อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวพูดไปพลางกระชากเสื้อผ้าที่ผู้ชายคนนั้นปกป้องไว้แน่นออกมา เงินกองใหญ่ก็ร่วงกราวลงมาทั้งหมด
พร้อมกันนั้นยังมีเสื้อสีเข้มตัวหนึ่งจากในห่อของอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวหล่นลงมาด้วย
ให้ตายเถอะ นี่หาเงินของเธอไม่เจอ เลยไม่เว้นแม้แต่เสื้อผ้าเลยหรือไง?
เสื้อตัวนี้อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวได้มาจากการซื้อของในตลาดมืดแบบไม่ต้องจ่ายสักหยวน เธอใส่มันไว้ในห่อก็เพราะตั้งใจจะเอาไปใส่ตอนลงแปลงที่ชนบท
แบบเสื้อดูเรียบ ๆ ทั่วไป ตัดเย็บค่อนข้างหลวม ใส่ได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิง
เพียงแต่ตอนนี้สายตาของทุกคนถูกเงินที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นดึงดูดไปหมดแล้ว
ตอนที่ได้ยินแค่ตัวเลข ทุกคนก็เพียงฟังผ่าน ๆ แต่พอเห็นเงินที่ร่วงอยู่บนพื้นเข้าให้ ทุกคนถึงกับนั่งไม่ติด
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวหันไปมองหลิวเจ๋อซิน «ดูสภาพตอนนี้สิ แน่ใจหรือว่าคนที่ไม่ได้เป็นอะไรเลยอย่างคุณ ซึ่งเป็นแค่คนดูแลบ้านพักปัญญาชนลงชนบท จะมีอำนาจตัดสินใจ?»
หลิวเจ๋อซินเหม่อลอย แววตาว่างเปล่า ท่าทางดูหมดอาลัยตายอยาก หวังหย่งกับพวกผลักหลิวเจ๋อซินออก แล้วเดินออกจากประตูบ้านพักปัญญาชนไป
ก่อนหน้านี้ผู้ชายร่างใหญ่หลายคนไม่ใช่ว่าผลักหลิวเจ๋อซินไม่ไหว เพียงแต่ผู้ชายก็มักเป็นแบบนี้กันทั้งนั้น
ก่อนจะมีหลักฐานชัดเจน หลิวเจ๋อซินก็ขัดขวางสุดกำลัง ส่วนหวังหย่งกับพวกก็ไม่ได้ออกแรงผลักเขาเต็มที่
แต่ก็เข้าใจได้ เรื่องไม่ได้เกี่ยวกับตัวเอง ใคร ๆ ก็ทำท่าเหมือนไม่อยากยุ่งทั้งนั้น
หวังหย่งกับพวกสอบถามอยู่ตั้งนาน กว่าจะมาถึงบ้านหัวหน้ากองผลิต
ตอนนั้นหัวหน้ากองผลิตเพิ่งกินข้าวเสร็จ กำลังนั่งรับลมอยู่ในลานบ้าน