เพียงชั่วพริบตา ความรู้สึกประหลาดนั้นก็หายไปอีกครั้ง
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเกือบเผยพิรุธ โชคดีที่เก็บของได้คล่องแคล่วว่องไว
แต่พลังจิตเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น ต่อให้จับได้แล้วจะทำอะไรได้ล่ะ? คนธรรมดาจะเอาหลักฐานที่ไหนมาแสดง?
เสิ่นเซียวเหลือบมองอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวแวบหนึ่ง ก่อนรีบเบนสายตาไปทางอื่น
เขามั่นใจว่าความรู้สึกประหลาดนั้นต้องไม่เกี่ยวข้องกับอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวแน่
ในสายตาเขาตอนนี้ อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวดูเหมือนเด็กคนหนึ่งที่กำลังเล่นน้ำอยู่ริมลำธาร
แม้แต่อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวเองก็ไม่รู้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกของเธอชวนให้คนเข้าใจผิดได้ขนาดนี้
เสิ่นเซียวคิดว่า บางทีอาจมีสัตว์ป่าอันตรายเข้ามาใกล้ ถึงได้เกิดความรู้สึกเหมือนถูกจับตามองแบบนั้น ต้องรีบลงเขาแล้ว
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวล้างมือจนสะอาด แล้วหยิบลูกอมนมสามเม็ดออกจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้เสิ่นเซียว
“เอ้า เมื่อกี้ฉันกินเนื้อของคุณไปเยอะกว่า งั้นฉันเลี้ยงลูกอมคุณนะ”
เธอยังกินปลาของเขาไปด้วย จะกินเปล่า ๆ ได้ยังไง
เสิ่นเซียวซึ่งปกติไม่ชอบกินลูกอม กลับรับลูกอมที่อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวให้มาอย่างกับถูกมนตร์สะกด
แต่ปัญญาชนหญิงอวี๋คนนี้ใจกว้างจริง ๆ ลูกอมนมราคาแพงขนาดนี้ยังยกให้กันง่าย ๆ เนื้อบนเขามีมากมายก็จริง แต่ลูกอมนมเป็นของหายาก
!!! ทั้งคู่ต่างก็คิดว่าอีกฝ่ายใจกว้าง
เสิ่นเซียวเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว จึงบอกอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวว่า “ไม่เช้าแล้ว รีบลงเขากันเถอะ”
เดิมทีเขายังคิดว่าจะอบรมอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวให้ดีสักหน่อย แต่เธอกลับเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน
“เอ่อ คราวหน้ายังมากินเนื้อย่างได้ไหม? ฝีมือย่างเนื้อของคุณดีจริง ๆ”