จากนั้นอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวก็ได้ยินอวี๋ฉินพูดถึงเรื่องที่ตระกูลหลัวเกิดเรื่องขึ้น
เงินชดเชยของตระกูลหลัว เธอรับไว้ไม่เหมาะสม เอามาให้เธอเถอะ เดี๋ยวเธอหาทางเอาไปคืนเอง!
หึ เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?
เธอยอมรับแค่ว่าเงินที่รับมาคือเงินของตระกูลอวี๋
เงินของตระกูลหลัวเป็นหนี้ที่ตระกูลอวี๋ก่อไว้
ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว
พอจะมองเห็นได้เลยว่าชีวิตในวันข้างหน้าของตระกูลอวี๋คงไม่ราบรื่น เธอเชื่อว่านี่คงเป็นเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมอยากเห็นที่สุด
เธอทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของอวี๋ฉิน แถมยังตาไวเห็นจี้หยกผูกขวัญที่ห้อยอยู่กับเชือกแดงบนคอของอวี๋ฉิน
นี่ก็คือของวิเศษที่กล่าวถึงในหนังสือ!
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวคว้ากระชากลงมาอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า นิ้วลูบคลำจี้หยกผูกขวัญเบา ๆ พลางพูดว่า “ของชิ้นนี้ก็ควรคืนเจ้าของแล้ว”
อวี๋ฉินโตมาขนาดนี้ไม่เคยต้องทนรับความอัปยศแบบนี้มาก่อน เรื่องที่อู๋ซิ่วอิงกำชับไว้ก่อนมา เธอลืมเสียหมดสิ้น ด้วยความโมโหจนหน้ามืดจึงตะโกนใส่อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวว่า
“อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยว เธอบ้าไปแล้วเหรอ ของอะไรก็จะแย่งไปหมด เชื่อไหมว่าฉันจะไปแจ้งตำรวจว่าเธอแย่งของฉัน!”
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวไม่ใส่ใจ สีหน้าพลันขรึมลง “ของเธอเหรอ? ของของฉันแค่เอาไปใส่ไว้กับเธอชั่วคราว ทำไมถึงกลายเป็นของเธอไปได้ล่ะ? แน่ใจนะ? ลองไปแจ้งดูสิ!”
พอเห็นอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวหรี่ตา อีกทั้งนึกถึงท่าทางตอนเธอลงมือทำร้ายคน ร่างกายของอวี๋ฉินก็สั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเริ่มหวาดกลัว
ไม่สนอะไรทั้งนั้น หันหลังแล้ววิ่งหนีไปทันที!
เธอกลัวอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวจะอัดเธอ
ต่อหน้าคนนอก อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวอาจไม่ทำร้ายพ่อแม่ของเธอ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ทำร้ายเธอ
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยว ??? เธอเตรียมจะลงมืออยู่แล้วแท้ ๆ หึ แค่นี้เองเหรอ!!! ขี้ขลาดชะมัด
เธอก้มมองจี้หยกผูกขวัญในมืออย่างละเอียด เดิมทีคิดว่าจะต้องเสียแรงอยู่บ้างกว่าจะเอาของชิ้นนี้กลับมาได้
เรื่องที่แก้ได้ง่าย ๆ ด้วยกำลัง จะเสียสมองคิดให้มากไปทำไม!