ยุค 70 มิติขนบ้านเกลี้ยง เงินทองเป็นลัง ๆ

ตอนที่ 18 อวี๋เสี่ยวกวย

7 นาที· 1.6K คำ

เจ้าก้อนขนตรงหน้าหยุดพูดจ้อ หัวเล็ก ๆ ห้อยตกลงมาในทันที หูฟูฟ่องก็ลู่ลงตามไปด้วย ดูหงอยเหงาซึมเซาอย่างเห็นได้ชัด:

“เอ่อ คือว่า ฉันก็ลืมไปแล้วเหมือนกันว่าทำไมถึงอยู่ในมิตินั้น พอมิติทั้งสองรวมเข้าด้วยกัน ฉันถึงได้ตื่นขึ้นมา!”

อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวเลิกคิ้ว เอาเถอะ นี่เป็นเจ้าตัวเล็กที่ไม่รู้ที่มาที่ไปอีกแล้ว

เธอทบทวนเนื้อหาในหนังสืออย่างละเอียด ตอนอ่านไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย แสดงว่าอวี๋ฉินไม่เคยปลุกเจ้าตัวเล็กนี่ขึ้นมา

ในหนังสือบอกเพียงว่าอวี๋ฉินเปิดมิติที่ใช้เก็บของได้ ซึ่งช่วยอำนวยความสะดวกให้เธอทำธุรกิจอย่างมาก

อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวสัมผัสได้ว่าเจ้าก้อนขนตัวเล็ก แม้จะหยิ่งนิด ๆ แต่ก็เชื่อฟังเธอมาก

เห็นท่าทางงุนงงของมัน อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวจึงเปลี่ยนเรื่องคุย “แล้วเธอมีชื่อไหม ฉันควรเรียกเธอว่าอะไรดี? เจ้าเหมียวน้อย?”

เจ้าตัวเล็กที่กำลังนอนหมอบอยู่ในอ้อมแขนของอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวอย่างงุนงง พอได้ยินเธอเรียกก็ขนตั้งชันขึ้นมาทันที ขนฟูทั้งตัวลุกพรึ่บ:

“บอกแล้วไงว่าฉันเป็นลูกเสือน้อย ลูกเสือน้อย ไม่ใช่แมว”

อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวเห็นเจ้าตัวจ้อยทำหน้าบึ้งอย่างขัดใจ ก็น่ารักจนเกินห้ามใจ เธอหลุดหัวเราะเบา ๆ พลางลูบขนบนหลังของมันอย่างอ่อนโยน:

“โอเค ๆ ลูกเสือน้อย แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ?”

“จำไม่ได้” พูดจบมันก็ห้อยหัวลงอีกครั้ง ดูน่าสงสารขึ้นมานิด ๆ

ท่าทางเหมือนกำลังออดอ้อนอย่างน่าสงสาร อาจเป็นเพราะอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวมีรสนิยมแปลก ๆ เธอชอบเวลาเจ้าสัตว์ตัวเล็กทำท่าแบบนี้ที่สุด

เห็นแก่มันน่ารัก อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวก็ใจอ่อนกับวิธีนี้ เอาเถอะ ตามใจมันหน่อยก็แล้วกัน:

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป