อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวนั่งกินที่นั่งสองตัว ข้างกายเป็นหญิงสาวนิสัยเปิดเผยไม่คิดมากคนหนึ่ง
เมื่อเห็นว่าอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก หญิงสาวก็สบตาเธอด้วยแววตาใสกระจ่าง
“สหาย สวัสดี ฉันมาจากมณฑลชวน กำลังจะไปชนบทที่กองเซียงหยาง สหกรณ์หงฉี เมืองจิ่น ฉันชื่อเซี่ยโม่ลี่ แล้วเธอล่ะ?”
หญิงสาวจ้องอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวเขม็ง เห็นชัดว่ากำลังถามเธออยู่
“ฉันมาจากเมืองอัน ชื่ออวี๋เหมี่ยวเหมี่ยว กำลังจะไปชนบทที่เมืองจิ่นเหมือนกัน”
หญิงสาวสองคนตรงข้ามได้ยินแล้วก็พูดอย่างดีใจว่า “เอ๊ะ งั้นพวกเราก็ไปเมืองเดียวกันหมดเลยเหรอ?”
เมื่อเห็นว่าอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวไม่ค่อยชอบพูด เซี่ยโม่ลี่จึงแนะนำให้เธอรู้จัก
“สองคนนั้นเป็นคนบ้านเดียวกับฉัน พวกเราขึ้นรถก่อนเธอสองสามสถานี เลยได้คุ้นเคยกันแล้ว คนทางซ้ายชื่อเจียงหยวน ส่วนคนทางขวาชื่อเฉินเจีย”
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าให้เล็กน้อย จะให้เธอกระตือรือร้นกว่านี้คงเป็นไปไม่ได้ อย่างไรเสียเธอก็มาจากวันสิ้นโลก ที่ซึ่งความไว้ใจอาจพังทลายลงได้ทุกเมื่อ
เธอไม่มีทางร่าเริงกระตือรือร้นเหมือนคนส่วนใหญ่ในยุคนี้ตั้งแต่แรกพบได้
ทุกคนไม่ได้คิดว่าการที่อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวไม่ชอบพูดเป็นเรื่องแปลก ต่างคนต่างชวนคุยบ้างเป็นครั้งคราว
ถึงเวลาอาหารกลางวัน อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวก็มองห่อสัมภาระที่อาจารย์หวังหลินให้มา
ข้างในมีไข่ หมั่นโถวแป้งขาว และซาลาเปาไส้เนื้อ
มองกล่องข้าวที่เข็นมาตามทางเดินในตู้โดยสารแล้ว เธอก็เสียดายที่จะกินของที่เตรียมมาอยู่บ้าง
อยากเก็บมันเข้าไปในมิติส่วนตัวไว้ตุน
อย่างไรเสีย ตอนนี้สำหรับเธอแล้ว เงินมีมากมาย แต่กลับรู้สึกว่าอาหารมีไม่พอกินอยู่เสมอ
นี่เป็นผลข้างเคียงจากการเคยหิวจนกลัว
เธอตัดสินใจทันทีว่าจะลอบเก็บอาหารเข้าไปในมิติส่วนตัว แล้วสื่อสารกับอวี๋เสี่ยวกวยทางจิต ให้มันเอาไปเก็บไว้ในคลัง