ในความคิดของอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยว มีเพียงคำว่า “ใช้แต้มแรงงานแลกธัญพืช” ที่ดังก้องเข้ามาในหูอย่างชัดเจน
ดวงตาของเธอพลันเป็นประกาย รีบถามต่อว่า “ใช้แต้มแรงงานแลกธัญพืชได้ แบบนี้ก็ไม่ต้องจำกัดปริมาณซื้อแล้วใช่ไหม?”
หลี่เซียงเฉ่าพยักหน้าเบา ๆ อธิบายด้วยน้ำเสียงสงบว่า
“ใช่ แลกได้เต็มจำนวนเลย
แต่บ้านส่วนใหญ่จะแลกธัญพืชที่พอกินก่อน ส่วนที่เหลือก็แลกเป็นเงินเก็บไว้ เผื่อมีเหตุจำเป็น”
พอได้ฟังคำอธิบายของหลี่เซียงเฉ่า อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวก็พูดตรง ๆ ว่า “พวกพี่ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก! เวลาทำงานฉันมีแรงเยอะจะตาย กินข้าวเก่งแค่ไหนก็ทำงานเก่งเท่านั้นแหละ”
ทว่าคนรอบข้างกลับมีสีหน้าไม่ค่อยเชื่อ สายตากวาดมองร่างบอบบางของเธอ พลางแอบคิดในใจว่า ตัวผอมแค่นี้จะไหวจริงเหรอ?
พอมองรอยแผลเป็นเด่นชัดบนหน้าผากของเธอ ทุกคนก็อดสงสัยไม่ได้ว่าสมองของเธอจะได้รับผลกระทบหรือเปล่า
เมื่อเห็นว่าหลี่เซียงเฉ่าพูดโน้มน้าวไม่สำเร็จ คนอื่น ๆ ก็ไม่พูดให้มากความอีก ได้แต่คิดเงียบ ๆ ว่าพอถึงฤดูหนาวและขาดแคลนอาหาร สาวน้อยคนนี้ก็จะรู้เองว่าลำบากแค่ไหน
ส่วนอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวเริ่มวางแผนอยู่ในใจแล้วว่า ตอนทำงานจะต้องหาแต้มแรงงานให้ได้เยอะ ๆ ถึงตอนนั้นอยากกินเท่าไรก็กินได้ ดูซิว่าใครจะยังเอาไปนินทาได้อีก
ถ้าข้าวขาวกับแป้งขาวที่ได้มาไม่พอกิน อย่างน้อยผักก็น่าจะกินได้จนอิ่มไม่ใช่เหรอ?
คิดได้ดังนั้น เธอก็รีบหันไปทางปัญญาชนที่ลงชนบทมาก่อน สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“พวกพี่มีเมล็ดผักไหม? แลกให้ฉันสักหน่อยได้หรือเปล่า? พรุ่งนี้ฉันจะไปพรวนแปลงผักส่วนตัวแล้วปลูกเลย”
พอปลูกไว้แล้ว ต่อไปเธอก็จะมีข้ออ้างกินผักตามฤดูกาลได้ด้วย
หลี่เซียงเฉ่าตอบรับพร้อมรอยยิ้ม “ได้สิ! เดี๋ยวพวกเราจะหาเมล็ดผักผลไม้ที่เหมาะกับฤดูกาลนี้ให้เธอ”