ่อแกเป็นแบบนี้แล้ว ยังไม่รีบมาช่วยพยุงอีก!”
??? “โดนเตะแล้วไม่หลบเหรอ ฉันไม่ได้โง่นะ”
เดิมทีอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ขยับไปไหน
อู๋ซิ่วอิงนี่ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ ยังคิดจะให้เธอช่วยอีกเหรอ?
คิดอะไรอยู่เนี่ย!
เมื่อเห็นอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวไม่สะทกสะท้าน ไม่มีท่าทีจะช่วยเลยสักนิด อู๋ซิ่วอิงก็ยิ่งโกรธจนแทบระเบิด
เธอลุกขึ้นมาแล้วจะเข้าไปกระชากหูอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวอีกครั้ง
งั้นก็อย่ามาโทษเธอแล้วกันนะ!
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวหลบอย่างว่องไว แล้วดึงผ้าปูที่นอนจากเตียงเก่า ๆ ของร่างเดิมที่อยู่ด้านหลังออกมา
โชคดีที่ “อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวจอมขโมย” ไม่ได้ขนมันไปด้วย
ไม่อย่างนั้นคงหาอุปกรณ์อะไรไม่ทันในช่วงเวลาสั้น ๆ แบบนี้
เธอฉีกผ้าปูที่นอนเป็นริ้วผ้า แล้วมัดมืออู๋ซิ่วอิงไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็เอาปลอกหมอนที่เย็บต่อกันจากเศษผ้าของร่างเดิม
ขยำเป็นก้อนแล้วยัดปากอู๋ซิ่วอิง
กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที
อู๋ซิ่วอิงยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ถูกมัดจนขยับตัวไม่ได้แล้ว!
จัดการเสร็จแล้ว แต่ยังไม่หายโมโห เธอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ในทันใด
เธอนึกถึงตอนอยู่โรงพยาบาลกับภาพในความทรงจำของร่างเดิม ว่าสองนังตัวดีในห้องนี้ใส่ร้ายเธอยังไง
ไม่มีใครเป็นคนดีสักคน!
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวเตะประตูห้องที่อวี๋ฉินกับอวี๋ชิวชิวอยู่จนเปิดผาง
เธอบิดเศษผ้าให้เป็นเชือก แล้วมัดมือทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว ก่อนแขวนพวกเธอไว้กับคานประตู
เธอใช้เศษปลอกหมอนที่เหลือจากปลอกหมอนเศษผ้าของร่างเดิมอุดปากพวกเธอเหมือนกัน
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเหลือเชื่อ แถมยังออกแรงได้มากอย่างน่าตกใจ
ทั้งสองคนคิดจะขัดขืน แต่ไม่รู้ทำไม
เมื่อเผชิญหน้ากับอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวในวันนี้ พวกเธอกลับไม่มีแรงตอบโต้เลยแม้แต่น้อย
ล้อเล่นหรือไง ถ้าแค่คนธรรมดาสองคนยังจัดการไม่ได้ แล้วเธอเอาชีวิตรอดในยุควันสิ้นโลกมาได้ยังไง
ถึงเธอจะไม่ใช่ผู้มีพลังระดับสูงสุดในยุควันสิ้นโลก แต่ทักษะการหนีเอาชีวิตรอดของเธอเรียกได้ว่าเยี่ยมยอดแน่นอน
จับคนธรรมดาสองคนที่ยังสู้ซอมบี้ขั้นหนึ่งไม่ได้ มันก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ!!!
ตั้งแต่ตอนที่ทะลุมิติมา เธอก็พบว่าพลังพิเศษธาตุไม้กับพลังจิตของตัวเองติดตามมาด้วย เพียงแต่ลดลงมาเหลือขั้นหนึ่ง
เห็นเท้าของทั้งสองคนยังเตะปัดไปมาไม่หยุด เธอจึงมัดขาพวกหล่อนไว้ด้วยเสียเลย
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวหาแผ่นไม้กระดานที่ค่อนข้างบางจากเตียงเก่า ๆ ออกมาใช้แทนกระบอง
แผ่นไม้แหวกอากาศฟาดใส่ร่างของทั้งสองคน เกิดเสียงเพี๊ยะ ๆ ดังขึ้น
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ็บแค่ไหน เนื้อแทบเละไปหมด
ระหว่างนั้นยังฟาดโดนอู๋ซิ่วอิงกับอวี๋เจิ้งหัวเป็นพัก ๆ ด้วย
เธอบอกว่าเผลอฟาดโดนเอง ไม่รู้ว่าคนอื่นจะเชื่อไหม
แต่เธอเชื่อตัวเองก็พอแล้ว