เจ้าก้อนขนตรงหน้าหยุดพูดจ้อ หัวเล็ก ๆ ห้อยตกลงมาในทันที หูฟูฟ่องก็ลู่ลงตามไปด้วย ดูหงอยเหงาซึมเซาอย่างเห็นได้ชัด:
“เอ่อ คือว่า ฉันก็ลืมไปแล้วเหมือนกันว่าทำไมถึงอยู่ในมิตินั้น พอมิติทั้งสองรวมเข้าด้วยกัน ฉันถึงได้ตื่นขึ้นมา!”
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวเลิกคิ้ว เอาเถอะ นี่เป็นเจ้าตัวเล็กที่ไม่รู้ที่มาที่ไปอีกแล้ว
เธอทบทวนเนื้อหาในหนังสืออย่างละเอียด ตอนอ่านไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย แสดงว่าอวี๋ฉินไม่เคยปลุกเจ้าตัวเล็กนี่ขึ้นมา
ในหนังสือบอกเพียงว่าอวี๋ฉินเปิดมิติที่ใช้เก็บของได้ ซึ่งช่วยอำนวยความสะดวกให้เธอทำธุรกิจอย่างมาก
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวสัมผัสได้ว่าเจ้าก้อนขนตัวเล็ก แม้จะหยิ่งนิด ๆ แต่ก็เชื่อฟังเธอมาก
เห็นท่าทางงุนงงของมัน อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวจึงเปลี่ยนเรื่องคุย “แล้วเธอมีชื่อไหม ฉันควรเรียกเธอว่าอะไรดี? เจ้าเหมียวน้อย?”
เจ้าตัวเล็กที่กำลังนอนหมอบอยู่ในอ้อมแขนของอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวอย่างงุนงง พอได้ยินเธอเรียกก็ขนตั้งชันขึ้นมาทันที ขนฟูทั้งตัวลุกพรึ่บ:
“บอกแล้วไงว่าฉันเป็นลูกเสือน้อย ลูกเสือน้อย ไม่ใช่แมว”
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวเห็นเจ้าตัวจ้อยทำหน้าบึ้งอย่างขัดใจ ก็น่ารักจนเกินห้ามใจ เธอหลุดหัวเราะเบา ๆ พลางลูบขนบนหลังของมันอย่างอ่อนโยน:
“โอเค ๆ ลูกเสือน้อย แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ?”
“จำไม่ได้” พูดจบมันก็ห้อยหัวลงอีกครั้ง ดูน่าสงสารขึ้นมานิด ๆ
ท่าทางเหมือนกำลังออดอ้อนอย่างน่าสงสาร อาจเป็นเพราะอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวมีรสนิยมแปลก ๆ เธอชอบเวลาเจ้าสัตว์ตัวเล็กทำท่าแบบนี้ที่สุด
เห็นแก่มันน่ารัก อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวก็ใจอ่อนกับวิธีนี้ เอาเถอะ ตามใจมันหน่อยก็แล้วกัน: